Gelezen in september

September werd geen zo’n goeie leesmaand. Ik begon met het lezen van een boek van één van mijn favoriete auteurs, maar ik kon er maar niet in komen. Het werd zo erg zelfs, dat ik tussendoor eerst een ander boek heb gelezen, voor ik terug keerde naar het eerste boek en het dan alsnog heb uitgelezen. En dat werden meteen ook de enige boeken voor september, een luttele twee.

Rick Riordan – The Dark Prophecy (The Trials of Apollo #2) ★★★

In deel twee van zijn queeste, moet de god Apollo, die gevangen zit in de gedaante van een klungelige tiener, verder proberen de oude orakels van weleer te herstellen. Enkel dit zal de god zijn kans geven terug te keren naar zijn ware gedaante en status op Olympus. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ergens in het Amerikaanse Middenwesten ligt een duistere, grot die de sleutel van Apollo’s queeste kan zijn.

Doorgaans ben ik meteen mee in de boeken van Rick Riordan. Ik volg deze auteur al sinds 2008 en sindsdien lees ik alles wat die mens op de boekenmarkt brengt. Het eerste deel van de beproevingen van Apollo, het verborgen Orakel, was voor mij ook weer een schot in de roos. Dat het hoofdpersonage van de serie deze keer een echte god was, gaf voor mij een nieuwe injectie in de concepten van meneer Riordan’s boeken. Dus van deel twee had ik eigenlijk evenveel verwacht.
Helaas liep er voor mij precies iets mis en ik weet eigenlijk niet echt wat. Ik heb heel veel moeite gehad om echt in het verhaal te komen. Was het omdat ik de details van deel 1 al te veel was vergeten? Of ben ik deze boekenseries ontgroeit?
Dit laatste vond ik eigenlijk een treurige gedachte en ben koppig blijven verder lezen. Rick Riordan’s boeken zijn voor mij al jaar en dag een luchtig intermezzo in mijn leesavonturen, doorspekt met mijn oudste liefde, de mythologie. Dat ik er nu opeens geen plezier meer uit zou halen, zou ik echt vreselijk vinden.
De vraag “ben ik over Rick Riordan” bleef eigenlijk door mijn hoofd spoken tot pakweg de laatste 100 pagina’s. Dan was er precies een wijziging in tempo, of was het een klik in mijn hoofd, waardoor ik weer volledig in het verhaal op kon gaan.
Ik weiger voorlopig toe te geven dat Rick Riordan niks meer voor mij is en ben steevast van plan het vervolg in de serie ook te lezen. Ik schrijf deze mindere ervaring toe aan (1) vermoeidheid, (2) gemoedstoestand en (3) gebrek aan inleving doordat ik deel 1 niet meer heb herlezen.
Voor deze eerste lezing krijgt het boek van mij toch maar 3 sterretjes, gezien de ervaring niet zo fijn was en ik er extreeeeeeem lang (een maand) over heb gedaan om hem uit te lezen.

Margaret Atwood – The Handmaid’s Tale ★★★★★

Doordat ik zoveel moeite had om mij te verdiepen in het Rick Riordan-boek, besloot ik om tussendoor aan een ander boek te beginnen. The Handmaid’s Tale stond al even op mijn leeslijst en omdat ik ook graag naar de serie wou kijken die zoveel awards won, besloot ik dat het tijd was om er eens aan te beginnen. Dit boek heb ik in een ruk uitgelezen, maar het liet wel een wrange smaak achter.

De nabije toekomst: de Verenigde Staten zijn de Republiek Gilead geworden. De ontstane theocratische maatschappij is gebaseerd op het boek Genesis uit het Oude Testament. De vrouw is geheel ondergeschikt aan de man, een gebruiksvoorwerp in een kille en starre samenleving die volgens strikte wetten verloopt. Vrouwen worden onderverdeeld in verschillende kasten, elk met hun specifieke rol en taak. Vanwege de lage geboortecijfers – onvruchtbaarheid plaagt de mensheid dankzij tal van milieurampen – is er een kaste die alle vruchtbare vrouwen bundelt en hen de rol van “baarmoeder” toebedeeld. Onze vertelster, Offred, maakt deel uit van deze kaste van “dienstmaagden”. Naar een passage uit Genesis, waarin Rachel haar man haar dienstmaagd schenkt omdat zij hem geen kinderen kan baren, worden de dienstmaagden in een rotatiesysteem toegewezen aan de huishoudens van de gezaghebbers. Daar dient de dienstmaagd maandelijks haar plicht met de Commandant te verrichten, terwijl zijn echtgenote toekijkt, totdat ze hen een kind kan geven.
Geplaagd door eenzaamheid en onzekerheid over het lot van haar geliefden, trekt ze zich op aan de herinneringen aan toen alles nog normaal was. En dan ontdekt ze dat de regels niet voor iedereen gelden, en al zeker niet voor diegene die ze hebben opgelegd.

