<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Charami.com</title>
	<atom:link href="https://charami.com/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://charami.com</link>
	<description>Charlotte over haken, breien, lezen en zo</description>
	<lastBuildDate>Sun, 07 Jun 2026 09:41:38 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-BE</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.0</generator>

<image>
	<url>https://i0.wp.com/charami.com/wp-content/uploads/2020/02/cropped-Logo3.png?fit=32%2C32&#038;ssl=1</url>
	<title>Charami.com</title>
	<link>https://charami.com</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
<site xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">32142511</site>	<item>
		<title>Gelezen in april 2026</title>
		<link>https://charami.com/2026/06/06/gelezen-in-april-2026/</link>
					<comments>https://charami.com/2026/06/06/gelezen-in-april-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Charlotte]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 06 Jun 2026 06:00:55 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Gelezen]]></category>
		<category><![CDATA[boeken]]></category>
		<category><![CDATA[boeken-recensies]]></category>
		<category><![CDATA[lezen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://charami.com/?p=44929</guid>

					<description><![CDATA[April was een beetje een maand van hoogtes en laagtes op leesvlak. Als ik terugdenk aan die weken, herinner ik me vooral veel dagen waarop ik nauwelijks las en eerlijk gezegd ook niet echt zin had om een boek vast te nemen. Een deel daarvan lag waarschijnlijk aan mijn voornemen om eindelijk eens wat oudere boekendoosboeken van mijn TBR te halen. Niet omdat ik er plots ontzettend veel zin in had, maar eerder omdat ik vreesde dat het ideale leesmoment voor sommige van die boeken misschien al voorbij was en ik ze gewoon van mijn lijstje wilde vinken. Dat is natuurlijk niet meteen de beste instelling om aan een boek te beginnen. Boeken lezen met het idee dat je ze misschien niet meer gaat waarderen, helpt de leesgoesting niet bepaald vooruit. Tegelijk wil ik boeken altijd een kans blijven geven, want soms word ik net daardoor compleet verrast. Helaas bleek dat deze maand niet echt het geval te zijn voor de oudere titels die ik oppakte. Gelukkig was april niet alleen maar teleurstellend. Een geliefde herlezing en een geweldige start van een nieuwe serie wisten de balans gelukkig weer wat meer richting het positieve te trekken. Uiteindelijk las ik in april 5 boeken uit, goed voor 2364 bladzijden. Dat brengt het gemiddelde boek op 473 bladzijden per boek. Daarnaast waren er ook 3 DNF&#8217;s, waarin ik samen nog eens 389 bladzijden las. Die wisselvallige leeservaring zie je ook duidelijk terug in mijn beoordelingen. De beoordeling van de uitgelezen boeken varieerden van 2 tot 5 sterren, wat resulteert in een gemiddelde score van 3,4 sterretjes. Omdat ik bewust enkele oudere boekendoosboeken wilde aanpakken, bestond een groot deel van mijn leesmaand uit Young Adult. In totaal las of probeerde ik 4 Young Adult-boeken en 4 volwassen boeken. Niet echt verrassend, maar maar liefst 7 van de 8 boeken die ik deze maand ter hand nam, kwamen uit mijn eigen fysieke boekenkast. Qua genres hield ik het voor de verandering beperkt en wisselde ik slechts tussen 2 genres: romantiek (1) en fantasy (7). Hieronder vind je de lijst van de boeken die ik in april las, samen met mijn beoordeling in sterretjes. Klik op de link om naar de flaptekst en mijn recensie te springen! Zoals steeds: wees bedachtzaam dat zowel flaptekst als recensie mogelijk spoilers kunnen bevatten, vooral wanneer het om vervolgdelen in een serie gaat. Soms verberg ik spoilers achter een uitklapbaar element of zwart gemaakte tekst. Mix, Rebecca &#8211; The Ones We Burn (DNF) Dare, Tessa &#8211; The Duchess Deal (Girl Meets Duke #1) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733;&#9733; MacLean, S.A. &#8211; The Phoenix Keeper &#9733;&#9733; MacLean, S.A. &#8211; Voidwalker (Beasts of the Void #1) &#9733;&#9733;&#9733; Kemmerer, Brigid &#8211; Defy the Night (Defy the Night #1) &#127911; &#9733;&#9733;&#9733; Kemmerer, Brigid &#8211; Defend the Dawn (Defy the Night #2) &#127911; (DNF) Fuston, Margie &#8211; Cruel Illusions (DNF) Barker, R.J. &#8211; The Bone Ships (The Tide Child #1) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Mix, Rebecca &#8211; The Ones We Burn (DNF) Genre: YA Fantasy Monster. Butcher. Bloodwinn. Ranka is tired of death. All she wants now is to be left alone, living out her days in Witchik’s wild north with the coven that raised her, attempting to forget the horrors of her past. But when she is named Bloodwinn, the next treaty bride to the human kingdom of Isodal, her coven sends her south with a single directive: kill him. Easy enough, for a blood-witch whose magic compels her to kill. Except the prince is gentle, kind, and terrified of her. He doesn’t want to marry Ranka; he doesn’t want to be king at all. And it’s his sister—the wickedly smart, infuriatingly beautiful Princess Aramis—who seems to be the real threat. But when witches start turning up dead, murdered by a mysterious, magical plague, Aramis makes Ranka an offer: help her develop a cure, and in return, she’ll help Ranka learn to contain her deadly magic. As the coup draws nearer and the plague spreads, Ranka is forced to question everything she thought she knew about her power, her past, and who she’s meant to fight for. Soon, she will have to decide between the coven that raised her and the princess who sees beyond the monster they shaped her to be. But as the bodies pile up, a monster may be exactly what they need. Ik ben gestopt met The Ones We Burn na ongeveer 17%, wat altijd een beetje teleurstellend is als het uitgangspunt in eerste instantie zo veelbelovend klinkt. Op papier had het alle ingrediënten voor een duistere, intrigerende fantasy, maar in de praktijk vond ik de wereldopbouw veel te verwarrend en onderontwikkeld om mijn aandacht vast te houden. De manier waarop informatie werd gepresenteerd voelde rommelig en onlogisch aan, waardoor ik meer vragen dan interesse had: wat maakt heksen precies anders dan mensen, waarom worden ze gevreesd en verbrand terwijl mensen ook magie lijken te bezitten, en wat is nu eigenlijk de basis van het conflict en het verdrag dat centraal staat in het verhaal? Tegen de tijd dat ik pagina 73 bereikte, besefte ik dat ik simpelweg de energie niet meer had om door te lezen in