Gelezen in maart

Ik loop een weekje achter met mijn gelezen boeken voor maart. Ik steek het op het mooie weer en de goesting om in te tuin bezig te zijn 😉 .
Maar hier zijn ze dan, de drie uitgelezen boeken van de maand maart!

Lize Spit – Het smelt

Op een bepaald moment kon je helemaal niet naast dit boek kijken. Overal dook het op en de ene recensie al lovender dan de andere.
Doorgaans heb ik geen goeie ervaring met gehypte boeken. Wat de hoofdmoot goed vindt, gaat soms aan mij voorbij. Maar ik was toch veel te nieuwsgierig en wou Het smelt van Lize Spit ook gelezen hebben.

Wat als je wraak kunt nemen op een heel dorp?
Dertien jaar na een zomer die volledig uit de hand liep, keert Eva terug naar haar geboortedorp met een blok ijs in de kofferbak. Gaandeweg wordt duidelijk dat zij dit keer de plannen bepaalt.

Het boek roept meteen de gebruikelijke grauwe Vlaamsche sfeer op die zo bekend is van tv en andere Vlaamse boeken. Dit is blijkbaar o-zo herkenbaar voor veel Vlamingen, maar voor mij is dit toch niet het Vlaanderen dat ik ken. Misschien komt dit omdat ik niet echt in een dorp ben opgegroeid, maar toch kan ik niet echt geloven dat de kindertijd die in Het smelt wordt beschreven de jeugd van het merendeel van de Vlamingen beschrijft. Serieus man, ben ik dan zo naïef? Het gaat hier om kinderen van elf à twaalf jaar. In mijn ogen zijn dat nog kinderen, dus wat die uitspoken gaat er voor mij toch een tikkeltje over. Toch?

Het verhaal wordt verteld met behulp van een aaneenschakeling van anekdotes en scènes, waarbij geregeld voor- en achteruit in de tijd wordt gesprongen. Op zich is dit wel vlot geschreven, maar kan soms wat schokkerig aanvoelen. Het overschakelen van de ene na de andere scènes zorgde er bij mij voor dat ik er nooit helemaal in kwam. Wanneer ik eindelijk mee was met het gevoel in één scène, werd deze abrupt afgebroken om een nieuwe scène op te bouwen. Zoals gezegd, dit zorgt wel dat het vlot vooruit gaat, maar het hielp niet met het opbouwen van sympathie voor het hoofdpersonage.

De plot zelf vond ik compleet ongeloofwaardig. Toen ik het boek uit had, heb ik mij echt afgevraagd: “Is dit het? Is dit de zogezegde wraak? Serieus?”
Het wat van DE wraak waarvan sprake is op de achterflap, is voor mij zo onzinnig. Wat is het nut van de twee acties waarom het uiteindelijk draait? Als het al lukt, zal niemand ooit begrijpen waarover het gaat. Het ene deel is enorm kinderachtig en kan aan eender wie worden toegeschreven of kan zelfs volledig ongedaan gemaakt worden, want er is genoeg tijd om er voor te zorgen dat enkel de directe betrokkenen er weet van hebben. Het tweede deel van de wraakactie lijkt mij enorm ongeloofwaardig en totaal ondoordacht. Wie gaat het raken, behalve het hoofdpersonage zelf. Misschien was het de bedoeling dat de wraakactie zo nutteloos zou zijn, alhoewel dat niet de indruk is die ik had op basis van de flaptekst. Het is allemaal zo bij het haar gegrepen.

Het waarom van DE wraak wordt uit de doeken gedaan in één langdradige, extreem gruwelijke scène. Ik heb die trouwens niet echt gelezen, alleen diagonaal. WTF zeg!
Ik voelde al van mijlenver afkomen wat de motivatie ging zijn en voor mij was het dus echt, maar dan ook echt, niet nodig om dit op zo’n sensatiebeluste manier in detail te beschrijven. Ruikt een beetje te veel naar sensatiezucht en shock voor de shock. Het droeg voor mij totaal niet bij en allusies gingen al meer dan genoeg geweest zijn. Het is nog vreemder dat net dit zo in detail wordt weergegeven, terwijl al het andere in het boek enkel vaagjes wordt aangehaald en grotendeels aan de invulling van de lezers wordt overgelaten…

In conclusie, ik begrijp het succes van dit boek echt niet. Weerom ben ik niet mee met de hype. Wat zorgt er voor dat precies dit boek zoveel mensen lyrisch maakt? Waarom deze en de honderdduizenden andere choquerende boeken niet?
Dit boek was voor mij boertig, plat, troosteloos met een overmatige drang naar sensatiezucht. Het cliché beeld van het marginale Vlaanderen hebben we nu toch al genoeg gelezen zeker. Schrijf eens iets origineels en minder misselijkmakend. Jammer dat dit dan wel zo resoneert bij de Vlamingen. Ik zal dan wel de uitzondering op de regel zijn.

