Gemaakt

Ik kocht een breimolen!

Zoals de titel zegt, ik kocht dus een breimolen. Ergens begin november eigenlijk al en heb er ondertussen al heel wat mee gespeeld, dus hoog tijd om dat hier ook eens te tonen!

Eerst en vooral, wat is een breimolen?
Ewel, jullie kennen ongetwijfeld wel een punnikklosje? Dat is zo’n poppetje of paddenstoel, waarmee je een lange 3D-ketting kunt haken/breien. Heel cru gezegd is een breimolen daar een uitvergrote versie van, maar met een hendel die het werk voor jou doet.

Tot ergens in oktober kende ik dat eigenlijk niet. Ik wist dat er breimachines bestonden, maar had nog nooit van een breimolen gehoord.
Nu volg ik op YouTube een aantal creatieve makers en eentje daarvan publiceerde een video voor een vintage trui die ze breide op haar breimachine. Die video zorgde ervoor dat ik wat meer begon op te zoeken rond breimachines, hoe dat werkte en wat dat koste, want dat leek me wel leuk. Soit, dat opzoekwerk borg ik snel op toen ik zag wat de prijs was van zo’n machine. Leek me niet direct een aankoop die ik wou doen, lol.
Maar je weet hoe dat gaat met iets opzoeken op internet, hè, dan krijg je opeens reclame en van alles van voorstellen van video’s/berichten die je misschien ook leuk zou vinden. En zo leerde ik dus over het bestaan van breimolens.

In eerste instantie zag ik dat daar vooral mutsen mee worden gemaakt, maar wat dieper duiken gaf me wel ideeën dat dit voor veel meer kan worden gebruikt, zoals sjaals bijvoorbeeld. En dan dacht ik direct aan de grote stapel wol die ik al jaren op zolder ben aan het hamsteren voor die Harry Potter sjaals die ik ooit eens wil breien, maar waar ik nooit aan toe kom. Zo’n breimolen maakt dit idee precies een pak minder intimiderend.

En ja, een goeie week later kreeg ik dit dan geleverd aan huis 😀
Mijn keuze viel op een Addi Express Kingsize, een machine met 46 naalden, één van de grotere modellen. Ik deed mijn aankoop bij Hobbygigant (niet gesponsord).

De machine in elkaar zetten en op tafel monteren was een fluitje van een cent. En na nog even snel het bijgeleverde boekje door te nemen, besloot ik dat de beste manier om te leren gewoon doen was.

Ik begon met wat bolletjes restwol, maar die bolletjes bleken veel te klein, gezien ik ze er in een mum van tijd door draaide. Ondertussen leerde ik wel hoe ik moest opzetten en wisselen van kleur, wat allebei eigenlijk vrij eenvoudig was.

Het enige wat ik wel moeilijk vond was gelijke spanning houden voor een effen resultaat.
De machine heeft een wolvoeder waarmee je de wol op twee manieren in de machine kan doen glijden: ofwel via het gat bovenaan waar niets van spanning op zit, ofwel via het gat onderaan dat iets kleiner is. De hoeveelheid spanning die dit kleinere gat geeft hangt natuurlijk af van de dikte van je wol: hoe dikker, hoe strakker. Daarom is het ook belangrijk dat je de wol ietwat begeleid met je hand en daar komt dus de handigheid bij te kijken om dit gelijkmatig te doen doorheen gans je project. Dus dat zou toch wel wat oefening vragen!
En het zou ook nog even experimenteren worden welke dikte wol het mooiste resultaat zou geven.

Wat ook al duidelijk was, was dat dit wel eens verslavend zou durven worden!

Om echt voeling te krijgen met mijn nieuw speelgoed, besloot ik om een muts te maken. Dit is wat de meeste mensen op een breimolen maken en het leek me dus wel een goeie plek om te starten.
Voor de wol haalde ik een paar van de veel-te-veel bolletjes Zeeman Royal van zolder en breide daar in een dik halfuur zo’n 100 toeren mee, genoeg voor een kindermuts!
Bij het afzetten verloor ik wel ongemerkt een aantal steken, maar kon alles uiteindelijk wel redelijk vast naaien aan de binnenkant, zonder dat dit aan de buitenkant zichtbaar is.

