Het avocadopit experiment #1

Op een bepaald moment zag ik het overal opduiken, op Pinterest en op Instagram: instructies over hoe je een plant kunt kweken uit een avocadopit. Eerst dacht ik nog dat dit hier, bij ons, niet zou lukken, maar ik was zodanig geïntrigeerd dat ik besloot dat ik het ook eens zou proberen. De eerstvolgende keer dat ik avocado’s in huis had, bewaarde ik één van de pitten en ging aan de slag met de instructies die ik hier vond. Ondertussen ben ik iets meer dan 4 maanden ver met mijn eerste pit en heb ik tal van foto’s van de verschillende fasen. Daarom besloot ik eens een overzichtje te maken van de groeistadia van mijn avocadopit van de start tot nu!

Mijn avocado-experiment – Deel 1
26/05/2017: We beginnen er mee! 14/06/2017: 19 dagen later merk ik opeens het begin van een worteltje op! 30/06/2017: En dat worteltje groeit serieus in de komende 15 dagen!
04/07/2017: 39 dagen nadat ik de pit in het water stak en 20 dagen na het begin van de wortelontwikkeling, komt een piepklein plantje piepen! 06/07/2017: En dat plantje zie ik elke dag iets groter worden 18/07/2017: Tot het de blaadjes begint uit te krullen
14/08/2017: Eenmaal de blaadjes goed beginnen te ontwikkelen, zie ik de steel niet meer in hoogte toenemen.
En ja, zoals je kunt zien begon ik met nog een tweede pit!
07/09/2017: Aan de onderkant, in het water, begint er zich een waar netwerk aan bijwortels bij de hoofdwortel te voegen.
Aan de bovenkant van de plant zie ik nog weinig veranderen, behalve dat ik bemerk dat de puntjes van de blaadjes zwart beginnen te kleuren. Volgens de instructies moet de steel in twee geknipt worden wanneer het plantje 10 à 15 cm hoog is. Mijn plantje meet nu zo’n 9 cm. Zou ik hem al toppen? Ergens vind ik het precies wel zonde…
09/09/2017: Ik vond dit zo lastig om te doen, maar ik vond op verschillende plaatsen dat het toch wel aangeraden is voor een sterke, stevige plant. Dus ogen dicht en knippen. Hopelijk overleeft hij het!
Wat zal het worden?
28/09/2017: 19 dagen na zijn onthoofding zie ik niet veel meer veranderen. Zou hij dood zijn? Aan de andere kant, de wortels blijven er gezond uit zien, dus ik denk het eigenlijk niet. De bovenkant van de stengel, waar ik knipte, ziet er wel droog en verbruind uit. Hmmhmm, benieuwd of het nog iets wordt. 04/10/2017: Misschien verbeeld ik het me maar, maar het lijkt alsof de knop aan de zijkant een ietsiepietsie groter is geworden. Ik blijf het in de gaten houden! Word vervolgd!

Tot nu toe verliep mijn avocado-experiment, zoals je kunt zien, heel vlot. Alleen nu weet ik niet of er nu nog wel of geen leven meer in mijn pit zit na zijn onthoofding. Misschien heb ik gewoon te lang gewacht en moest ik hem al veel vroeger getopt hebben?

Mijn tweede pit zit ondertussen ook al op dat stadium (na 51 dagen):

Nu twijfel ik natuurlijk keihard of ik hem ook onthoofd of net niet. Aan de ene kant, deze pit zit nu nog in een vroeger stadium dan de vorige toen ik deze topte, dus misschien lukt het bij deze wel om hem verder te laten groeien. Aan de andere kant, misschien kan ik deze gewoon nu in aarde planten en zien wat voor plant ik verder ontwikkel zonder het toppen.
Alles hangt nu natuurlijk af hoe pit 1 verder reageert, maar de beslissing voor pit 2 is nu ongeveer nodig. Ik geef het nog een dag of 2 en dan hak ik de knoop door voor pit 2. Over de verdere ontwikkeling van pit 1 hou ik jullie, als er iets te melden valt, zeker op de hoogte!

Probeerden jullie al eens een avocadoplant te kweken? En zo ja, hoe lukte dat bij jullie?