Erin Morgenstern – The Night Circus ★★★★

Dit boek werd mij aangeraden door Trijnenwijn en het enige waar ik op voort ben gegaan om het boek te kopen en lezen was haar recensie en de eerste inleidende zinnen van het boek zelf, waarvan de atmosfeer mij enorm aantrokken.

Het circus komt zonder waarschuwing. Er gaan geen aankondigingen aan vooraf, geen pamfletjes gepleisterd op lantaarnpalen of reclameborden. Het is er gewoon, wanneer het er gisteren niet was.
Maar achter het rookgordijn dat het circus zijn bezoekers voorhoudt, is er een hevige concurrentie gaande. Een wedstrijd tussen twee jonge illusionisten die al van kinds af werden opgeleid voor dit spel, het podium voor de strijd van hun twee rivaliserende meesters. Maar dan vallen de twee illusionisten voor elkaar en dit veranderd het spel volledig.

De achterflap van dit boek bevat nog veel meer informatie, maar ik las enkel de eerste drie zinnetjes die ik hierboven vertaalde en dat was voor mij genoeg om geïntrigeerd te zijn. Achteraf gezien ben ik zelfs blij dat ik de achterflap niet verder heb gelezen, want dan ging ik een volledig ander boek hebben verwacht en misschien heel teleurgesteld geweest zijn. Wanneer ik de achterflap nu lees, dan is het precies eentje voor een ander boek. Eentje die er wel op lijkt, maar toch volledig anders is. Ja, dit boek bevat een romance en een soort van strijd, maar de flaptekst doet je een actievol duel met een van je voeten zwierende romance verwachten, terwijl het in realiteit allemaal meer ingehouden en smeulend is.

De atmosfeer was wat me in dit boek aantrok en het boek moet het ook helemaal van die atmosfeer hebben.
Ik zag iemand dit boek beschrijven als ballet op papier en dit beschrijft voor mij eigenlijk heel goed het gevoel bij het lezen van dit boek. Het is een boek dat je eerder moet lezen voor de sfeer, de ambiance, de beelden die het oproept, dan voor het verhaal. De scènes worden poëtisch opgebouwd en er schuilt schoonheid voor en na elke punt. Je waant je zo in het circus, je ruikt de karamel in de lucht, voelt het kampvuur gloeien op je wangen en ervaart de magie in elke tent.

Het plot zelf blijft doorheen een groot deel van het boek ontwijkend. Veel van het wat en waarom van de wedstrijd blijft in de schaduw en je komt nauwelijks te weten hoe iemand de wedstrijd kan winnen en wat dit dan te betekenen heeft.
Maar eigenlijk kon mij dat amper iets schelen, omdat de auteur mij zo wist te hypnotiseren met de magie en het mysterieuze van het circus, dat het eigenlijk plot maar een bijkomstigheid was. Dit verbaast me een beetje van mezelf, want normaal ben ik iemand die graag heeft dat alle eindjes mooi aan elkaar worden geknoopt en dat je als lezer ten minste begrijpt waar het nu om draaide.

The Night Circus is een boek dat voorkeur geeft aan beeldspraak in plaats van plot, maar die beeldspraak transporteerde me zo uit mijn eigen wereld, dat ik het moeilijk vond om los te laten en de auteur het gebrek aan uitgewerkt verhaal volledig vergaf.

Neil Gaiman – Stardust ★★★★★

Ik durf mezelf wel een fan van meneer Neil Gaiman te noemen. Ik hou van zijn stijl en zijn bedrevenheid om in de meest alledaagse dingen magie te verwerken. Dat ik zijn sprookje Stardust nog niet las, terwijl ik de film wel al had gezien, vond ik een beetje schaamtelijk van mezelf. Hoog tijd dus om daar een mouw aan te passen.

Aan het begin van het Victoriaanse tijdperk, gaat het leven rustig zijn gangetje in het kleine stadje Wall.
De jonge Tristran Thorn is tot over zijn oren verliefd op de mooie Victoria Forester. Hij belooft haar alles wat hij maar kan bedenken, maar Victoria blijft afstandelijk en koud. Op een avond zien beide jonge mensen een vallende ster en Victoria belooft Tristran wat hij ook maar wenst van haar, als hij haar die ster kan bezorgen. Deze belofte zendt Tristran over de oude stadsmuur, richting Feeënrijk, op een ongelooflijk avontuur.