de hoop dat het uiteindelijk wel logisch zou worden, dus dit boek is voor mij een DNF geworden. Dare, Tessa &#8211; The Duchess Deal (Girl Meets Duke #1) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Genre: Romantiek (historisch) When girl meets Duke, their marriage breaks all the rules… Since his return from war, the Duke of Ashbury’s to-do list has been short and anything but sweet: brooding, glowering, menacing London ne’er-do-wells by night. Now there’s a new item on the list. He needs an heir—which means he needs a wife. When Emma Gladstone, a vicar’s daughter turned seamstress, appears in his library wearing a wedding gown, he decides on the spot that she’ll do. His terms are simple: &#8211; They will be husband and wife by night only. &#8211; No lights, no kissing. &#8211; No questions about his battle scars. &#8211; Last, and most importantly… Once she’s pregnant with his heir, they need never share a bed again. But Emma is no pushover. She has a few rules of her own: &#8211; They will have dinner together every evening. &#8211; With conversation. &#8211; And unlimited teasing. &#8211; Last, and most importantly… Once she’s seen the man beneath the scars, he can’t stop her from falling in love… The Duchess Deal herlezen voelde als terugkeren naar een oude favoriet, die ondanks mijn vrees gelukkig goed stand hield! Dit was de eerste Tessa Dare die ik ooit las, ergens in 2019, en in mijn hoofd is dit altijd een van haar beste gebleven, dus het was leuk om te ontdekken dat dat gevoel (nog steeds) klopt. Dit verhaal is exact wat het belooft te zijn. Tessa Dare’s schrijfstijl werkt gewoon voor mij: de humor, het sarcasme, die licht dramatische flair en personages die hun clichés volledig omarmen, maar dan op de meest entertainende en charmante manier. Het is absoluut niet historisch accuraat, en als je er te veel bij stilstaat zelfs ongelofelijk absurd, maar dat stoorde me geen moment. Dit is zo’n boek dat je leest voor de warme sfeer en het gevoel, niet voor het realisme. Schattig, lief, teder en oprecht grappig, en een heel fijne herlezing, die ik meteen met een paar sterren upgrade, want in zijn genre zal het waarschijnlijk altijd wel een favoriet blijven! MacLean, S.A. &#8211; The Phoenix Keeper &#9733;&#9733; Genre: Fantasy Against an epic fantasy backdrop teeming with all your favorite magical beasts from dragons and unicorns to kelpies and krakens, The Phoenix Keeper combines the fierce joy of cozy fantasy kings TJ Klune and Travis Baldree with the soul-restoring romance of queer icons Alice Oseman and Casey McQuiston. As head phoenix keeper at a world-renowned zoo for magical creatures, Aila’s childhood dream of conserving critically endangered firebirds seems closer than ever. There’s just one glaring caveat: her zoo’s breeding program hasn’t functioned for a decade. When a tragic phoenix heist sabotages the flagship initiative at a neighboring zoo, Aila must prove her derelict facilities are fit to take the reins. But saving an entire species from extinction requires more than stellar animal handling skills. Carnivorous water horses, tempestuous thunderhawks, mischievous dragons… Aila has no problem wrangling beasts. Inspiring zoo patrons? That’s another story. Mustering the courage to ask for help from the hotshot griffin keeper at the zoo’s most popular exhibit? Virtually impossible. Especially when that hotshot griffin keeper happens to be her arch-rival from college: Luciana, an annoyingly brooding and insufferable know-it-all with the grace of a basilisk and the face of a goddess, who’s convinced that Aila’s beloved phoenix would serve their cause better as an active performer rather than a passive conservation exhibit. With the world watching and the threat of poachers looming, Aila’s success isn’t only a matter of keeping her job: the future of a species depends on her. Toen ik aan The Phoenix Keeper begon, had ik eigenlijk wel redelijk hoge verwachtingen. Ik had er al zoveel positieve dingen over gehoord, onder andere ook van een vriendin die het echt geweldig vond. Jammer genoeg bleef het voor mij steken op een vrij vlakke leeservaring. Er waren zeker elementen die ik kon appreciëren en vooral de scènes met de fantasiedieren waren voor mij het hoogtepunt. Daarbuiten kwam de wereld echter nooit echt tot leven. Het voelde eerder als onze eigen wereld met een paar willekeurige fantasienamen erop geplakt, dan als een volledig unieke uitgewerkte setting. De worldbuilding bleef gewoon beperkt tot het opsommen van plaatsen zonder veel diepgang. Ook met de personages had ik het moeilijk. Hoewel ze eind de twintig zouden moeten zijn, kwamen ze voor mij veel jonger over, met gedrag dat vaak nogal onvolwassen was en mij daardoor te vaak frustreerde. Aila was voor mij een weinig overtuigende hoofdpersonage. Ik kon de representatie van anxiety zeker waarderen, maar hier werd het precies vooral gebruikt als verklaring voor egoïstisch gedrag en gebrekkige communicatie. Hierdoor had ik toch wel moeite om met haar mee te leven. De romance dan, deze vond ik persoonlijk compleet overbodig. Het was heel formulematig, onderontwikkeld en voegde helemaal niks toe aan het verhaal. Daarnaast waren bepaalde plotontwikkelingen, waaronder de rol van de slechterik, heel voorspelbaar. Het tempo hielp het boek ook niet echt, want dat was nogal onevenwichtig en soms rommelig. Uiteindelijk vond ik het boek niet persé slecht, maar ook niet echt goed. Het wist me nooit echt te grijpen of engageren, en uiteindelijk las ik het uit eerder uit gewoonte dan uit echte interesse. MacLean, S.A. &#8211; Voidwalker (Beasts of the Void #1) &#9733;&#9733;&#9733; Genre: Fantasy Fionamara is a smuggler. Antal is the reason her people fear the dark. Fi ferries contraband between worlds, stockpiling funds and stolen magic to keep her village self-sufficient &#8211; free from the blood sacrifices humans have paid to Antal&#8217;s immortal species for centuries. Only legends whispered through the pine forests recall a time when things were different, before one world shattered into many, and the flesh-devouring beasts crept from the cracks between realities, with their sable antlers and slender tails, lethal claws and gleaming fangs. Now, mortal lives are food to pacify their carnivorous overlords, exchanged for feudal protection, and the precious silver energy that fuels everything from transport to weaponry. When Fi gets planted with a stash of smuggled energy, a long-lost flame recruits her for a reckless heist that escalates into a terrorist bombing &#8211; and a coup against the reigning immortals, with Fi&#8217;s home caught in the crossfire. She&#8217;s always known the dangers of her trade &#8211; and of the power she&#8217;s wielded since childhood, allowing her to see the secret doors between dimensions, to walk the Void itself. But nothing could have prepared her for crossing paths with Antal. For the deal she&#8217;ll have to make with him, a forced partnership to reclaim his city that begins as a desperate bid for survival, only to grow into something far more dangerous. A revolution. And a temptation &#8211; for how sweet the monster&#8217;s fangs might feel. Door...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://charami.com/2026/06/06/gelezen-in-april-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">44929</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Pasen in Athene</title>
		<link>https://charami.com/2026/05/31/pasen-in-athene/</link>
					<comments>https://charami.com/2026/05/31/pasen-in-athene/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Charlotte]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 31 May 2026 06:00:10 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Gebeurd]]></category>
		<category><![CDATA[reizen]]></category>
		<category><![CDATA[vakantie]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://charami.com/?p=44822</guid>

					<description><![CDATA[Het is alweer een eeuwigheid geleden sinds ik nog eens een echte persoonlijke blogpost schreef (of gelijk welke blogpost, tout court). Niet dat ik niks te vertellen had, maar de fut om alles neer te typen is de laatste tijd een beetje zoek. En hoe langer ik wacht en uitstel, hoe groter de denkbeeldige drempel om opnieuw te schrijven precies wordt. Maar goed, laat ons daar niet te lang in blijven hangen, want ondertussen ligt mijn citytrip naar Athene ook alweer bijna twee maanden achter mij, en die verdient toch echt nog een plekje op de blog. Zoals gezegd is het al eventjes achter de rug, maar tijdens de paasvakantie trok ik eindelijk naar Athene. Eindelijk is hier wel het juiste woord, want vorig jaar stond dezelfde citytrip ook al gepland, tot stakingen op het allerlaatste moment roet in het eten gooiden. We maakten toen nog een heel fijne alternatieve reis, maar Athene bleef toch lonken. Deze paasvakantie waagden we dus opnieuw onze kans. En, *spoiler alert*, deze keer geraakten we wel zonder problemen op onze bestemming en ook weer thuis. Zeus en de andere Griekse weergoden waren ons daarbij duidelijk ook nog eens beter gezind dan voorspeld, want waar de weerapps eerst nog grijze wolken en regen beloofden, kregen wij uiteindelijk vijf dagen zon, aangenaam dragelijke temperaturen en een stad die ons wist in te pakken. Ik moet wel zeggen dat ik deze keer een pak minder voorbereid was dan vorig jaar. Toen kende ik het stadsplan bijna uit mijn hoofd en had ik lijstjes gemaakt met wat ik allemaal wou bezoeken en wanneer. Nu bleef ergens toch het idee hangen dat er opnieuw iets mis zou lopen, waardoor ik mezelf precies niet volledig toeliet om enthousiast te worden. Buiten twee vooraf geboekte uitstappen gingen we dus grotendeels gewoon ter plekke beslissen wat we wilden doen. En uiteindelijk pakte dit ook heel goed uit. Onze eerste echte kennismaking met Athene begon meteen goed, met een gegidste tour naar de Akropolis en het bijhorende museum. En ja, het is heel toeristisch, maar wij waren er op een goed moment want de hoeveelheid volk viel reuzegoed mee. En ja, het is ook wel zo&#8217;n plek die je met je eigen ogen gezien moet hebben, om er een goed beeld van te hebben. De klim naar boven voelde een beetje als wandelen door een geschiedenisboek en we waren eigenlijk echt blij dat we dit met een gids deden en niet op eigen houtje, want de plakkaten alleen waren onvoldoende om echt te begrijpen waar we doorheen liepen. Overal waar je keek stonden resten van tempels, zuilen en eeuwenoude stenen die al zoveel generaties hebben overleefd. En de laatste klim doorheen de zuilengang, waarna je plots het eerste volledige zicht op het Parthenon krijgt, vond ik toch wel indrukwekkend. Ook het museum vond ik zeker de moeite waard om te doen. Heel modern opgezet, maar tegelijk met een enorm respect voor alles wat daar tentoongesteld wordt. Het gaf toch net wat meer context aan alles wat we boven op de heuvel hadden gezien. Ik vond het vooral heel leuk hoe het museum eigenlijk een soort replica van het Parthenon bevatte, waarbij elk teruggevonden stuk op zijn oorspronkelijke plaats werd weergegeven. Daarna, en ook tijdens de dagen die volgden, wandelden we vaak gewoon wat rond om de sfeer goed op te snuiven. Slenteren door de straatjes van Plaka, bijvoorbeeld, met de kleurrijke huizen, bloemen en kleine winkeltjes waar overal de geur van oranjebloesem hing. Om dan plots weer op een eeuwenoude site te stoten. Zoals bijvoorbeeld de Agora van Athene en de tempel van Hephaistos, die indrukwekkend goed bewaard is gebleven. Daar rondlopen, tussen de olijfbomen en oude ruïnes, had iets heel rustgevends. Zeker in vergelijking met de drukte van de straten errond. Ook de Bibliotheek van Hadrianus namen we mee, waar we ook eventjes in een natuurdocumentaire terecht kwamen met schildpadden in de hoofdrol. Er was ook een korte stop in de kathedraal van Athene, waar volop vieringen bezig waren voor Orthodox Pasen. De massa volk die stond aan te schuiven om het met bloemen versierde Epitafios te groeten (en te kussen) was toch speciaal ook om te zien als ongelovige buitenstaander. Maar het was niet allemaal geschiedenis en serieusheid, maar we deden ook een beetje gek met smoothies en dessert bij Little Kook in de wijk Psyrri. Een compleet over-the-top café waar letterlijk alles versierd is alsof Wonderland en een sprookjesbos samen een kind kregen. Lichtjes, decorstukken, verklede medewerkers&#8230; compleet absurd, maar tegelijk ook gewoon heel grappig om eens mee te maken. Eén van de dagen trokken we ook buiten Athene voor een daguitstap naar Delphi. Als liefhebber van Griekse mythologie keek ik daar toch erg naar uit. Delphi wordt in mijn hoofd automatisch geassocieerd met het beroemde orakel van Apollo, met voorspellingen die het lot van koningen en helden mee bepaalden, en uiteraard ook met de tragedie van Oedipus. Het idee dat mensen eeuwen geleden van overal in Griekenland naar deze bergflank trokken om raad te vragen aan de goden, dat spreekt toch enorm tot de verbeelding. Wat ik voordien eigenlijk minder wist, was dat Delphi niet alleen verbonden was aan Apollo, maar ook sterk aan Dionysos. Volgens de mythen verliet Apollo tijdens de wintermaanden het heiligdom, waarna Dionysos het tijdelijk overnam. Een god van wijn, extase en feestelijkheden die de donkere maanden kwam opvullen terwijl Apollo afwezig was, haha, ergens toch wel een fantastisch beeld. Daarnaast beschouwden de oude Grieken Delphi ook als het middelpunt van de wereld. Volgens de mythe liet Zeus twee adelaars vanuit tegenovergestelde uiteinden van de aarde vliegen, en waar ze elkaar kruisten, lag het centrum van de wereld: Delphi. Dat werd gesymboliseerd door de beroemde omphalos, de “navelsteen”. Ik blijf het toch bijzonder vinden hoe mythologie, religie en dagelijkse realiteit daar zo volledig met elkaar verweven waren. Ook los van die verhalen was de site zelf gewoon prachtig. De ruïnes liggen tegen de flank van de berg opgebouwd, waardoor je tijdens het wandelen constant zicht hebt op valleien en bergen rondom je. Alleen al daarvoor is het de moeite. Het bijhorende archeologisch museum vond ik ook wel een aanrader. Daar was het wel merkbaar drukker, met meerdere toerbussen die ongeveer tegelijk werden binnengelaten, maar gelukkig was er alsnog genoeg ruimte om alles rustig te bekijken. Vooral de Sfinx van Naxos en de beroemde Wagenmenner van Delphi maakten indruk. Zo’n beelden die je al honderd keer op foto hebt gezien, maar die in het echt plots veel groter, gedetailleerder en indrukwekkender blijken te zijn. Op één van onze overige dagen in Athene reserveerden we ook tijd voor het beklimmen van de Lycabettus, de hoogste heuvel van Athene. Bovenaan word je getrakteerd op een 360° panorama over Athene, met de Akropolis die normaal trots boven de stad uitsteekt, maar van daarboven plots klein en bijna nietig lijkt, met de zee in de verte als decor. Tussen al het sightseeing door werd er uiteraard ook heel regelmatig gewoon gezellig een terrasje gedaan en lekker gegeten en gedronken. Gelukkig werden al die calorieën gecompenseerd door het grote aantal stappen die we elke dag wandelden. Athene was echt een heel fijne locatie voor een citytrip. Een stad vol geschiedenis, mythologie en ruïnes, maar ook levendig, modern, warm en gezellig. En misschien was het uiteindelijk net goed dat ik deze keer minder voorbereid was. Minder plannen betekende ook meer ruimte om gewoon rond te dwalen en te genieten van het moment. Groetjes, Charlotte]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://charami.com/2026/05/31/pasen-in-athene/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">44822</post-id>	</item>
		<item>
		<title>The Broken Binding Fantasy Sub #11: januari &#8211; maart 2026</title>
		<link>https://charami.com/2026/04/21/the-broken-binding-fantasy-sub-11-januari-maart-2026/</link>
					<comments>https://charami.com/2026/04/21/the-broken-binding-fantasy-sub-11-januari-maart-2026/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Charlotte]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 21 Apr 2026 05:00:54 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Gelezen]]></category>
		<category><![CDATA[boeken]]></category>
		<category><![CDATA[boekenbuit]]></category>
		<category><![CDATA[bookbox]]></category>
		<category><![CDATA[TBBsub]]></category>
		<category><![CDATA[unboxing]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://charami.com/?p=44554</guid>

					<description><![CDATA[Meh… bloggen gaat mij de laatste tijd precies toch niet zo goed af. Naast mijn recensies voor de boeken die ik lees, slaag ik er precies niet meer in om andere blogposts af te werken. Ik heb ondertussen echt keiveel onafgewerkte kladberichten staan, over maaksels, uitstappen, dingen waar ik mee bezig ben, dingen die ik gekeken heb… van alles. Maar ik krijg ze gewoon niet afgewerkt. En dan lees ik weer een boek uit en krijgt een recensie weer voorrang. Soit, bon ja, dat kan gebeuren hé. Ik heb al lang besloten mij daar niet meer druk in te maken. Mijn jarenlange bloggeschiedenis toont duidelijk dat dit in ups en downs gaat. Die kladberichten raken ooit wel eens af. Of niet. Ook oké. Maar! Ik wou nu toch eens mijn schouders zetten onder het updaten van mijn boekendozen. Te beginnen met de nieuwste set uit mijn The Broken Binding Fantasy abonnement. Voor de maanden januari tot maart voorzag The Broken Binding opnieuw een trilogie. Namelijk The Drowning Empire van Andrea Stewart. The emperor&#8217;s reign has lasted for decades, his mastery of bone shard magic powering the animal-like constructs that maintain law and order. But now his rule is failing, and revolution is sweeping across the Empire&#8217;s many islands. Lin is the emperor&#8217;s daughter and spends her days trapped in a palace of locked doors and dark secrets. When her father refuses to recognise her as heir to the throne, she vows to prove her worth by mastering the forbidden art of bone shard magic. Yet such power carries a great cost, and when the revolution reaches the gates of the palace, Lin must decide how far she is willing to go to claim her birthright &#8211; and save her people. Dit is een vrij recente trilogie, waarvan het laatste boek in 2023 verscheen. En eentje die eigenlijk al sinds het verschijnen van boek één op mijn TBR staat. Dus ja, uiteraard heb ik er geen seconde aan gedacht om deze serie te skippen bij The Broken Binding. Het nieuwe inpakpapier van The Broken Binding lijkt een blijver. Het bruine papier met logo, gecombineerd met de seriesticker, ziet er echt heel leuk uit. Ik mis stiekem nog altijd een beetje het strikje, maar het blijft wel een heel verzorgd pakketje om uit te pakken. Oef… die omslagen. &#x1f60d; De illustraties van @danlinz_art zijn echt ongelooflijk mooi. De stijl, de kleuren, de details&#8230;elke keer als ik ernaar kijk, ontdek ik weer iets nieuws. Echt zo’n covers waar je naar blijft kijken. Wat ik ook heel leuk vind, is dat de kleuren van de drie boeken mooi aansluiten bij de originele covers: boek 1 in rood, boek 2 in blauw en boek 3 in paars. Een klein detail, maar het zorgt voor extra samenhang. Op de naakte hardcovers staan volledige illustraties van @patsylascanoart. En ja, deze doen echt iets met mijn nieuwsgierigheid naar het verhaal. De wezens zien er zo creepy-cool uit en de magie voelt meteen episch aan. Dit is zo’n moment waarop een editie je echt extra goesting geeft om een boek eindelijk op te pakken. De sprayed edges zijn gebaseerd op de illustraties van de omslagen, wat zorgt voor een heel mooi geheel. Ik blijf het geweldig vinden wanneer alles zo netjes op elkaar afgestemd is. Zoals we gewoon zijn van The Broken Binding, zijn dit opnieuw royal hardbacks, compleet met kapitaalbandjes en een ingebonden leeslint. En uiteraard mooi afgestemd op de kleuren van elk boek. De schutbladen zijn voorzien van prachtige illustraties door @whereiseileen. Mocht ik niet weten dat dit een andere artiest was dan die van de omslagen, had ik gedacht dat het dezelfde persoon was. Zo goed sluiten ze bij elkaar aan. Heel mooi gedaan. Omdat dit een Tier 1-set is, zijn alle boeken ook genummerd (in mijn geval nummer 325) én gesigneerd door de auteur. Zoals je misschien al op een eerdere foto zag, komt elk boek ook met een bijpassende boekenlegger. Altijd handig en mooi meegenomen. Daarnaast zit er ook een verzamelkaart bij, geïllustreerd door @volapardus. Ugh&#8230;The Broken Binding is gewoon te goed! Wat een prachtige set weer. De illustraties zijn echt zo mooi. Mijn foto’s doen ze eigenlijk geen recht aan. Dit is echt weer zo’n editie die perfect past bij waarom ik zo van deze abonnementen hou: sterke visuele samenhang, topkwaliteit en gewoon boeken waar ik blij van wordt om ze in mijn kast te zien staan. En de volgende set ga ik ook absoluut niet skippen. Want: John Gwynne!!!&#x1f525; Groetjes, Charlotte]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://charami.com/2026/04/21/the-broken-binding-fantasy-sub-11-januari-maart-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">44554</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Gelezen in maart 2026</title>
		<link>https://charami.com/2026/04/05/gelezen-in-maart-2026/</link>
					<comments>https://charami.com/2026/04/05/gelezen-in-maart-2026/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Charlotte]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 05 Apr 2026 17:30:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Gelezen]]></category>
		<category><![CDATA[boeken]]></category>
		<category><![CDATA[boeken-recensies]]></category>
		<category><![CDATA[lezen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://charami.com/?p=44521</guid>

					<description><![CDATA[Maart werd een bijzonder sterke leesmaand, en vooral ook eentje met veel boeken die me op verschillende manieren zullen bijblijven. Ik begon de maand met het afronden van een buddyread van een boek dat ik tien jaar geleden al eens had gelezen. Opnieuw bleek het een gigantische schot in de roos te zijn, wat ergens ook gewoon heel fijn bevestigde dat sommige verhalen echt tijdloos blijven, ook wanneer je er jaren later met andere leeservaringen naar terugkeert. Daarna dook ik samen met een collega in een spannende trilogie, wat de maand opnieuw een extra leuke dynamiek gaf. Samen lezen blijft toch altijd iets speciaals hebben: theorieën uitwisselen, samen reageren op plotwendingen en elkaar motiveren om door te lezen. Tussendoor was er ook nog ruimte voor een herlezing en een aantal boeken uit mijn boekendozen, die wisselend van matig tot heel succesvol bleken. Alles samen zorgde dat voor een maand met veel leesplezier. Uiteindelijk las ik in maart 9 boeken uit, goed voor 3194 bladzijden. Het gemiddelde maart-boek komt zo op 355 bladzijden per boek. Daarnaast was er deze maand ook één boek dat ik besloot niet uit te lezen, goed voor 1 DNF waarin ik nog 117 bladzijden las. Los van die ene DNF waren de uitgelezen boeken gelukkig wel bijna allemaal sterke keuzes. Mijn beoordelingen schommelden tussen de 3 en 5 sterren, met maar liefst twee vijfsterrenboeken. Daardoor komt het gemiddelde boek van maart uit op een mooie 4,0 sterretjes. Qua doelgroep las ik deze maand één Young Adult-boek en daarnaast 9 volwassenenboeken. Het zal je waarschijnlijk niet verbazen dat net dat ene YA-boek uiteindelijk de DNF werd. Ook in leesvorm varieerde ik behoorlijk. Verschillende boeken las ik in een mix van audio en fysiek lezen, afhankelijk van het moment. Van alle boeken die ik deze maand oppakte, kwamen er bovendien 6 uit mijn fysieke boekenkast. Qua genres bleef het gevarieerd, met 4 verschillende genres: thriller (1), romantiek (1), sci-fi (4) en fantasy (4). Alle boeken die ik deze maand las, waren in het Engels. Hieronder vind je de lijst van de boeken die ik in maart las, samen met mijn beoordeling in sterretjes. Klik op de link om naar de flaptekst en mijn recensie te springen! Zoals steeds: wees bedachtzaam dat zowel flaptekst als recensie eventueel spoilers kunnen bevatten, vooral als het om vervolgdelen in een serie gaat. Soms verberg ik spoilers achter een uitklapbare of zwart gemaakte tekst. Marilier, Julliet &#8211; Daughter of the Forest (Sevenwaters #1) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Crouch, Blake &#8211; Pines (Wayward Pines #1) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Hazelwood, Ali &#8211; Love on the Brain &#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Liu, Ken &#8211; All That We See Or Seem (Julia Z #1) &#9733;&#9733;&#9733; Crouch, Blake &#8211; Wayward (Wayward Pines #2) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Crouch, Blake &#8211; The Last Town (Wayward Pines #3) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Al-Wasity, Heba &#8211; Weavingshaw (Weavingshaw #1) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Dinniman, Matt &#8211; Operation Bounce House &#9733;&#9733;&#9733; Falaye, Deborah &#8211; Blood Scion (Blood Scion #1) (DNF) Watson, Andrew &#8211; Tomb of Tomes (Shadowbinders #1,5) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Marilier, Julliet &#8211; Daughter of the Forest (Sevenwaters #1) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Genre: Fantasy Lovely Sorcha is the seventh child and only daughter of Lord Colum of Sevenwaters. Bereft of a mother, she is comforted by her six brothers who love and protect her. Sorcha is the light in their lives: they are determined that she know only contentment. But Sorcha&#8217;s joy is shattered when her father is bewitched by his new wife, an evil enchantress who binds her brothers with a terrible spell, a spell which only Sorcha can lift—by staying silent. If she speaks before she completes the quest set to her by the Fair Folk and their queen, the Lady of the Forest, she will lose her brothers forever. When Sorcha is kidnapped by the enemies of Sevenwaters and taken to a foreign land, she is torn between the desire to save her beloved brothers, and a love that comes only once. Sorcha despairs at ever being able to complete her task, but the magic of the Fair Folk knows no boundaries, and love is the strongest magic of them all&#8230; Lees hier mijn recensie. Crouch, Blake &#8211; Pines (Wayward Pines #1) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Genre: Thriller Wayward Pines, Idaho, is quintessential small-town America – or so it seems. Secret Service agent Ethan Burke arrives in search of two missing federal agents, yet soon is facing much more than he bargained for. After a violent accident lands him in the hospital, Ethan comes to with no ID and no cell phone. The medical staff seems friendly enough, but something feels…off. As the days pass, Ethan’s investigation into his colleagues’ disappearance turns up more questions than answers. Why can’t he make contact with his family in the outside world? Why doesn’t anyone believe he is who he says he is? And what’s the purpose of the electrified fences encircling the town? Are they keeping the residents in? Or something else out? Each step toward the truth takes Ethan further from the world he knows, until he must face the horrifying possibility that he may never leave Wayward Pines alive… Lees hier mijn recensie. Hazelwood, Ali &#8211; Love on the Brain &#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Genre: Romantiek Bee Königswasser lives by a simple code: What would Marie Curie do? If NASA offered her the lead on a neuroengineering project &#8211; a literal dream come true &#8211; Marie would accept without hesitation. Duh. But the mother of modern physics never had to co-lead with Levi Ward. Sure, Levi is attractive in a tall, dark, and piercing-eyes kind of way. But Levi made his feelings toward Bee very clear in grad school &#8211; archenemies work best employed in their own galaxies far, far away. But when her equipment starts to go missing and the staff ignore her, Bee could swear she sees Levi softening into an ally, backing her plays, seconding her ideas&#8230; devouring her with those eyes. The possibilities have all her neurons firing. But when it comes time to actually make a move and put her heart on the line, there&#8217;s only one question that matters: What will Bee Königswasser do? Love on the Brain heb ik herlezen en mijn mening is eigenlijk niet veranderd sinds de eerste keer dat ik het boek las. Wanneer ik zwaardere of meer serieuze boeken lees, neem ik er vaak iets luchtigers bij voor ’s avonds, meestal een romance of een herlezing, waar ik nog een hoofdstukje uit kan lezen voor ik het licht uitdoe. Dit boek past daar perfect voor. Het is een voorspelbaar en over-the-top, maar ondanks het vrij “breinige” STEM-thema is het precies het soort verhaal dat helpt om mijn hoofd ’s avonds tot rust te laten komen. Er zit dan ook iets heel geruststellends in het herlezen van een boek: je weet wat je kan verwachten en glijdt daardoor heel gemakkelijk opnieuw het verhaal binnen. Het is allesbehalve een baanbrekend boek, maar het blijft charmant, leuk en een heel comfortabel stukje escapisme. Liu, Ken &#8211; All That We See Or Seem (Julia Z #1) &#9733;&#9733;&#9733; Genre: Sci-Fi Julia Z, a young woman who gained notoriety at fourteen as the “orphan hacker,” is trying to live a life of digital obscurity in a Boston suburb. But when a lawyer named Piers—whose famous artist wife, Elli, has been kidnapped by dangerous criminals—barges into her life, Julia decides to put the solitary life she has painstakingly created at risk as she can’t walk away from helping Piers and Elli, nor step away from the challenge of this digital puzzle. Elli is an onierofex, a dream artist, who can weave the dreams of an audience together through a shared virtual landscape, live, in a concert-like experience by tapping into each attendee’s waking dream and providing an emotionally resonant and narrative experience. While attendees’ dreams are anonymous, Julia discovers that Elli was also providing a one-on-one dream experience for the head of an international criminal enterprise, and he’s demanding his dreams in return for Elli. Unraveling the real and unreal leads Julia on an adventure that takes her across the country and deep into the shadows of her psyche. Ik begon aan All That We See or Seem met de verwachting van een snelle, spannende sci-fi thriller die me helemaal zou meeslepen. Helaas wist het boek me nooit echt te grijpen zoals ik had gehoopt. In plaats van te focussen op spanning en tempo, ligt de nadruk eerder op het uitwerken van de thematische ideeën. Er zitten zeker interessante concepten in. Het boek stelt vragen rond technologie, AI en de steeds vager wordende grens tussen menselijke creativiteit en artificiële intelligentie. Veel van de speculatieve elementen voelen ook ongemakkelijk herkenbaar, zeker als je kijkt naar hoe snel AI vandaag in ons dagelijks leven geïntegreerd wordt. De uitwerking leunt echter sterk op technische uitleg en jargon, wat op zich interessant is, maar mijn immersie vaak onderbrak en het tempo vertraagde. Ook de personages kwamen voor mij niet helemaal tot leven. Hoewel we best veel over Julia te weten komen, miste ik die emotionele klik die haar echt voelbaar maakt. De nevenpersonages blijven nog vlakker, waardoor het moeilijk is om echt betrokken te raken bij hun relaties of bij wat er op het spel staat. De antagonist voelde bovendien erg eendimensionaal aan, bijna karikaturaal. Ik bleef wachten op een extra laag of een verrassende twist, maar die kwam er niet echt. Structureel voelt het verhaal ook wat onevenwichtig aan. Op een bepaald moment leek het alsof het verhaal afgerond werd, om daarna plots een volledig nieuwe richting in te slaan. Hoewel beide delen interessante elementen bevatten, vallen ze nooit helemaal samen tot een sterk geheel. Uiteindelijk was dit zeker geen slecht boek. De wereld is geloofwaardig en de ideeën zijn vaak boeiend om over na te denken. Ik zie ook wel hoe het concept van companion novels rond Julia Z zou kunnen werken. Maar omdat het verhaal me nooit echt heeft meegesleept, denk ik niet dat ik snel naar volgende delen zal grijpen. Uiteindelijk was het een aangename leeservaring, maar wel eentje die niet echt blijft hangen. Crouch, Blake &#8211; Wayward (Wayward Pines #2) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Genre: Sci-Fi Welcome to Wayward Pines, population 461. Nestled amidst picture-perfect mountains, the idyllic town is a modern-day Eden…except for the electrified fence and razor wire, snipers scoping everything 24/7, and the relentless surveillance tracking each word and gesture. None of the residents know how they got here. They are told where to work, how to live, and who to marry. Some believe they are dead. Others think they’re trapped in an unfathomable experiment. Everyone secretly dreams of leaving, but those who dare face a terrifying surprise. Ethan Burke has seen the world beyond. He’s sheriff, and one of the few who knows the truth—Wayward Pines isn’t just a town. And what lies on the other side of the fence is a nightmare beyond anyone’s imagining. Lees hier mijn recensie. Crouch, Blake &#8211; The Last Town (Wayward Pines #3) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Genre: Sci-Fi Welcome to Wayward Pines, the last town. Secret Service agent Ethan Burke arrived in Wayward Pines, Idaho, three weeks ago. In this town, people are told who to marry, where to live, where to work. Their children are taught that David Pilcher, the town’s creator, is god. No one is allowed to leave; even asking questions can get you killed. But Ethan has discovered the astonishing secret of what lies beyond the electrified fence that surrounds Wayward Pines and protects it from the terrifying world beyond. It is a secret that has the entire population completely under the control of a madman and his army of followers, a secret that is about to come storming through the fence to wipe out this last, fragile remnant of humanity. Lees hier mijn recensie. Al-Wasity, Heba &#8211; Weavingshaw (Weavingshaw #1) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Genre: Fantasy In this debut gothic fantasy, the first book of an enthralling fantasy romance trilogy, a young woman who can see the dead strikes a deal with a magnetic and dangerous purveyor of dark secrets to save her brother’s life. Three years ago, Leena Al-Sayer awoke with a...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://charami.com/2026/04/05/gelezen-in-maart-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">44521</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Recensie: The Last Town door Blake Crouch</title>
		<link>https://charami.com/2026/03/28/recensie-the-last-town-door-blake-crouch/</link>
					<comments>https://charami.com/2026/03/28/recensie-the-last-town-door-blake-crouch/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Charlotte]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 28 Mar 2026 18:00:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Gelezen]]></category>
		<category><![CDATA[boeken]]></category>
		<category><![CDATA[boeken-recensies]]></category>
		<category><![CDATA[lezen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://charami.com/?p=44507</guid>

					<description><![CDATA[Na dat einde van Wayward was duidelijk dat het laatste boek in deze trilogie intens ging worden. Mijn collega en ik twijfelden dan ook geen moment om in The Last Town te duiken. En ja, intens is wel de juiste omschrijving! Blake Crouch &#8211; The Last Town (Wayward Pines #3) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Genre: Science Fiction / Thriller / Horror Welcome to Wayward Pines, the last town. Secret Service agent Ethan Burke arrived in Wayward Pines, Idaho, three weeks ago. In this town, people are told who to marry, where to live, where to work. Their children are taught that David Pilcher, the town’s creator, is god. No one is allowed to leave; even asking questions can get you killed. But Ethan has discovered the astonishing secret of what lies beyond the electrified fence that surrounds Wayward Pines and protects it from the terrifying world beyond. It is a secret that has the entire population completely under the control of a madman and his army of followers, a secret that is about to come storming through the fence to wipe out this last, fragile remnant of humanity. Net zoals de vorige delen is dit een echte page turner, maar hier wordt dat tempo nog eens extra opgedreven. The Last Town pikt letterlijk op waar Wayward stopte, waardoor de trilogie eigenlijk aanvoelt als één groot verhaal dat in drie stukken is geknipt. De mysteries zijn grotendeels opgelost, iedereen weet wat er speelt, waardoor de focus volledig verschuift naar actie, chaos en overleven. Het tempo ligt verschroeiend hoog, de spanning is constant aanwezig en de inzet is groter dan ooit. Dit was zonder twijfel het moeilijkste boek van de trilogie om neer te leggen. De schrijfstijl doet opnieuw exact wat ze moet doen. Korte, krachtige zinnen, snelle perspectiefwissels en een voortdurende drang vooruit zorgen voor een bijna ademloos leesritme. De toevoeging van meerdere perspectieven werkt hier bijzonder goed, omdat het een breder beeld geeft van de chaos en de verwoesting in Wayward Pines. Het versterkt niet alleen de spanning, maar ook het gevoel van wanhoop en uitzichtloosheid. Tegelijk legt die verschuiving ook enkele zwakkere punten van de reeks bloot. Omdat het verhaal zo snel gaat, voelen bepaalde ontwikkelingen wat gehaast of onvoldoende uitgewerkt aan. Er wordt ook relatief veel aandacht besteed aan bepaalde relationele gebeurtenissen, wat bij mij niet steeds de beoogde impact had. Desondanks slaagt het boek er wonderwel in om de trilogie op een bevredigende manier af te ronden. De meeste open vragen worden beantwoord, en hoewel de afhandeling soms wat snel aanvoelt, is er wel degelijk een gevoel van afsluiting. De richting die het einde uitgaat, had ik niet zien aankomen, maar voelde uiteindelijk wel als de juiste keuze. Er zit een sprankeltje hoop in een verder vrij donker en meedogenloos verhaal, en het iets meer open einde past eigenlijk verrassend goed bij deze reeks. Dus ondanks enkele schoonheidsfoutjes is The Last Town een explosieve en meeslepende afsluiter van de Wayward Pines-trilogie, die gewoon een bijzonder verslavende leeservaring is en ontzettend leuk om te bingelezen. Spoilers Dit boek bevestigt nog maar eens hoe compleet gestoord Pilcher eigenlijk is. Er zit geen greintje twijfel, geen schuldgevoel, geen empathie, alleen zijn rotsvaste overtuiging dat hij gelijk heeft. Het feit dat hij oprecht gelooft dat Ethan hem tegenwerkt uit jaloezie in plaats van uit moreel besef, is zowel verontrustend als ergens bijna zielig. Zijn einde voelde dan ook gepast. Wat voor mij minder werkte, was de grote focus op de Ethan/Theresa/Kate/Adam-dynamiek. Gezien de schaal van wat er gaande is, voelde dat er misschien iets te veel aandacht naar die “relatievierhoek” ging, zeker omdat het er niet echt in slaagde mij meer betrokken te voelen bij de personages. Ethan zijn gedrag