A Court of Wings and Ruin

Het derde boek uit de A Court of Thorns and Roses-serie van Sarah J. Maas was er eentje waar ik enorm hard naar heb uitgekeken. Vooral door de meesterlijke vertelling van boek twee. Dus van zodra ik kon, bestelde ik A Court of Wings and Ruin en toen de publicatiedatum naderde begon ik rijkhalzend uit te kijken. Zo erg zelfs dat ik de eerste twee boeken, in afwachting, gewoon nog een keertje las. En dan kreeg ik hem eindelijk in handen.

Feyre heeft het Nachthof en haar Rhysand achter gelaten en is teruggekeerd naar het Lentehof voor een gevaarlijk spelletje van misleiding.
Ze is vastbesloten informatie te verzamelen over Tamlins plannen en die van de koning van Hybern, die heel Prythian wil overheersen. Maar hiervoor moet ze een dodelijk web van leugens weven om Tamlin om de tuin te leiden. Eén misstap kan het einde betekenen, niet alleen dat van Feyre, maar dat van haar hele wereld.

Als de oorlog uitbreekt, moet Feyre beslissen wie van de oogverblindende en dodelijke Edelheren ze kan vertrouwen. En ze zal op onverwachte plekken naar bondgenoten moeten zoeken. De aarde kleurt rood wanneer de immense legers strijden voor de macht over dat wat hen allemaal kan vernietigen.

Hoe moet ik een boek recenseren waar ik zo hard naar heb uitgekeken, waar ik zo’n grote verwachtingen van had, maar me toch jammerlijk tegenviel?
Ik heb heel lang moeten nadenken hoeveel sterretjes ik deze ging geven. Ik wou zo graag dat ik het ook 4 of 5 sterretjes kon geven, maar helaas was het voor mij onvoldoende meeslepend, onvoldoende aangrijpend en onvoldoende onvergeetelijk om dit te kunnen doen.
Niet dat ik het boek slecht vond hoor, absoluut niet, maar in vergelijking met A Court of Mist and Fury miste deze toch iets. Ik vond het goed, leuk, maar niet onvergetelijk. Daarom krijgt die (slechts) 3 sterretjes van mij.

Ik weet niet of het kwam doordat de verwachtingen gewoon te hoog waren, maar het verhaal kon me bijna geen enkele keer meeslepen. Ik heb er meer dan een week over gedaan om deze uit te lezen, en ook al is het een klepper van voorbij de 700 pagina’s, ik had nu wel gedacht dat ik betikketakt zou zijn om te blijven-blijven-blijven lezen tot die uit was. En dat dwanggevoel had ik niet. Ik kon het boek gemakkelijk opzij leggen, zelfs midden in een hoofdstuk en wanneer die dan opzij lag, speelde het niet in mijn hoofd, kon ik het gemakkelijk vergeten.

Aan wat het lag kan ik precies moeilijk mijn vinger op leggen.
Dezelfde schitterende personages waren aanwezig en we leerden er nog veel meer kennen. Ook die prachtige wereld was opnieuw in zijn volle glorie aanwezig en we ontdekten nog meer adembenemende hoven. En dan was er nog het verhaal zelf dat ook nog eens episch en groots was. En toch, toch kon het me maar weinig betoveren. Ik miste precies een soort van dringendheid, van spanning die me dreef om verder te lezen.

Er waren ook een aantal zaken die me stoorden. Zoals de relaties tussen sommige personages, of de motivaties voor bepaalde daden, of de conclusie van de oorlog. Zaken die geforceerd voelden of te veel roken naar fan service. Ik heb toch een paar keer met mijn ogen gerold en gezucht uit frustratie, maar ik wil niet te veel in detail treden, kwestie van niks te verklappen. Laat ik het maar houden bij het zeggen dat ik een paar problemen had bij het verhaal en de uitwerking, maar dat ik die meestal wel kon loslaten en verder lezen.

Ik vrees gewoon dat deze serie het slachtoffer van zijn eigen succes geworden is en ons daardoor opscheepte met een finale die eigenlijk nog niet helemaal af was.
Een auteur dwingen om een boek in een korte tijdspanne te schrijven, om toch nog op die golf van succes te kunnen verder surfen, kan nooit goed zijn, me dunkt, en de vorm waarin A Court of Wings and Ruin van de persen is gerold is hiervan – helaas, driewerf helaas – het levende bewijst van. Zo zo spijtig, want het kon echt fantastisch, episch, magistraal zijn. Alle elementen waren er: de wereld, de personages en een fantastisch verhaal.
Maar het mocht niet zijn. De geldmolen moest en zou draaien. Het boek kon zeker gebaat zijn door nog een paar extra rondes van editing en misschien zelfs nog een jaartje sluimeren in die hersenpan van Sarah J. Maas, al was het maar om een aantal van de deus ex machina’s weg te werken en het boek wat uit te dunnen.
Het verhaal werd ook te veel verteld in plaats van getoond. Het voelde vaak te veel als een “dit gebeurde er toen, en dan gebeurde dit, waarna dat gebeurde en ja, dan kwam dat als reactie daarop en toen,…etc” verhaal en een te weinig “we zitten er middenin” verhaal. Het was alsof de auteur een lijstje met puntjes had die ze moest weten te verwerken in het verhaal en ze ze gewoon één voor één weg schrapte door een nieuw hoofdstuk in te voegen.