Ook al is het al jaren geleden dat ik de film zag, werd ik tijdens het lezen toch steeds overspoeld met beelden en ik ben vrij zeker dat het niet alleen herinneringen uit de film waren.
Neil Gaiman heeft een ongelooflijke gave om uiterst beeldend en gedetailleerd te schrijven. Je wordt letterlijk naar zijn wereld getransporteerd en je ziet elke paragraaf zo voor je ogen afspelen.

Stardust is een dun boekje, maar zo ongeloofelijk rijk aan zowel opbouw van atmosfeer als verhaallijn. Een bijzonder mooi, modern en volwassen sprookje dat ik aan iedereen die eens uit zijn saaie leven wil ontsnappen kan aanraden. Een boekje om te koesteren en steeds opnieuw te lezen.


Dit waren de drie van maart. Ook al las ik tijdsgewijs niet zo veel in maart, vind ik dat toch een goed getal. En dan twee op de drie die ik goed vond.
Ik leerde (nogmaals) dat Vlaamse hypes meestal niks voor mij zijn en dat sprookjes altijd hoog scoren bij mij. Tsjah, ik zal in dat opzicht altijd dat kleine meisje blijven zeker? En waarom ook niet, deze wereld kan wel wat magie gebruiken!

Groetjes,
Charlotte

Afdwalen

Het ene truitje is nog niet helemaal af en mijn gedachten dwalen alweer af naar het volgende truitje.
Dit komt voornamelijk waarschijnlijk omdat ik nu eindelijk onder ogen kom dat het goudkleurige truitje wat te klein is uitgevallen voor mij en ik er dus de aandacht voor heb verloren. Ik ga mezelf moeten dwingen het af te werken, want het zou toch zonde zijn.

Het idee voor het truitje dat nu mijn aandacht opeist speelt al eventjes in mijn hoofd.
Ik vind het idee van deze korte, bolero-achtige truitjes of cropped cardigans heel aantrekkelijk voor over jurkjes. Ik heb heel wat jurkjes, en helaas ook een aantal dat ik nog nooit droeg. Het truitje dat ik nu wil maken is er eentje voor op een jurkje dat ik zo’n twee à drie lentes terug kocht, maar nog nooit heb gedragen.

Dit jurkje valt niet echt binnen mijn gebruikelijke stijl van jurkjes en zo op de kapstok ziet het er eigenlijk vrij oubollig uit.
Ik herinner mij dat toen ik dit jurkje in de winkel in een rek zag hangen, ik er eigenlijk prompt aan voorbij liep. Maar toen ik in de wachtrij stond om iets anders te passen, zag ik een andere mevrouw dit jurkje passen en toen zag ik het opeens in een compleet ander licht.
De mevrouw wou het uiteindelijk niet en hing het in het rek van kledingstukken die opnieuw naar de winkel mochten. Ik stond toen toch nog te wachten tot een pashokje vrij kwam, dus ik haalde het er uit om ook eens te passen. En ja, ik vond het toen wel heel tof en de snit stond me goed. Heel anders dan wat ik gewoon ben, maar soms wil ik wel eens buiten mijn comfortzone gaan. En toen ook nog eens bleek dat ik er een serieuze korting op kreeg, tjah, toen was het twijfelen voorbij.

Maar helaas, de dapperheid in de winkel heeft zich nog niet verdergezet in de realiteit en tot op heden heb ik het jurkje nog nooit buitenshuis gedragen. Foei!
Dit komt inderdaad deels omdat het niet mijn gebruikelijke stijl is, maar ik ben vrij zeker dat het ook komt omdat ik er geen bijpassend truitje bij heb. Het jurkje is niet echt eentje voor de zomer, want het is nog vrij zwaar. Eerder te dragen in het voorjaar, de lente, waarbij een trui nog wel nodig is.

Zie je dat fluo-oranje biezeke rond de halsrand van het jurkje? Zou het niet tof zijn als ik een even fluo-oranje truitje heb voor er op? In mijn hoofd lijkt dit toch wel een goed plan.
En zo loop ik al een tijdje rond met het idee van een fluo-oranje truitje te breien voor op dit jurkje. Concreter dan dat was ik nog niet gekomen, totdat ik voor het goudkleurige truitje wol moest bij bestellen. Gezien ik verzendkosten wou vermijden en ik nog een hele hoop ideeën heb waarvoor ik wol ga nodig hebben, vulde ik mijn winkelmandje tot het verzenden gratis was. Daarbij kocht ik ook fluo-oranje wol voor het halfbakken idee in mijn hoofd.

