Janne’s verjaardagsrokjes

Het flamingojurkje was het laatste verplichte stuk op de agenda van mijn eerste jaar naailes. Maar daarmee was het schooljaar nog niet ten einde. We hadden nog een paar weken op overschot en mochten deze besteden aan projecten naar keuze.

Ik had nog een redelijk stuk van de flamingo/ananas-stof over, dus wou ik er graag nog iets van maken. De lerares stelde een rokje voor en dat zag ik helemaal zitten. Vooral toen ik in de Veritas een mooie appelblauwzeegroene glitter elastiek vond, waarvan ik dacht dat die schitterend samen zou gaan met het stofje.

   

Uit de restjes flamingo stof kon ik nog twee rechthoekige lappen stof krijgen, eentje voor de voor- en eentje voor de achterkant van de rok. Dan was het eigenlijk verbazend simpel om daar een rokje van te maken. De twee lappen aaneen stikken tot één koker, fronsdraden stikken, evenredig verdelen over de elastiek, deze vast stikken, de zoom stikken en klaar! Nu klinkt het super simpel en dat is het eigenlijk ook, maar als beginnend naaister was het toch wat zoeken. Vooral om die elastiek goed te krijgen. Maar toen ik het rokje af had, was ik direct verliefd op het resultaat. Heel meisjesachtig en het zat Janne als gegoten!

Door het mooie resultaat van dit rokje, kriebelde het meteen om nog rokjes te maken en er was nog tijd in de naailes voor een tweede idee.
Toen ik de glitterrekker bij Veritas kocht, kocht ik er ook een lap stof in solden. Een stuk van een halve meter in een fel oranje kleur. Het was eigenlijk gewoon de bedoeling die te gebruiken om te oefenen op mijn naaimachine thuis, maar door het maken van het bovenstaande rokje en het feit dat daar eigenlijk niet zo veel stof voor nodig is, kreeg ik zin om nog een rokje te maken en de fel-oranje stof had mij een idee gegeven. Een idee voor een tule-rokje!
Online vond ik een mooie zachte tule in een mooi zacht-oranje kleur dat perfect zou passen bij de fel oranje katoen van de Veritas. Met de hulp van de lerares flanste ik een patroon in elkaar en daarna dit rokje.

   

Super-blij met het resultaat! Precies zo feeëriek als ik het had gewild 🙂 En ik kan wel zeggen dat het een instant hit was bij Janne ook! Pirouettes waren meteen aan de orde 😀

En dit was meteen ook het allerlaatste stuk van de naailes. Vanaf dan stond ik er alleen voor met mijn eigen naaimachine. Zo veel heb ik nog niet gemaakt, maar ik maakte nog één ondertussen twee extra cadeautjes voor Jannes verjaardag. Maar die toon ik een volgende keer!

Groetjes,
Charlotte

Jannes flamingojurk

Toen ik laatst de update van mijn naaiavonturen deelde, liet ik bewust een paar van mijn maaksels achterwege.
Ik maakte dus nog meer dingetjes, maar wou ze nog niet tonen, omdat ik ze cadeau wou doen aan, wie anders, mijn metekindje.
Janneke werd op 29 juni al 7 jaar. Zeven jaar begod. Soms moeilijk te geloven!

Haar verjaardagscadeau van mij bestond uit een combinatie gekochte en zelf-gemaakte pakjes. De zelf-gemaakte pakjes waren al een tijdje in de maak en vandaag wil ik jullie de eerste twee uit een reeks van vijf ondertussen zes tonen. Overdrijven? Ik? Nooit! 😉

Het begon met de naailes-opdracht volgend op de pyjama. We mochten kiezen tussen een damesrok of een meisjesjurk en omdat ik zelf niet van de rokjes ben, was de keuze snel gemaakt. Ik ging voor een eenvoudig A-lijn jurkje zonder voering, maar met beleg. Het patroon was eigenlijk voor een winterse versie in jaquard, maar ik ging voor een vrolijk zomers katoentje met flamingo’s en ananassen, want dat is in tegenwoordig.