Groetjes,
Charlotte

Gelezen in augustus

Kevin Valgaeren – De Ziener ★★

De auteur, Kevin Valgaeren, leerde ik vorige zomer kennen toen ik in een opwelling zijn boek Sceance kocht. Ik was redelijk onder de indruk van de sfeer die in het boek naar voor werd gebracht en besloot dat ik nog meer van deze auteur wou lezen. Dankzij mijn vernieuwde abonnement bij de plaatselijke bibliotheek werd dit een feit.

De Ziener begint met een flashback naar het Borley van de zestiende eeuw. In het klooster zijn een jonge zuster en pater verliefd geworden en willen uit het klooster ontsnappen om samen een nieuw leven op te bouwen. Helaas worden ze verraden, gevangen genomen en vervolgens geëxecuteerd.
Dan op het einde van de negentiende eeuw laat dominee Henry Bull een pastorie bouwen bovenop de fundamenten van het oude klooster. Het is het begin van een reeks onverklaarbare gebeurtenissen en waarnemingen.
Terug in het heden maken we kennis met David, die sinds de dood van zijn ouders inwoont bij zijn voogd Dorian. Dorian is ook David’s mentor, die hem al sinds zijn tienerjaren opleidt tot een Ziener. Hierdoor kan David voorbij de dood kijken. Op een dag vindt David een brief van een anonieme briefschrijver aan Dorian, met een verzoek om onderzoek te komen doen in Borley. Twee jonge meisjes zijn dood aangetroffen en de briefschrijver legt een link met de verlaten pastorie, waar het volgens de lokale bevolking zou spoken. David grijpt deze kans om zijn gave in de praktijk te benutten met twee handen aan en vertrekt zonder toestemming van Dorian naar het Engelse platteland.

Het eerste boek dat ik van deze auteur las was al zijn derde, terwijl De Ziener zijn debuut is en dat merk je wel aan de schrijfstijl. Het is wel vlot geschreven, maar het voelt nog allemaal een beetje gekunsteld en zoekend aan. Sommige passages mochten echt geschrapt worden of ingekort.
Het verhaal dan was helemaal niet wat ik er van had verwacht. Ik geef eerlijk toe dat ik een beetje ontgoocheld was door de wending die de plot nam, maar dit neemt niet weg dat het merendeel van de plot heel origineel is voor dit genre. Het bevat heel veel elementen die ik nog niet eerder was tegen gekomen en waar ik echt wel nieuwsgierig naar was. Helaas was er voor mijn gevoel dan die cliché-wending, die me een beetje met de ogen deed draaien met de verzuchting: “Weer zo’n verhaal.” (ik ga niet verklappen wat ik bedoel met zo’n, want dan verpest ik het een beetje, denk ik)
Wat de personages betreft vond ik het hoofdpersonage David echt niet sympathiek. Het is een beetje een verwend ettertje, die bij mij weinig sympathie of medeleven opwekte. Dit heeft volgens mij ook bijgedragen aan waarom ik zo’n negatief gevoel had op het einde van het boek. Dat en het feit dat ik ontdekte dat het verhaal nog vervolgd wordt in een tweede boek. Weeral een verhaal met een vervolg.

Uiteindelijk vond ik De Ziener wel interessant om te lezen, omdat ik zo duidelijk kon zien hoe sterk de auteur gegroeid is als je vergelijkt met zijn latere Seance. Maar net doordat ik Seance heb gelezen, zag ik de vele gebreken en potentieel in De Ziener, waardoor de beoordeling toch wel wat lager ligt. Maar hé, voor de auteur zeker beter zo dan omgekeerd 😉
En ook al heb ik eens serieus gezucht toen bleek dat er nog een vervolg kwam op het verhaal, denk ik toch dat ik het een kans ga geven en ook ga lezen. Ergens ben ik toch wel nieuwsgierig.

Mary E. Pearson – The Kiss of Deception ★★★

The Kiss of Deception, deel 1 van The Remnant Chronicles, las ik al eens eerder, maar omdat ik nu de rest van de trilogie wilde lezen – ik heb bewust gewacht met verder lezen tot de ganse trilogie uit was – las ik hem nog eens opnieuw.