Het verhaal van de dienstmaagd is er dus eentje over een dystopische wereld, die vandaag eigenlijk niet zo onmogelijk klinkt als je luistert naar meningen van bepaalde wereldleiders of denkt aan bepaalde groeperingen. En dat zorgt ervoor dat dit verhaal, dat al dateert uit de jaren tachtig, toch serieus binnenkomt.
Het verhaal van Offred (of Vanfred in het Nederlands, wat je een idee kan geven vanwaar die naam komt) is beklemmend, aangrijpend en beangstigend. Het maakte me kwaad, triest en bang. Vooral, zoals ik zei, omdat het zo vreemd actueel en mogelijk lijkt.
De manier waarop het verhaal wordt verteld, door korte passage die springen tussen het nu en hoe het was voor de staatsgreep, hebben een hypnotiserend effect en maken de nieuwe realiteit nog vreselijker, omdat de vertelster ooit was zoals wij, met al onze vrijheden en mogelijkheden. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat het minder vreselijk zou zijn als de vrouwen van niet beter weten, maar je begrijpt hopelijk wel wat ik bedoel.
Het einde vond ik verrassend en schitterend. Ik vond het enorm goed gevonden hoe de schrijfster opeens de overgang maakte. Ik was eerst wat verward en dacht dat het een fout in mijn boek was, maar neen, echt goed gedaan. Het verhaal heeft dan wel een open einde, waar ik doorgaans geen echte fan van ben, maar hier paste het. Zo moest het zijn.

Het is misschien een vreemd woord om te gebruiken over zo’n akelig verhaal, maar ik heb The Handmaid’s tale graag gelezen. Het zet aan tot nadenken en zindert nog weken na uitlezen na.

Mee bezig #2

Al lang is het mijn voornemen om op de blog wat meer over mijn proces in mijn verschillende haak- en breiwerkjes te schrijven. Voor sommige projecten lukt dat, voor andere horen jullie er voor het eerst over als het al af is. Een tweetal weken echter plaatste ik het eerste bericht met de titel “mee bezig” en ik plaatste er doelbewust een nummer 1 naast. In het bericht zelf ging ik er verder niet op in, maar het was toen mijn bedoeling om op regelmatige basis een nieuw “mee bezig” bericht te plaatsen. Met welke regelmaat dit ging worden was ik toen nog niet aan uit, maar nu heb ik besloten om dit te proberen om de twee weken te doen. En kijkt,vandaag is het exact 2 weken geleden dat het berichtje met nummer 1 verscheen. Dus tijd voor nummer 2!

De vorige keer was ik nog naarstig aan het breien aan mijn TARDIS-sjaal en was ik begonnen aan een tweede zeemeerminnendeken. De eerste is, zoals je al hebt kunnen lezen, ondertussen af. Het zeemeerminnendeken nog niet, maar het groeit wel gestaag.

Ik zit ondertussen aan kleurtje 3 (van 6) en ben net voorbij het punt waar ik de deken gesloten heb tot een koker.

Ziet er al een beetje meer uit als een zeemeerminnenstaart, zo met de gesloten ronde. En ik moet zeggen dat de kleurtjes me echt wel vrolijk maken!