Voor mijn volgende probeersel maakte ik exact dezelfde tube van 100 toeren, maar hield ik de wol iets strakker vast in mijn hand, terwijl ik die door de voeder liet glijden. Dit zorgde ervoor dat het eindresultaat dus een stuk kleiner was dan de eerste muts, ondanks hetzelfde aantal toeren.
In plaats van een gewone muts, naaide ik in deze een paar kattenoortjes, maar deed dit in een verstrooide en slordige bui, want ik vergiste me van binnen- en buitenkant!

Als ik de twee mutsen naast elkaar leg, dan vind ik die met de strakkere spanning (oortjes) mooier en gelijkmatiger. Hiervoor had ik de wol vrij strak door mijn handen laten glijden en daarvan was al meteen duidelijk dat dit geen goed plan was voor de lange termijn, gezien ik enkel al bij het maken van deze muts wrijvingsplekken had op mijn handen!

Bij het opzoeken naar mogelijke oplossingen voor mijn spanningsprobleem, kwam ik terecht bij Savlabot op Etsy, waar een tension fork wordt verkocht. Verder vond ik online niks dan positiefs hierover en bleek dat heel wat mensen dit als een soort standaard accessoire gebruiken. Toch bleef ik twijfelen, gezien het wel nogal duur uitkwam met de verzendkosten, dus ik parkeerde dat nog eventjes.

Bij Savlabot zag ik wel ook een leuk patroontje voor een vossenmuts, dus wou ik dit ook maken, ondanks mijn nog niet opgeloste spanningsprobleem. Ik besloot om er dan maar meteen nog een experiment van te maken. Zo maakte ik twee identieke mutsjes, maar voor de ene gebruikte ik enkel het kleinste gaatje in de wolvoeder en voor de andere hield ik ook nog spanning met mijn hand. Zot hoeveel verschil in grootte dat gaf! Zo gebruikte ik voor de grootste muts 60g wol, terwijl de kleinste 50g gebruikte.
Dit bevestigde wel nog eens dat mijn voorkeur bij het strakkere resultaat lag, zowel qua uitzicht als qua gevoel, dus uiteindelijk besloot ik de investering voor de tension fork te maken, gezien ik ondertussen ook nog niks van gelijkaardig alternatief had gevonden.

Bij wijze van experiment wou ik ook nog een derde vossenmuts maken, gebruik makend van het bovenste gat in de wolvoeder van de machine, maar dit ging niet echt goed.
Opeens merkte ik dat er pinnen waren zonder steken en pinnen waar meer dan 1 lusje rond zat, dus er waren ergens steken af gevallen en/of dubbel gebreid. Online vond ik tal van video’s die uitlegden hoe je dit kon oplossen, maar uiteindelijk wou ik de moeite niet doen voor dit project, gezien duidelijk was dat de spanning veel te los was voor deze wol.
Na een paar herstellingen geoefend te hebben, haalde ik alles opnieuw uit.

Het volgende dat ik wou oefenen was het breien van platte panelen in plaats van tubes, wat dus ook kan met deze machine. Maar daar stranden mijn eerste paar pogingen in chaos. Het is namelijk heel gemakkelijk om steken te verliezen aan het begin of het einde, dus moet er daar goed gekeken worden dat de steek correct indaalt. Dit zal dus wel nog wat oefening vragen, maar daar moest ik mijn training in de breimolen eventjes staken, gezien ik op dat moment naar Londen vertrok. Ergens kwam dat eigenlijk wel goed uit, gezien ik toch wachtte op mijn spanningsvork om voor echt aan de slag te gaan.
Maar meer hierover later!

Zijn er hier nog lezers die een breimolen hebben? Wat zijn jullie ervaringen?

Groetjes,
Charlotte

Leave a Reply

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers vinden dit leuk: