Harry Potter and the Cursed Child,
het toneelstuk

Het is ondertussen al een dikke drie maanden geleden dat ik in Londen was om de theateruitvoering van Harry Potter and the Cursed Child te zien en ik heb nog steeds geen recensie geschreven.
Tot nu toe lukte het me niet iets coherent en in volzinnen te schrijven. Ik bleef alleen maar superlatieven zoals waauw, fantastisch, ongelooflijk, prachtig, schitterend, geen woorden voor, magisch, etcetera aan mijn lijst toe voegen. Goed, dit geeft jullie wel al een idee van wat ik er van vond – verre van slecht, dus – maar het wordt nu wel eens tijd dat ik een deftige recensie neerpen, het heeft ondertussen voldoende tijd gehad om te rijpen, dus hopelijk kan ik nu iets samenhangends uit mijn toetsenbord toveren.

Spoiler waarschuwing!

Bij het recenseren van dit toneelstuk ga ik waarschijnlijk niet te diep ingaan op het verhaal zelf, dat deed ik al in mijn recensie van script, maar soms zal ik waarschijnlijk niet anders kunnen dan dingen te verklappen, niet alleen over het verhaal, maar ook over de uitvoering. Omdat ik niemands ervaring, noch bij het lezen van het script noch bij het zien van het toneelstuk wil verpesten, zeg ik jullie nu dat een gewaarschuwd man of vrouw er twee waard is. Als je het script nog niet las of het toneelstuk nog niet zag, en je wilt het liever als een verrassing houden, dan stop je beter nu met lezen.

Toch een paar indrukken zonder veel te verklappen?
Wie mijn recensie voor het script las, weet dat ik niet echt blij was met het verhaal. Het hield geen steek als je de boeken kende en er werd nogal denigrerend met bepaalde personages omgesprongen.
Maar mannekes, voor de daadwerkelijke uitvoering van het script kan ik gewoon geen woorden vinden om te beschrijven hoe GOED ik het vond. Echt magisch! Een groot deel van de twijfels die ik had na het lezen van het script zijn vervluchtigd na het zien van de live uitvoering. Ongeloofelijk. Een echte must-see voor elke Potter-fan! Serieus, het was niet goedkoop, maar als iemand me zou vragen of ik nog eens met hen zou willen mee gaan twijfel ik geen second om ja te zeggen. Echt, elke euro dubbel en dik waard!

Spoilers! #keepthesecrets

Vanaf nu ga ik wat meer in detail inzoomen op het toneelstuk. Dus als je nu nog steeds aan het lezen bent, dan veronderstel ik dat je geen probleem hebt met spoilers! 😉

   

Het toneelstuk zelf duurt zo’n 5 uur, opgesplitst in 2 delen van telkens 2,5 uur. Bij het bestellen van tickets kan je kiezen om beide delen op verschillende dagen te zien of op één en dezelfde dag. Wij kozen voor één dag, 8 maart 2017, en ik zou iedereen eigenlijk aanraden om hetzelfde te doen. Ik zou denk ik zot geworden zijn, moest ik een dag of twee moeten wachten na het zien van deel 1!
Het eerste deel begon rond 14u, waarna we een 2-tal uren pauze hadden om te eten (en te discussiëren en verzuchten hoe goed het wel niet was), alvorens we weer rond 19u30 op onze stoel werden verwacht. En voor iemand die nu denkt:” Hemeltjelief, 5 uren voor een toneelstuk!”, dan zeg ik nu dat het absoluut zo niet aanvoelde. Het mocht voor mij zelfs nog wel wat langer geduurd hebben! Het was echt een totaalervaring!

De locatie

Het toneelstuk wordt opgevoerd in het Palace Theater in Londen, en een betere locatie of een meer toepasselijk gebouw konden ze waarschijnlijk niet vinden.

Het is een vrij oud theater en van zodra ik er binnen stapte waande ik me zo in Hogwarts, met de vele bochten en trappen en verborgen hoekjes. Oude glorie op zijn best.
Wat ik niet meteen door had, maar pas tot mij door drong nadat het toneelstuk al gedaan was, was dat het interieur was opgesmukt om in thema te zijn met het opgevoerde toneelstuk. Zo was de bewegwijzering het alom bekende handje uit de Harry Potter-films en was het behangpapier een damast patroon met een grote sierlijke letter H. Dit behangpapier was er niet alleen in de gang naar de zaal toe, maar ook in de zaal zelf. Voor een bepaalde scène dient het licht te worden uitgedaan en worden de muren verlicht door blacklights. Dan drong tot mij door hoe ver ze wel niet waren gegaan om ons echt midden in het toneelstuk te brengen.

De acteurs

Op voorhand is er keiveel te doen geweest over de keuze van de acteurs. Vooral het feit dat Hermione door een zwarte mevrouw (Noma Dumezweni) ging worden gespeeld leek velen te storen. Ik had er op voorhand al nul problemen mee, en na het zien van het stuk al helemaal niet meer. Dat was gewoon Hermione.
Ook Harry (James Parker) werd enorm goed vertolkt. Het was alsof de acteur Daniel Radcliff uit de films goed had bestudeerd om de overgang naar de nieuwe acteur zo natuurlijk mogelijk te laten lijken.
Met de manier waarop Ron werd voorgesteld in het script had ik een probleem, maar door de vertolking van Paul Thornley was alles direct vergeten en vergeven. Ik zag opnieuw de Ron die ik kende uit de boeken.

Voor de nieuwe personages was natuurlijk geen houvast, maar ook zij vertolkten hun rol schitterend. De ster van de show was voor mij ongetwijfeld Anthony Boyle als Scorpius Malfoy, ook al deed hij regelmatig iets irritant met zijn stem.

De visualisering

En dan het hart van dit toneelstuk, het stuk waar ik tijdens het lezen van het scrip mij constant zat af te vragen hoe ze dat in godsnaam in beeld gingen brengen, de special effects. En mensen, na het zien van dit toneelstuk kan ik jullie iets verklappen: magie is echt! Serieus waar, ongelofelijk hoe ze dit allemaal live in beeld hebben gebracht!

Er waren kleine zaken die gebeurden voor ik er erg in had, maar die me nu, meer dan drie maand later, nog steeds bezighouden.
Om een voorbeeld te geven, er is een scène waar Harry aan zijn bureau zit die vol papieren ligt. Hermione maakt de opmerking dat Harry veel te slordig is en beter zorg moet dragen voor zijn dossiers. En dan, met een beweging van de toverstaf, ordenen alle papieren op de bureau zich in mooie, nette stapeltjes.
Huh? Hoe?

En dan waren er de grote toverspreuken of -dranken.
Er is polyjuice potion waarbij je de acteurs op het podium ziet transformeren. Er zijn magische duels, waarbij de acteurs door de lucht vliegen zonder dat er een kabel valt te bespeuren. Er wordt naar het Ministerie van Magie gegaan door de spreker van een telefoonhoorn. De manier waarop het tijdsreizen in beeld wordt gebracht. Voorwerpen die zweven en verdwijnen of verschijnen. Enzoverder, enzovoort.
De enige toverspreuk waar ik wat minder van onder de indruk was, was de Patronus, maar ook dit is echt maar een muggezifterig puntje van kritiek.

Een ander aspect waar ik geen idee van had hoe ze dat gingen doen was de vele wisselingen van scènes. Ook hier, niks dan lof over hoe dit werd volbracht.
Voor het merendeel van de scènes werd met één element, namelijk een trap, gewerkt dat meerdere doeleinden kreeg. Daarnaast waren er nog een reeks schitterend gechoreografeerde wissel-scènes en een fantastisch spel van licht en donker.
Eén scène dat me nog steeds in de haren doet krabben is wanneer ze zwemmen in het meer van Hogwarts. De acteurs hangen hierbij aan koorden en op de voorgrond wordt een doorschijnend blauw venster geschoven, zodat je de indruk krijgt effectief onder water te kijken. Maar dan, de ene second hangen ze nog hoog in de lucht en de andere second staan ze alweer (nat!) te acteren op het podium. Zo snel, man!