In het koninkrijk van Morrighan groeide iedereen op met de verhalen over de vroegere wereld. Het dagdagelijkse leven is doorspekt met gewoontes en tradities. Maar volgens Prinses Lia, de eerste dochter van Morrighan, mogen sommige tradities gerust afgeschaft worden. Zoals die traditie waarbij zij moet trouwen met iemand die ze nog nooit heeft ontmoet, alleen maar om sterkere politieke banden te smeden.
Beu om te moeten gehoorzamen en helemaal klaar voor een nieuw leven, vlucht Lia weg uit Morrighan op de ochtend van haar huwelijk. Samen met haar meid Paulien trekt ze naar een rustig vissersdorpje en vestigt ze zich tussen het gewone volk. Alles kabbelt traag voort, tot op de dag er twee mysterieuze vreemden in het dorpje aankomen. Lia is geïntrigeerd, maar ze weet niet dat één van die vreemdelingen de Prins is die ze aan het altaar liet staan, terwijl de ander ingehuurd is om haar te vermoorden.

Mijn gedachten over The Kiss of Deception na de tweede lezing zijn vrij gelijkaardig aan de eerste, behalve dan dat ik nu zeker wist wie van de twee vreemdelingen de Prins en wie de huurmoordenaar was. Bij de eerste lezing had ik wel van in het begin een heel sterk vermoeden, dat later correct bleek.
Gelukkig is het spelletje “wie-is-wie” niet het enige leuke aan dit boek. De wereld en haar geschiedenis, de verschillende landen en volkeren, dit alles klinkt echt veel belovend. Maar The Kiss of Deception liet me daar toch een beetje op mijn honger zitten, want het boek diende volgens mij vooral als eerste in scène zetting, zodat in het vervolg keihard in het echt verhaal kan worden gedoken. In dit deel gebeurt er eigenlijk weinig en de plot kabbelt maar traag voort, behalve naar het einde toe, waar opeens een stroomversnelling zit. Wat me echter toch in de ban kreeg was dat de auteur heel slim sporadisch nieuwe elementen, zoals peronages of glimpsen van de wereld, toevoegde. Hierdoor raakte ik verder geïntrigeerd en moest ik wel verder lezen. Vooral ook de korte stukjes legendes en mythes uit de verschillende landsdelen aan het begin van elk hoofdstuk deden mijn nieuwsgierigheid naar de ganse wereld pieken en hongeren naar meer.

Mary E. Pearson – The Heart of Betrayal ★★★★

Nadat ik deel 1 van The Remnant Chronicles opnieuw had uitgelezen, dook ik meteen in deel 2.
Ik had geen idee wat ik er kon van verwachten, alleen gebeurt het vaak dat het tweede boek in een serie nogal ontgoochelend is. Voor The Heart of Betrayal gaat dit totaal niet op. Het stak voor mij met kop en schouders boven The Kiss of Deception.

Er waren deze keer geen goedkope trucjes, zoals raden wie welk personage is, nodig om me helemaal in het verhaal te zuigen.
Dit was, voor mij althans, geen dertien-in-een-dozijn Young Adult Fantasy meer, maar een echte bijna-High Fantasy, met een fantastisch complexe en unieke wereld met bijhorende enorme variatie aan volkeren en machten.

Ik heb zo hard genoten van dit boek, van zijn vele draaiingen en wendingen, zijn emotionele achtbaan en zijn groeiende personages.
Echt een superieur vervolg op boek 1. En man, dat einde! Wat was ik blij dat ik had gewacht tot ik de volledige serie in mijn bezit had voor ik verder las. Zo kon ik, na die gigantische cliffhanger, meteen in boek 3 duiken!

Mary E. Pearson – The Beauty of Darkness ★★★★★

Ik ga meteen met de deur in huis vallen: Ik was al behoorlijk onder de indruk van de eerste twee delen, maar dankzij The Beauty of Darkness, de afsluiter van The Remnant Chronicles, durf ik zeggen dat dit één van mijn favoriete series is geworden.

Zo ongelooflijk goed!
Die wereld, de mythe die langzaam ontrafeld, de groei van de personages, de plot, alles in dit boek was perfect, gedetailleerd en passend.
Een schitterende, epische afsluiter van een prachtige trilogie.