Om het drukke stofje wat te breken, besloot ik om de halslijn en armsgaten op te smukken met paspellint. Ik kocht hiervoor zowel appelblauwzeegroen als roze en liet de keuze aan Janne. Zij koos voor appelblauwzeegroen, en gelijk had ze!
Het paspellintje opnaaien was een ander paar mouwen. Poehpoeh, wat een werk zeg! Maar het resultaat mag er zijn, ook al zeg ik het zelf 😀

Voorkant

    
De achterkant met de blinder dan blind blinde rits!

Toen het jurkje af was, kreeg ik opeens nog een idee om het jurkje nog iets extra’s te geven. Ik wou namelijk een riempje maken met een strik vooraan.
Zelf heb ik ook zo’n riempje in een soort plastic-leer en telkens als ik dat aan heb kunnen de kindjes daar niet af blijven. Het zou dus zeker in de smaak vallen!

Ik had eigenlijk meteen een idee hoe ik dit riempje in elkaar ging flansen.
Ik ging het niet uit leer of iets anders stevig maken, maar gewoon in katoen en zou drukknopen of kamsnaps gebruiken om de gaatjes van de riem na te bootsen.
Op naar de stoffenwinkel dan maar. Idealiter werd de strikjesriem gemaakt in dezelfde kleur als het paspellintje, maar ik had initieel weinig hoop om exact de zelfde kleur te vinden. Maar kijk, nogal een chance dat appelblauwzeegroen ook in is tegenwoordig, want in de stoffenwinkel hadden ze meteen de juiste kleur katoen vast! En ook nog eens de exacte kleur kamsnaps! Als dat geen voorteken was dat ik die riem moest maken, dan weet ik het ook niet meer 😉

Het riempje in elkaar steken ging wonderwel en precies zoals ik het had bedacht! En het paste ook nog eens perfect bij het jurkje 😀

Op haar verjaardag kreeg Janneke dan (onder ander) het jurkje met riem. Het valt nog iets te groot uit, vooral rond de schouders, maar dat had ik wel verwacht, gezien ik een 8-jaar maakte. Het staat haar wel goed – ze ziet er al zo groot uit :’) – dus hopelijk heeft ze er later nog veel plezier van!!
Ik ben alleszins trots op dit maaksel. Het was trouwens ook de eerste keer dat het bij de naailes echt kriebelde om verder te naaien!

Volgende keer toon ik jullie dan een tweede deel van Janne’s verjaardagscadeautjes! Tot dan!

Groetjes,
Charlotte

Diep in de zee

Iets dat al heel lang op mijn ‘te haken’ verlanglijstje staat is een zeemeerminnenstaart deken. Online kun je er tal van voorbeelden van vinden, zowel gehaakt, gebreid als genaaid.

Gratis patronen of inspiratie is ook bij de vleet te vinden, maar niks kwam precies overeen met wat ik in mijn hoofd had. Dus ging ik zelf aan het experimenteren. Ik probeerde tal van steken en ideeën. Haakte proeflapjes en haalde ze weer uit. Niks was precies zoals ik het wou, telkens schoot er iets te kort.
Mijn laatste experimenten draaiden allemaal rond schelpjes met achterlangse stokjes (= backpost double corchet). De achterlangse stokjes duwen de onderliggende steken wat vooruit, zodat een 3D-effect wordt gecreëerd en dat is wat ik wou, duidelijk zichtbare schubben wanneer je met een één-kleurige wol haakt. Maar toch ontbrak er nog iets. En dan bij toeval zag ik volgende steek bij MyPicot.com en ontdekte ik wat ik in mijn experimenten miste:

© MyPicot.com

Die extra picots (ha!) bovenop de schelpen doen het 3D-effect extra uitkomen en geven de schubben nog iets extra magisch! Ideaal om mee te experimenteren voor een zeemeerminstaart! Daarmee ging ik verder aan de slag.