En dan waren er nog dementors! Man, was dat verschieten toen die eerst tevoorschijn kwamen. Niet alleen op het podium, maar ook in de zaal! En zo goed gedaan man: dreigend, maar gracieus zwevend. Brr, ik krijg weer rillingen als ik er aan denk.

Het script goedgemaakt?

De opvoering van het toneelstuk was veel grappiger dan wat ik had verwacht na het lezen van het script. De manier waarop iets gebracht wordt doet natuurlijk alles, en Harry Potter and the Cursed Child bleek vol humor te zitten. Maar was dit voldoende om de reeks plotgaten en -elementen waar ik een probleem mee had tijdens het lezen van het script goed te maken?
Voor een groot deel wel, ja. Sommige zaken, zoals mijn probleem met script-Ron, werden teniet gedaan door de live-uitvoering. Eigenlijk was ik na het zien van de opvoering bereid om alle problemen, alle plotgaten, alle vreemde gedragingen van personages te vergeven. Alles, behalve het grootste probleem, namelijk het probleem van de oorsprong van Delphini.
Bij mij kan het er nog steeds niet in dat zij de dochter is van Voldemort. Neen, echt niet.

Maar, ik denk dat het toch niet helemaal is als wat het nu lijkt. Allé, dat hoop ik toch ergens een beetje.
Het zit namelijk zo dat alles wat Delphini weet of denkt te weten over zichzelf van horen zeggen is van derden:

p307 van het script:
DELPHI
(…) It was Rodolphus Lestrange, Bellatrix’s loyal husband, who on return from Azkaban told me who I was and revealed the Prophecy he thought I was destined to fulfil. I am your daughter, sir.

Dus, misschien is het geen waar? Misschien loog Rodolphus om een of andere reden? Ik weet het niet, maar voorlopig ga ik toch zo gaan denken, want dat Delphi echt de dochter is van Voldermort en Bellatrix krijg ik maar niet door geslikt.

Conclusie

Ben je een Harry Potter-fan? Dan MOET je dit toneelstuk gewoon zien. Ook al heb je problemen met het script, ook al kan je J.K. niet vergeven voor een aantal beslissingen die ze nam of liet nemen over haar personages, het toneelstuk is er echt eentje dat je live moet meegemaakt hebben. Het is niet goedkoop, maar het is een ervaring en het was voor mij althans elke cent dubbel en dik waard!
Waar het script voor mij met moeite 3 sterretjes waard was, dan wil ik aan het toneelstuk 100 sterretjes geven. Omdat dit echter niet kan, krijgt die van mij het maximum!

★★★★★

Wie ging ook nog naar het toneelstuk zien? Of heeft het op de planning staan? En wat vond je er van?

Groetjes,
Charlotte

Onbedachtzaam

Het kwam weer eens voor dat ik aan het rondkijken was op Ravelry en opeens verscheen dit jurkje op mijn scherm:

Maddie’s Tiny Dress © Jane Terzza

Ik was meteen gefascineerd door het kleurenspel. Hoe krijg je die driehoeken zo gebreid?
Mijn fascinatie werd hebzucht toen ik deze versie zag:

      
Lumina315’s Tiny Dress

Zo’n schattig poppenjurkje in zo’n frisse kleurtjes!
Het originele patroon wordt normaal gebreid met een dikkere wol, maar deze werd met Phildar PhilCotton en naald 2.5mm gebreid. Dit katoen is vrij vergelijkbaar aan Catania, waar ik nog verschillende bolletjes van heb rondslingeren.
Dus ge voelt mij al komen. Door het zien van dit poppenjurkje en door mijn nieuwsgierigheid naar de constructie, besloot ik het patroon te kopen en er ook een poppenkleedje van te breien met Catania.

Zo gezegd, zo gedaan.
Het patroontje werd gekocht en ik dook ik mijn voorraad Catania. Eerst wou ik vergelijkbare kleurtjes kiezen zoals Lumina, maar bij het bekijken van wat ik in huis had, besloot ik het over een andere boeg te gooien.

Een gradiënt van purper naar roze, met een groen accent. Ik zag het zo al voor mij!

Een naald 2.5mm was voor mij echter te strak in Catania en breide niet zo aangenaam, dus ging ik voor een naald 3.5mm. Het jurkje zou dan wel veel groter uitvallen natuurlijk, dus werd er weer getwijfeld. Terwijl ik twijfelde, zette ik wel al op en begon al de eerste rijen te breien.

De constructie van het jurkje is nogal uniek. Het wordt eigenlijk helemaal plat gebreid, van de linkermouw, naar de linkerschouder, naar de hals, naar de rechterschouder en tot slotte de rechtermouw. Er wordt dus in essentie een kruis gebreid met een gat erin voor de hals. Op het einde moet je dan enkel de onderkant van de mouwen en de zijnaden dicht naaien.

Dus ik begon te breien aan de linkermouw, met het groen als accentkleur voor de rand.

En terwijl ik bezig was met de mouw, begon ik verder na te denken over de maat die ik ging breien.
Zoals gezegd was het eerste plan om er ook een poppenjurkje van te maken, dus ging ik de kleinste maat breien, namelijk 3/6 maanden. Maar omdat ik uiteindelijk toch met een grotere naald begon te breien, bedacht ik dat het jurkje waarschijnlijk sowieso te groot ging worden voor een pop. En als het te groot is voor een pop, dan brei ik het liever groot genoeg dat er nog een kindje in past, Lineke dus.

Het begin van het patroon is hetzelfde gelijk welke maat je breit, dus ik kon nog even blijven twijfelen over welke maat ik dan wel ging breien alvorens ik een definitieve keuze moest maken. Het stuk voor de mouw dat ik breide in tricotsteek gebruikte ik als proeflapje om mijn stekenverhouding te bepalen. En die stekenverhouding bevestigde mijn vermoeden: geen enkele maat beschreven in het patroon zou Line, die nu al bijna 6 maanden is, passen.
Op dat moment ging ik eigenlijk gewoon door met breien. Ik haalde mijn schouders op en bleef de instructies volgen tot ik een keuze moest maken over het aantal meerderingen die nodig was voor de mouwen. Daar besloot ik nogal onbezonnen dat ik liever korte mouwtjes had, gezien ik in katoen breide. Dus ik stopte de meerderingen zoals bij de instructies van 3/6 maanden.

En dan kwam het moment dat ik steken moest bij opzetten om de linkerschouder te breien. Zonder echt te rekenen en tellen volgde ik verder de instructies voor maat 12/24 maanden en breide de eerste paar rijen. Dan pas haalde ik mijn lintmeter boven en besefte ik dat het jurkje nogal kort uitviel.
Ik haalde die rijen terug uit en bekeek opnieuw mijn stekenverhouding. Hierbij berekende ik dat ik minimum 90 steken ging moeten opzetten aan beide zijden van de mouw om een jurkje te bekomen met een goeie lengte voor een baby van 6/12 maanden. Het maximum beschreven in het patroon is slechts 72 steken. Bon, jah, dan zet ik gewoon die 18 steken extra op, hé. En dat deed ik ook en breide meteen ook de eerstvolgende rijen.