In conclusie vond ik A Court of Wings and Ruin teleurstellend. Het boek miste een soort sprankeling, voelde onaf ondanks zijn 700 pagina’s en was voor mij een ontgoochelende finale voor de fantastisch voorlopers.
Het boek neemt ook een aanloop voor tal van spin-offs, zoals het verhaal van Lucien of één van de andere hoven. Ondanks het feit dat deze finale mij weinig heeft geraakt, kijk ik wel uit naar meer verhalen uit deze wereld. Ik hoop alleen dat de uitgeverij de auteur nu wel de tijd en ruimte zal geven om het verhaal in haar tempo neer te pennen, want het is echt zo’n zonde wat er met A Court of Wings and Ruin is gebeurd. Echt jammer 🙁

A Court of Wings and Ruin kan bij Bol.com besteld worden als een hardback, paperback of e-book.
Wie liever in het Nederlands leest, dan kan dit ook al. Met de titel Een Hof van Vleugels and Verwoesting werd de Nederlandse vertaling quasi simultaan met het origineel op de markt gebracht. De Nederlandse versie vind je ook bij Bol.com als paperback of e-book

Ik ben erin gevlogen

Na al het gereken en getel van mijn vorig bericht, kan ik nu wel melden dat ik er serieus in ben gevlogen, in die fluo-oranje Miette.

In het vorig bericht had ik besloten om maat 38 te gaan breien met naalden 5,5mm. Na het opzetten van 51 steken, begon meteen al een leuk stukje met kantwerk voor rond de halslijn.

Daarna ging het patroon verder met een gewone raglan constructie met meerderingen voor de mouwen. Om het nog iets interessant te houden, blijft het kantwerk aanwezig aan de beide zijkanten van het breiwerk.

Het breien ging heel vlot, zo vlot dat ik na pas 3 dagen breien al de steken voor de mouwen op wachtdraden had gezet en volop in het lichaam van de trui zat!

De rest van het lichaam breide ook vrij vlot. Er zitten niet echt moeilijke of nieuwe technieken bij het breien van deze trui dusver. Alle steken had ik al eens eerder gebreid, vandaar dus dat het vrij vlot loopt.

Nieuw voor mij was wel de vorming van de buste. Op zich ook niet moeilijk. Het is gewoon een mindering onderaan de borst, zodat een soort cupvorm wordt gemaakt. Alleen vind ik het bij mij nogal vrij zichtbaar. Misschien wordt dat wel wat minder na wassen en bij het dragen.

        

Voor de rest verliep het breien echt heel vlot. Zo vlot dat ik eigenlijk weer vergat foto’s te nemen totdat ik al één van de mouwen had gebreid!

En dan heeft de trui eigenlijk een beetje in de frigo gelegen. Het werd te warm om te breien of ik had er geen zin in. Dus daar zit ik nu. Ik moet nog de tweede mouw doen, de knopenbanden en de afwerking van de hals. Niet zo veel meer eigenlijk. Dus eenmaal ik er weer aan begin zal het wel in een haai en een draai af zijn. En dan zien we mekaar terug!

Groetjes,
Charlotte

Gelezen in mei

Mei werd Sarah J Maas maand!

Ik verwachtte namelijk boek drie in de ‘A Court of Thorns and Roses‘ serie en terwijl ik ongeduldig wachtte tot die in mijn brievenbus zou vallen, besloot ik om boek één nog eens te lezen, kwestie van mij weer in die wereld te dompelen.

Sarah J. Maas – A Court of Thorns and Roses ★★★★


Dit boek las ik vorig jaar nog maar pas en was toen danig onder de indruk. Eén van de beste Belle en het Beest’ hervertellingen die ik ooit las. En mijn mening is niet veranderd bij het herlezen. De recensie die ik er toen over schreef kan je hier nog eens opnieuw lezen.

Toen ik boek 1 uit had, had ik nog steeds het derde deel niet ontvangen. Ik moet leren niet meer te pre-orderen op bookdepository, want dat duurt toch nog altijd veel te lang eer het dan bij mij is. Er gaat dan meer dan een week over dag van publicatie en ontvangst. En als je ergens op zit te wachten is dat toch wel te lang!

Logischerwijs zou je dan denken dat ik dan maar boek 2 opnieuw ging lezen, maar helaas had ik die uitgeleend en had ik die dus niet tot mijn beschikkking. Maar ik had hier wel nog een andere Sarah J. Maas rondslingeren, namelijk deel 1 van de ‘Throne of Glass‘ serie

Sarah J. Maas – Throne of Glass ★★

In de donkere, vuile zoutmijnen van Endovier vinden we Celaena Sardothien, de beste sluipmoordenares van Adarlan. Of dat was ze toch, tot ze werd gepakt en in de zoutmijnen werd gevangengezet. Ze zit er al een jaar en dan krijgt ze een keuze voorgeschoteld: of ze blijft zitten waar ze zit, tot ze dood valt; of ze neemt deel aan een toernooi waarvan de winnaar de nieuwe kampioen van de koning wordt. Celaena kiest het laatste, maar wat eerst een eitje leek voor de beste sluipmoordenares, wordt plots hachelijk wanneer één voor één de deelnemers gruwelijk vermoord worden.

Ik was nog maar een paar tientallen pagina’s ver in dit boek en ik overwoog echt om het aan de kant te leggen.
Poehpoeh, je merkt echt dat de auteur nog extreem jong was toen ze dit schreef, pas zestien toen ze de eerste lijnen van dit boek op papier zette. Dit zie je vooral aan het puberale en onvolwassen hoofdpersonage. Waar ik een soort Xena warrior princess als hoofdpersonage had verwacht, kreeg ik eerder een oppervlakkig, extreem irritant, ijdel, arrogant en onsympathiek poppemieke dat alleen maar bezig is met het feit dat ze niet meer mooi is na een jaar dwangarbeid. Ja, hallo!

Maar bon, jullie weten allemaal dat ik moeite heb met boeken aan de kant leggen, dus heb ik toch doorgezet. Na een 100-tal pagina’s komt de plot eindelijk op gang, in die mate zelf dat ik het onsympathieke hoofdpersonage goed kon verdragen. Het verhaal krijgt diepgang, is constant spannend en drijft je om verder te lezen. De wereld die wordt opgebouwd krijg je slechts oppervlakkig te zien, maar je voelt dat er nog veel aan zit te komen qua ontstaansgeschiedenis.

Schijnbaar wordt de serie beter in de volgende boeken. Dit eerste boek voelde mij echt aan als een debuut van een tiener, met de typische uitvergrootte puberdrama’s. Sarah J. Maas is ondertussen enorm gegroeid en je merkt dat dit boek een soort leerschool voor haar was om haar stem te vinden. Je herkent er al haar hand in, ook al is het nog zo imperfect. Ik geef toe dat moest dit nu echt het eerste boek geweest zijn dat ik van haar las, dan ging ik het waarschijnlijk geen kans meer hebben gegeven. Maar omdat ik weet tot welke meesterwerkjes deze auteur in staat is en ik wel nieuwsgierig ben om het verhaal te lezen dat haar talent heeft doen groeien, ga ik hoogstwaarschijnlijk wel het vervolg lezen.

Maar los van wat ik nu weet over deze auteur, was Throne of Glass helemaal niet wat ik ervan had verwacht op basis van de achterflap, maar wist het me toch, na de eerste 100 bladzijden te zijn doorgeworsteld, te boeien. Ja, het voelde nog een beetje als een eerst kladversie, met slechts oppervlakkige opbouw van de wereld en een handvol semi-uitgewerkte personages, maar toch wist de auteur een spannend en intrigerend verhaal op te bouwen. Je voelt gewoon dat er nog meer zit aan te komen en dat het in de volgende boeken alleen beter kan worden. Een wankele start, maar ik ben bereid het een kans te geven.

Sarah J. Maas – A Court of Mist and Fury ★★★★★

Tegen de tijd dat ik Throne of glass uit had, was het boek waarop ik zat te wachten eindelijk aangekomen. Maar omdat ik na het herlezen van A Court of Thorns and Roses zin had om ook boek twee nog eens opnieuw te lezen, ook al had ik het vorig jaar nog maar gelezen, ging ik het gaan ophalen bij de ontlener.

A Court of Mist en Fury blaasde mij vorig jaar volledig van mijn sokken. Nu wist ik al meer wat ik kon verwachten, maar het was toch weer een feest om het te lezen.
De details, de emoties, de kleuren en geuren. Schitterend!
Ik sta dus nog steeds volledig achter mijn recensie van vorig jaar.


Voor het einde van de maand begon ik uiteraard ook al te lezen in boek 3 (A Court of Wings and Ruin), maar ik kreeg hem niet meer uit. Dan weten jullie meteen al wat het eerste boek van de maand juni is 😉

Groetjes,
Charlotte