Op het einde van deze helse rit, raad ik deze trilogie, The Remnant Chronicles, ten zeerste aan aan iedereen die zich wil wagen aan fantasy, maar niet weet waar te beginnen. Laat je niet vangen door het oppervlakkige lokkertje van “wie van die knapperds is een prins en wie een huurmoordenaar” uit het eerste deel, want daar mag je het boek absoluut niet op beoordelen.
Deze trilogie heeft zo veel diepgang, heeft een enorm goed uitgewerkte wereld, een ongelooflijk intrigerende mythe en echte personages van vlees en bloed waar je van gaat houden met gans je hart of die je maar al te graag haat.
Als je echter op zoek bent naar een Young Adult dat zich alleen maar focust op romantiek, dan ga je hier helaas ontgoocheld over zijn. Hierdoor is het lokkertje uit boek 1 misschien te misleidend geweest voor vele lezers.

Als ik jullie nog niet heb kunnen overtuigen dat dit een schitterende serie is die je MOET lezen, dan wil ik je nog even mee geven dat ik de volledige trilogie in amper 10 dagen uit las. Dat zijn meer dan 1600 pagina’s op 10 dagen waarbij ik ook nog eens full-time ging gaan werken. Ieder vrij moment moest wijken zodat ik in deze boeken kon lezen. Echt echt echt de moeite

Maria V. Snyder – Studie van Magie ★★★

Vorige maand las ik Studie van Gif, het eerste deel in deze reeks. Ik las dit boek in een dag uit en was heel benieuwd naar het vervolg Studie van magie.

Helaas kon deel twee me niet zo sterk bekoren. Kwam het omdat het de ondankbare taak kreeg om na The Beauty of Darkness te komen? Ik weet het niet. Alleen vond ik dat er iets mankeerde aan dit boek.
Het voelde een beetje schokkerig, een beetje repetitief, onvoldoende uitgewerkt en op momenten extreem voorspelbaar.
De personages waren plat en vergeetbaar. Er worden veel nieuwe personages geïntroduceerd, maar geen enkele wordt echt leven ingeblazen. Deze keer zei zelfs het hoofdpersonage, Yelena, me weinig. Bleek dat er niets meer klopte van de de heldin die ik in mijn hoofd had opgebouwd na het lezen van het eerste boek.
En dan die schrijfstijl, die las zo jeugdig, zo puberaal. Ik weet wel dat dit een Young Adult is, maar met het eerste deel had ik dit helemaal niet. Ondanks de zware thema’s die aan bod kwamen, voelde het soms alsof een meisje van 15 jaar de tekst had geschreven.
Al bij al was ik dus vrij ontgoocheld in dit vervolg op het leuke Studie van Gif. Ik denk zelfs niet dat ik het laatste deel ga lezen.

Dezer dagen #5

De rubriek dezer dagen lanceerde ik in het begin van het jaar. In deze rubriek probeer ik regelmatig een allegaartje aan korte stukjes te schrijven, feitjes en gedachten die ik graag wil delen, zonder er persé een individuele blogpost aan te willen wijden.
Zo’n stukjes lees ik altijd graag op andere blogs en omdat iedereen van nature een beetje een curieuzeneus is, vermoed ik dat jullie dit ook wel fijn lezen gaan vinden 😉


Blij met: de aanwinst in mijn kast

Eind augustus was het mijn verjaardag en dit was het cadeau dat ik van mijn broer, schoonzusje en nichtjes kreeg. Keileuk om te maken en ze staan verdomd goed in mijn kast met dat theekopje er bij 😉