Nu mijn laatste breiproject, de TARDIS-sjaal, is afgewerkt, ben ik aan het shoppen naar een nieuw breiproject. Er is er eentje dat al een hele tijd in mijn hoofd speelt en dit komt door het zien van deze trui:

Ik stootte op dit project ergens in augustus nadat ik een heleboel Zeeman Julia had gekocht.
Ik had al een paar keer naar dit garen staan kijken en vooral voelen, want het is keizacht. Op internet las ik ook dat de meeste mensen nogal tevreden waren van dit garen. Ik liep op dit moment al een tijdje rond met het idee een poncho te maken en dus de eerstvolgende keer dat ik in de Zeeman kwam, kocht ik 2x tien bollen Julia, in grijs en poederroze. Jaja, als ik iets doe, dan doe ik het niet half 😉

Soit, ik had de bollen dus aangeschaft en ik heb zo de gewoonte om van vers gekocht garen eens de projecten op Ravelry te gaan opzoeken. En zo ontdekte ik die bewuste trui en werd ik op slag verliefd. En ja, het plan voor de poncho werd prompt vergeten.
De projectpagina op Ravelry linkt niet naar een patroon, maar het project werd door Zazibelle38 “Ma version du snowtracks drops design” genoemd. Dus ik ging logischerwijs even zoeken in de patronen van DROPS Design naar “snowtracks“. Dit was niet meteen raak, maar het bleek uiteindelijk “snow tracks” in twee woorden te zijn.

Zoals je kunt zien is het originele patroon toch wel wat anders. Als ik de versie van Zazibelle38 niet had gezien, zou ik persoonlijk nooit overwogen hebben dit patroon te maken. Enerzijds ben ik geen fan van kragen en anderzijds is dit model te lang en los om flaterend te zijn voor mijn figuur. De versie van Zazibelle38 daarentegen zie ik wel volledig zitten.

Ondertussen heb ik al wat proeflapjes met de Zeeman Julia gemaakt en heb ik het patroon al eens doorgenomen. Het is geen eenvoudig patroon, met dat kabelwerk, maar ik denk wel dat ik het aan kan. Ik zal wel eerst nog een hoop reken- en telwerk moeten doen om de juiste maat te kunnen kiezen en om te zien wat ik anders moet doen om de gewenste vorm en zo te bekomen.
Dus voorlopig zie ik het wel nog zitten, want ik vind het echt wel een prachtige trui. We zien wel wat ik zeg binnen een paar weken 😉

En waar zijn jullie momenteel mee bezig?

Groetjes,
Charlotte

Bigger on the inside TADAA

Deze week legde ik eindelijk de laatste hand aan mijn Doctor Who sjaal Bigger on the inside of kleiner aan de buitenkant, het is maar hoe je het bekijkt 😉


   

Een eerste poging om deze sjaal de breien deed ik al in 2015.
Zo veel ervaring met het breien had ik toen nog niet, maar wel voldoende om al vertrouwd te zijn met de meeste steken die nodig waren om de sjaal te breien. Er werden wel fouten gemaakt in het kantgedeelte, maar die werden genegeerd. Wie zou dat zien?
Maar dan maakte ik een paar fouten te veel, waardoor ik nog veel te weinig steken op mijn naald over had en mijn sjaal meer op de time vortex begon te lijken dan wat de bedoeling was. Dus het project werd, toch wel met pijn in het hart, uitgehaald en aan de kant geschoven.
Maar, nam ik me voor, ooit zou ik die toch eens maken.

Nu doorspoelen naar begin dit jaar. Ik zocht een nieuw breiproject voor op de trein en besloot om het nog eens te proberen. Voordeel van een tweede poging was dat ik nog wat wijzigingen kon aanbrengen in het plan. Zo had ik bij het breien van poging 1 toch wel wat spijt dat ik niet voor een grotere breinaald had geopteerd. Huplaba, nu kon ik meteen al een grotere naald gaan gebruiken voor poging 2.
Gedurende een paar maanden, de koude, breide ik plichtmatig aan de sjaal en ik zag hem gestaag groeien.
Maar ja, je kent dat, de lente komt in het land, de dagen worden warmer en langer en de goesting om een sjaal te maken verdween een beetje. Dus het project werd uit de treinzak genomen en weer een beetje vergeten.

Deze zomer dan was ik bezig met mijn wolletjes en lopende projecten aan het sorteren en opruimen. En zo kwam ik de sjaal weer tegen en was ik eigenlijk verbaasd dat die al vrij ver gevorderd was. De vingers begonnen weer te kriebelen en het project mocht weer mee op de trein. Deze keer bleef die mee gaan op de trein tot het tijd was om de steken af te zetten.