Toen ik de wol kocht had ik dus geen enkel idee welk patroon ik ging breien. Ik wist alleen dat het ook een kort vestje ging worden. Het was misschien niet zo slim van mij om zomaar wol te kopen zonder concreet patroon, maar ik heb echt wel wat onderzoek gedaan om te bepalen hoeveel ik ongeveer ging nodig hebben.
Enerzijds had ik mijn ervaring met het goudkleurige truitje. Hiervoor ging ik volgens het patroon 512 meter nodig hebben of iets minder dan 2 bollen van de door mij gekozen wol. Echter, zoals je las moest ik op een bepaald moment toch wol bijkopen. Dit kwam doordat ik besloot om lange mouwen te breien in plaats van halflange en zo leerde ik dat mouwen breien eigenlijk echte wolvreters zijn. Met nog een extra bol kwam ik dan wel ruimschoots toe.

Dus daar ergens had ik al min of meer beslist dat als ik hetzelfde merk van wol ging gebruiken, ik wel genoeg ging hebben met drie bollen.
Maar omdat dit alleen gebaseerd was op het patroon voor dit specifieke truitje, deed ik nog verder onderzoek voor ik effectief de aankoop deed. Op Ravelry bekeek ik nog meer patronen van cropped cardigans en ook daar leerde ik dat drie bollen steeds ruimschoots voldoende bleken.
Daarom dus kocht ik uiteindelijk drie bollen feloranje wol, die ondertussen alweer zo’n twee maandjes hier liggen rond te slingeren, terwijl ik nog verder werk aan het goudkleurige truitje.

Maar ja, nu ik dus toegegeven heb dat ik het goudkleurige truitje niet ga dragen, dwalen mijn gedachten terug af naar dit halfbakken plan voor een fluo-oranje vestje en probeer ik het plan te concretiseren.
Ik heb alweer heel veel zitten kijken naar patronen voor truitjes en kom steeds weer terug op de patronen van Andi Satterlund

Tien patronen heeft ze waaruit ik kan kiezen en ik vind ze allemaal wel iets hebben. Op dit ogenblik gaat mijn voorkeur precies meer uit naar het Miette patroon

© Andi Satterlund @ untangling-knots.com

Het ziet er niet alleen elegant uit, lijkt mooi te passen op een jurkje, maar het is ook nog eens een gratis patroon. Goed om mee te beginnen, me dunkt.
Ik twijfel wel nog een beetje, want ik weet niet of het wel het ideale truitje voor op dat jurkje is. De halslijn van het truitje zal de halslijn van het jurkje waarschijnlijk helemaal verbergen, dus ik twijfel nu nog of ik niet eerder voor een patroon met een dieper uitgesneden halslijn moet gaan.

Wat denken jullie? Gewoon proberen of toch een ander patroon zoeken?

Groetjes,
Charlotte

Gebreid truitje

Het is mij eindelijk gelukt om de halsrand van het gebreide truitje te breien.

Het lukte mij aanvankelijk maar niet om het juiste meervoud aan steken te bekomen, die dan ook nog eens mooi gelijkmatig verdeeld waren over de ganse rand. Daarnaast wist ik ook niet zo goed hoe ik steken moest opnemen langs een reeds gebreide rand.

Eerst nam ik beide lusjes van de steken op, maar dat zorgde dan voor een dikke ribbel aan de binnenkant van het truitje. Dit was dan wel onzichtbaar, maar wel te goed voelbaar en ik zou er me constant aan gestoord hebben. Daarna nam ik enkel de achterste lus op, zodat de voorste lus een mooie scheidingslijn vooraan zou vormen. Dat was toch wat ik in mijn hoofd had, maar in werkelijkheid zag het er niet uit. Uiteindelijk nam ik dan alleen de voorste lussen op, wat een perfect compromis bleek.
Dat weet ik nu ook voor de toekomst 😉

Er rest me nu nog om de knopen- en knoopsgatenband te breien, zodat het geheel mooi is afgewerkt. En dan nog knoopjes zoeken en opnaaien, natuurlijk.

Ik vrees wel dat ik eindelijk aan mezelf ga moeten toegeven dat het truitje wat te klein is uitgevallen.
Ik kan er wel in hoor, maar het spant toch net iets te veel om heel comfortabel te zijn en dan ga ik het waarschijnlijk nooit willen dragen, ik ken mezelf. Dus ja, ik denk dat ik eens ga informeren bij de schoonzus of nichtjes wie er in kan en het ook effectief wil dragen.

Jammer hè. Dan lukt het mij eens om iets voor mezelf te maken, en dan ben ik wat te optimistisch voor de maat geweest 😉
En eigenlijk vermoedde ik het al van voor ik de mouwen begon te breien, maar ik wilde het niet geweten hebben. Ik overtuigde mezelf dat het wel nog losser ging worden wanneer ik die halsrand had gebreid.
Maar bon, al doende leert men zeker? En ik geef het niet op! Ik heb alles al klaar om een tweede truitje te breien. Ooit maak ik eens een kledingstuk voor mezelf dat ik ook effectief wil dragen. Wordt dus vervolgd!

Groetjes,
Charlotte