Op dat moment was ik vooral bezig met het tellen hoeveel rijen ik ging moeten breien, wat de verhouding was tussen wat het patroon zei en wat ik had qua rijverhouding, dat ik helemaal niet bedacht was op iets anders. Namelijk dat als ik het aantal steken aanpaste, ik elke instructie die volgde in steken ging moeten herberekenen. Ugh, neen! Waarom heb ik daar nu niet eerder aan gedacht? Ik heb helemaal geen zin om dit te doen…

De reden waarom ik dit patroon gekocht heb, was om te zien, te ondervinden hoe de constructie in elkaar ziet. Niet om die op voorhand eerst helemaal in mijn hoofd stap voor stap te moeten analyseren en herberekenen.

Dus ja, ik zit nu beetje in dilemma. Wat doe ik? (1) behoud mijn huidig breiwerk en doe gewoon het rekenwerk; (2) haal ik het breiwerk uit en begin ik opnieuw met een grotere breinaald; of (3) begin ik opnieuw met ander garen en andere breinaald.
Momenteel leun ik meer naar optie 2, vooral omdat ik een beetje verliefd ben op de kleurtjes die ik heb gekozen. Ik denk dat dit heel mooi gaat zijn. Maar ik ben niet zeker dat de Catania nog mooi te breien is met een grotere naald…
Ahum, tis ook nooit eens simpel hé, met mij 😉

Groetjes,
Charlotte

Inspiratie in de kringwinkel

Onlangs liep ik eens binnen in de kringwinkel. Er waren een aantal dingetjes waar ik naar op zoek was, maar die ik niet vond in gewone winkels. Dus bedacht ik om misschien eens mijn geluk te beproeven in de kringwinkel. Uiteindelijk vond ik daar ook niet wat ik zocht, maar ik liep wel op een set schattige, kitcherige, morantische theekopjes aan.

      

En daar, op dat moment, zag ik meteen voor me wat ik wilde doen met die kopjes. Even twijfelde ik nog hoeveel ik er ging kopen, want ze hadden 6 kopjes uit de set, die ze telkens per 2 verkochten. Uiteindelijk besloot ik om niet te overdrijven en het op 2 kopjes te houden.

Wat ik namelijk wilde doen met die kopjes was er vetplantjes in planten. Ik zag dit zo al staan op mijn kast.
Dus eenmaal de kopjes veilig thuis, trok ik naar de plantenzaak op zoek naar de perfecte mini-plantjes. Helaas vond ik niet meteen twee vetplantjes die ik mooi vond, dus werd het slechts één vetplantje. Ze hadden wel tal van andere mini-plantjes, dus plantje twee werd een mooi, zachtroze roosje.

Dat was eigenlijk het moeilijkste van gans dit idee: plantjes kiezen. Eenmaal die thuis had ik in één-twee-drie twee nieuwe mooie groenmakers in huis!

   

Dan was het eigenlijk gewoon nog kwestie van een perfect plaatsje te vinden in de kast.

      

Het eerste plan was eigenlijk om beide theekopjes in het bronskleurig rekje te zetten, zodat er onderaan nog plaats was voor iets anders. Maar omdat het roosje een pak hoger is dan de gemiddelde vetplant, kon die daar niet meer mooi staan. Uiteindelijk ging ik voor de linkse versie, met het vetplantje bovenaan. En eigenlijk vind ik dit beter dan het eerste idee. Door dat hoogteverschil tussen beide kopjes komen beide plantjes en kopjes mooi tot hun recht en kunnen ze beiden op de voorgrond in de kast.

Tijdens het planten van de planten in de kopjes deed ik ook nog een fijne ontdekking. De bloemetjes aan de achterkant van het kopje zijn namelijk verschillend van kleur. Ik weet niet of de andere kopjes in de set allemaal een ander kleur bloemetje hebben, maar ik had het geluk om een kopje met een roze en eentje met een paars bloemetje te hebben. Ik noem dit geluk, want zo kon ik het paarse vetplantje in het kopje met het paarse bloemetje, en het roze roosje in het kopje met het roze bloemetje planten!

      

En zo ziet mijn kast er direct een pak gezelliger uit, vind je niet? Soms is er echt niet veel voor nodig! 😀

Groetjes,
Charlotte