    

Beslissen hoe ik het deken ging starten, hoe breed en hoe lang het ging worden, vanaf wanneer ik in rondes ging beginnen werken, hoe het stekenpatroon omzetten van een heen-en-weer steek naar een in-rondes steek, hoe de staart spitser laten lopen naar beneden toe, etc.
Al dit besliste en werkte ik op voorhand uit, met proeflapjes en op papier, totdat ik bijna alles had uitgeschreven en het enkel een kwestie van haken werd en hopen dat het zo zou zijn zoals ik me had voorgespiegeld.

Terwijl ik speelde met het stekenpatroon kwam ik ook al tot de constatatie dat het een echte wolvreter ging worden, dus met 1 bolletje in 1 kleur ging ik absoluut niet genoeg hebben voor de dimensie die ik wou voor mijn zeemeerminnenstaart. Dus volgde nog een leuk moment waarbij ik met mijn wolletjes kon spelen om de perfecte kleurengradiënt samen te stellen.
Alle drie de opties vond ik leuk, maar ik besloot voor de meest zee-achtige te gaan met de groen-naar-blauw gradiënt.

En dan had ik alle elementen bij elkaar: het stekenpatroon, mijn patroon voor de zeemeerminnenstaart en mijn wol. Starten dan maar!

      

In het begin haakte ik snel vooruit, want ik wou zien hoe de kleurenwissels eruit gingen zien. Mijn ideale beeld voor de zeemeerminnenstaart is een echte gradiënt van de ene kleurschakering naar de andere, maar ik wist dat dit quasi onmogelijk realiseerbaar is met uni-kleurige wol. Dus ik keek een beetje bezorgd uit naar hoe mijn oplossing er uit zou gaan zien. Maar ook al zijn de kleurwissels vrij abrupt en vormen ze een bandenpatroon, toch vind ik het er leuk uit zien doordat de gekozen kleuren mooi op elkaar aansluiten.

Na de eerste snel gehaakte rijen, vervolgde het haken in een meer gezapig tempo. Ik was nog steeds nieuwsgierig, maar het gebeurde wel eens dat ik het een avondje liet rusten in het voordeel van één van de gebreide truien in de maak. Langzaam maar zeker groeide de staart, algauw ging ik over tot het haken in rondes tot ik uiteindelijk naar het einde toe de staart begon te versmallen voor de staartvinnen. Deel één van de zeemeerminnenstaart was af en ik zag dat het helemaal goed zat!

      
Voor- en achterkant

Hoe ik de staartvinnen ging haken wist ik eerder dan het eigenlijk stekenpatroon. Gewoon twee lapjes in stokjes gehaakt in de achterste lussen om het ribbelpatroon te bekomen.

Achteraf gezien is dit misschien het enige in gans mijn zeemeerminnenstaart dat ik nog zou veranderen. Ik denk dat een nog bredere staart net iets mooier zou zijn geweest.
Maar kijk, het eindproduct is toch ook het zien waard, vind ik!

Ik ben enorm blij hoe het stekenpatroon er voldoende structuur van de vinnen in steekt zonder te zwaar te worden (zoals je misschien met de krokodillensteek zou krijgen). Ik ben ook enorm blij met hoe het kleurenschema in elkaar past, de gradiënt van boven naar beneden, met de vinnen in dezelfde gradiënt als kers op de taart.
Misschien niet helemaal zoals het in mijn hoofd zat, maar toch verdomd dichtbij! 😀

Dus je merkt, ik ben echt wel blij met dit werkje en het kriebelt eigenlijk om ook de andere kleurenschema’s die ik hierboven toonde uit te proberen!

De zeemeerminnenstaart was precies op tijd af voor het verjaardagsfeestje van Emma, die ook alweer 5 jaar is geworden! Emma associeer ik altijd een beetje met de kleine zeemeermin, waarschijnlijk omdat dit de eerste Disney prinses is waarover zij praatte, toch voor zo ver ik mij kan herinneren. Dus een perfect cadeau me dunkt! En Emma leek me ook wel tevreden 😀

En wat vinden jullie?

Groetjes,
Charlotte