Eerst werd het kanten gedeelte afgewerkt en afgezet.
Nu dat de sjaal af is kan ik wel zeggen dat dit stuk van het patroon er voor zorgde dat het zo traag breide. Niet dat het moeilijk is, maar op den duur wordt het wel een beetje saai en er komt precies geen einde aan. Het volgende gedeelte was het breien van de TARDISSEN (TARDISES, TARDISI??)
Hiervoor moest ik eerst langs de volledige lengte steken oppikken, evenredig en een precies aantal. Dit stuk besloot ik niet op de trein te doen, maar op het gemak thuis in de zetel. Voor het oppikken van een precies aantal steken, die dan ook nog eens schoon verspreid liggen langs de rand, moet je wel wat geduld hebben ze. Ik heb een paar keer serieus gevloekt toen ik niet juist uitkwam op het einde, of net wel maar de steken aan de ene kant wat dichter op mekaar lagen dan aan de andere kant.
Maar bon, uiteindelijk slaagde ik er toch in en kon het breien weer beginnen.


   

Even kwam er nog een kink in de kabel toen ik ontdekte dat ik een bepaalde steek verkeerd breide, zodat mijn TARDISSEN dreigden een scheef dak te krijgen. Ik kon ofwel kiezen de fout te negeren, ofwel de moed bijeen rapen en een aantal rijen terug uit te halen.
Natuurlijk koos ik voor optie 2, maar het heeft me wel wat zweet gekost. Ik had uiteraard weer geen levenslijnen geplaatst en dreigde het ganse stuk, met de opgepikte steken inclusief, te moeten uithalen. Ik haalde een paar keer diep adem en besloot te proberen of ik toch niet een paar rijen extra kon behouden door heel voorzichtig en traag uit te halen en dan heel voorzichtig en traag steek per steek opnieuw op de naald te plaatsen.
Uiteindelijk verloor ik op deze manier 4 reeds gebreide rijen, terwijl het er maar 2 mochten zijn . Maar, het kon ook erger zijn, want ik had al in totaal 7 rijen gebreid. Vier verliezen is beter dan zeven, dus het was het zeker waard.
Ik moet echter waarschijnlijk niet vertellen dat ik daarna regelmatig levenslijnen in mijn werk plaatste. Ene keer, maar geen twee keer 😉

    

En daarna was het eigenlijk smooth sailing. Het breide enorm vlot, vooral omdat ik nieuwsgierig was naar hoe die TARDIS-vorm tevoorschijn kwam door een combinatie van meerderen, minderen en gedraaide steken.

Eind vorige week werd de sjaal dan gewassen en opgespannen om te drogen en dinsdagavond werkte ik dan de laatste eindjes nog weg. En TaDaa:

ik ben de trotse eigenaar van een TARDIS-sjaal! En ik ben er super blij mee!

Groetjes,
Charlotte


De details
Patroon: Bigger on the Inside door Kate Atherley
Wol: Zeeman Super Soft in TARDIS-blauw (kleur 60, lot 2245)
Hoeveel wol: 3 bollen = 150 gram = 598 meter
Breinaald: 4 mm
Aanpassingen patroon: geen
Nota’s bij nieuwe steken: Opzoek werk gedaan voor de C2L (cross 2 left) en C2R (cross 2 right) aan de achterkant. Via Google en YouTube vind ik enkel dingen voor de voorkant (rechte steken), maar niks voor averechts. Dan eens in projecten op Ravelry zoeken en via LadyDanio ben ik eindelijk wat meer te weten gekomen. Uitgetest op een proeflapje, en het is juist:

AAN DE VOORKANT (RIGHT SIDE):
Werk C2R en C2L zoals beschreven in het patroon zelf. Dat lukt zonder kabelnaald of zo.

AAN DE ACHTERKANT (WRONG SIDE):
C2R gaat zoals beschreven in het patroon, maar C2L is moeilijker door die ’purl into the back’. Doe het in plaats zo (geschreven in het Engels, want ik ken de bewoording niet echt in het Nederlands):

C2L (WS): With yarn in back, slip first two stitches as if to purl from the left to the right needle. With the left needle, insert tip in the front of the 2nd slipped stitch on the right needle. Remove right needle from the two slipped stitches, being careful not to lose the first stitch. Reach around with the right needle and place the first stitch in front of the second stitch on the left needle. The two stitches have now switched place.
Then, purl first in thd back loop, purl second as normal.