En dit was trouwens mijn verjaardagstaart en ze was zondig lekker


Gekeken naar: Beauty and the Beast
We blijven nog even in thema met de verfilming van de Disney-tekenfilm met Emma Watson en Dan Stevens.
Ik moet jammer genoeg wel zeggen dat ik wat ontgoocheld was door het resultaat. Ik vond dat ze te krampachtig vastgehouden hebben aan het exacte verhaal uit de tekenfilm, terwijl dit voor mij eigenlijk niet hoefde. Dat hadden ze trouwens ook niet gedaan bij de verfilming van Cinderella en deze film vond ik heel goed geslaagd.
Voor mij ontbrak gevoel. Daar waar het verhaal werkt bij een tekenfilm, bleek het voor mij minder hard aan te slaan bij een verfilming. Waarom moest alles zo tot in de letter worden nagebootst, tot en met het belachelijke Franse accent van Lumière toe? Ik zeg belachelijk, omdat mevrouw Tuit dan weer met een extreem vettig Brits accent spreekt. Tsjah…
De extra toevoegingen, zoals de scène waar Belle een meisje leert lezen of waar Beest en Belle naar haar huis uit haar kindertijd reizen, die wekten mijn interesse dan weer wel. Helaas waren ze maar van korte duur en voelde het aan alsof ze er maar willekeurig waren ingesmeten.
Jammer. Misschien ben ik gewoon te kritisch als het over Belle en het Beest gaat 😉


Ook gekeken naar: seizoen 7 van Game of Thrones
Ik ga niks verklappen, maar askjkskfnsdfkjdsf en ik wil seizoen 8 NU!


Vrolijk door: deze late zonnebloem

Ik had dit voorjaar op verschillende plaatsen in de tuin zonnebloempitjes gepland, maar geen enkele leek aan te slaan. Tot begin september deze schoonheid haar kopje toonde.
Druilerige dag of niet, ik werd er ’s morgens voor vertrek naar het werk toch stevast vrolijk van! Nu is ze helaas al verlept en heeft ze serieus afgezien van de windvlagen, maar ik heb gezien dat er nog een dappere zonnebloem haar kopje aan het uitsteken is! Dus binnenkort misschien opnieuw een zonnetje in de tuin!


Afwezig door: een werkreis naar Helsinki

Ik had er een beetje tegenop gezien, want ik moest een dossier gaan verdedigen en had een beetje schrik voor de uitkomst. Uiteindelijk viel het nog redelijk mee. Plus, het weer was niet al te slecht, zodat ik toch een beetje kon rondwandelen en uitwaaien na een volle dag vergaderen.
Ook al heb ik ondertussen alles al gezien in Helsinki en is het niet echt spectaculair, kan ik het niet laten altijd foto’s te nemen.
Eén avond werd ook gereserveerd voor mijn vaste Japans restaurant. Helsinki is een beetje een doorreisstad voor Japanners, waardoor er keuze in overvloed is aan Japans eten. Dat vind je toch langs hier niet zo gauw. Dus als ik in Helsinki ben, probeer ik altijd Japans te gaan eten. En ja, ik heb met een vork gegeten. Ik was te moe voor stokjes 😉


Verbaasd over: hoe gemakkelijk het avocadoplant-uit-pit kweken schijnbaar lukt bij mij.

Mijn tweede pit is ook al schoon gekiemd. Ik denk dat ik binnenkort eens al mijn foto’s van mijn eerste pit ga ordenen en een soort tijdslijn ga maken 😀


Nagenieten van: Ayreon Universe

Waarschijnlijk het meest epische concert waar ik al naartoe ben geweest! Maar zo, zo, zó goed man!!
Echt een once-in-a-lifetime ervaring, want het was de allereerste keer in zijn meer dan twintigjarige bestaan dat deze muziek live werd gebracht en ik denk niet dat het zo gauw nog eens gaat gebeuren. Zot content dat we tickets hebben kunnen bemachtigen, want het was echt machtig \m/ \m/
Het is ondertussen alweer bijna twee weken geleden en ik zit nog YouTube af te schuimen naar filmpjes. Het is soms irritant als er voor je op een concert iemand constant staat te filmen, maar achteraf ben ik daar dan toch stiekem wel blij mee 😉 Nu krijg ik er alvast geen genoeg van en kan niet wachten tot de officiële dvd uitkomt!


Vertederd door: het eerste briefje van mijn metekindje ❤❤❤


Uitkijken naar: een tripje Londen met de mama in november.
We zeggen al jaren dat we dat eens gaan doen en nu hebben we er eindelijk eens werk van gemaakt. Alles is geboekt en het is nu gewoon aftellen en beslissen wat we allemaal gaan doen. Jeij!
Tips voor activiteiten in Londen in de winter zijn zeker welkom!!


En jullie, wat deden jullie nog allemaal afgelopen maand?