was op momenten gewoon frustrerend. Zijn voortdurende fixatie op Kate &#8211; hoe ze eruitziet, ruikt, voelt &#8211; terwijl hij tegelijk beweert dat hij zoveel van Theresa houdt? Dat voelde op zijn minst ongemakkelijk. En dan zijn boosheid tegenover Theresa omdat zij verderging nadat ze hem jaren dood waande… wat moest ze dan doen? Gewoon blijven wachten in een compleet gestoorde wereld? En dan Adam. De poging om hem neer te zetten als een tragische, liefhebbende figuur werkte voor mij totaal niet. Integendeel, zijn daden zijn ronduit verontrustend. Hij heeft actief meegewerkt aan Pilchers hele project, voornamelijk gedreven door zijn obsessie met Theresa. Dat is niet romantisch, dat is gewoon eng. Het feit dat hij daar nauwelijks voor ter verantwoording wordt geroepen (hoeveel mensen zijn ontvoerd onder zijn oog?), en dat Ethan zelfs akkoord gaat om zijn betrokkenheid te verzwijgen, voelde heel onbevredigend. Ja, er kan niks meer aan gedaan worden, maar toch&#8230; Theresa zelf verdiende ook gewoon beter dan gereduceerd te worden tot iemand waaruit “gekozen” of “gewonnen” kan worden. Het idee van kiezen tussen “liefhebben” en “geliefd worden” is op zich interessant, maar de uitwerking hier overtuigde mij niet echt. En dan die suggestie dat Adam iets met Kate zou beginnen, wat als een keurig afgerond einde van de liefdesvierkant werd gepresenteerd, voelde zo onnodig en volstrekt ongeloofwaardig aan. Iets wat ik ook absoluut niet nodig vond, was de toevoeging, en vooral de terloopse vermelding, van seksueel geweld. De situatie was al gruwelijk genoeg, en dit voelde eerder gratuit dan betekenisvol. Wat ik dan weer wel sterk vond, is de richting van het einde. Het vrijlaten van Margaret en het idee dat er misschien verandering mogelijk is bij de Abbies, opent een interessant perspectief. Het einde zelf is open en ambigu, waar ik normaal geen echte fan van ben, maar hier voelde het wel passend. Een sprong in het onbekende. Onzeker, maar hoopvol. Toch blijft er nog een vraagje kriebelen, die ik niet echt beantwoord heb gezien, namelijk wat gaat er gebeuren met de herinneringen van iedereen die opnieuw in suspensie gaat? Veel mensen hebben jaren in Wayward Pines geleefd, verliezen ze die herinneringen allemaal? Of was dit iets dat Pilcher bewerkstelligde en eigenlijk niet echt een bijwerking van het proces? Ondanks mijn kritiek, was dit een uiterst memorabele trilogie. Het las immens vlot, is extreem spannend en gewoon enorm bingeable.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://charami.com/2026/03/28/recensie-the-last-town-door-blake-crouch/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">44507</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Recensie: Wayward door Blake Crouch</title>
		<link>https://charami.com/2026/03/23/recensie-wayward-door-blake-crouch/</link>
					<comments>https://charami.com/2026/03/23/recensie-wayward-door-blake-crouch/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Charlotte]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 23 Mar 2026 06:00:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Gelezen]]></category>
		<category><![CDATA[boeken]]></category>
		<category><![CDATA[boeken-recensies]]></category>
		<category><![CDATA[lezen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://charami.com/?p=44485</guid>

					<description><![CDATA[Soms is het niet zozeer de vraag of je een vervolg leest, maar gewoon wanneer. Na het complete WTF-einde van Pines was het voor mijn collega en mij meteen duidelijk dat we verder wilden in de reeks. We moesten wel een paar dagen wachten om het vervolg te bemachtigen, maar eens we aan Wayward konden beginnen, zaten we allebei opnieuw binnen de kortste keren volledig opgeslorpt in de wereld van Wayward Pines. Blake Crouch &#8211; Wayward (Wayward Pines #2) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Genre: Science Fiction / Thriller Welcome to Wayward Pines, population 461. Nestled amidst picture-perfect mountains, the idyllic town is a modern-day Eden&#8230;except for the electrified fence and razor wire, snipers scoping everything 24/7, and the relentless surveillance tracking each word and gesture. None of the residents know how they got here. They are told where to work, how to live, and who to marry. Some believe they are dead. Others think they’re trapped in an unfathomable experiment. Everyone secretly dreams of leaving, but those who dare face a terrifying surprise. Ethan Burke has seen the world beyond. He’s sheriff, and one of the few who knows the truth—Wayward Pines isn’t just a town. And what lies on the other side of the fence is a nightmare beyond anyone’s imagining. Pines is een moeilijk boek om te volgen, zeker na zo’n enorme, realiteit-ontwrichtende onthulling, maar Wayward slaagt er absoluut in om de spanning en intrige vast te houden. Heel slim hoe de auteur de richting van het verhaal verandert. In plaats van droogweg verder op hetzelfde mysterie te bouwen, krijgen we meer een soort van whodunnit voorgeschoteld. En in een stad waar iedereen noodgedwongen liegt en een rol speelt, werkt die verschuiving ontzettend goed om die ongemakkelijke sfeer die het stadje van Wayward Pines uitstraalt vast te houden. Het hield de spanning op een andere manier levendig, en opnieuw merkte ik dat ik er volledig door gegrepen werd en erdoorheen vloog. Blake Crouch schrijft nog steeds heel efficiënt: korte, krachtige zinnen die je blijven voortstuwen. Tegelijk wordt het verhaal ook een stuk donkerder naarmate we dieper in Wayward Pines duiken. Wat in Pines al ongemakkelijk aanvoelde, wordt hier ronduit beklemmend. De psychologische horror van de stad komt veel sterker naar voren: mensen die in rollen gedwongen worden, volledige levens die geconstrueerd zijn, kinderen die opgroeien in een systeem waar waarheid vervangen wordt door doctrine. Hoe meer je te weten komt, hoe moeilijker het wordt om te begrijpen hoe Pilcher en zijn inner circle dit voor zichzelf kunnen verantwoorden. Het idee dat dit allemaal “voor het grotere goed” is, deed mijn wenkbrauwen steeds meer fronsen. Dat gezegd zijnde werkte niet alles even goed voor mij. Sommige onthullingen voelden wat te toevallig aan, en bepaalde ontwikkelingen gingen net iets te snel. Ook begon ik deze keer meer vragen te stellen bij de interne logica van de wereld. Eens de initiële shock van de onthulling verdwenen is, doken er bij mij steeds meer praktische vragen op, en niet op alles kreeg ik (voorlopig) een bevredigend antwoord. Toch slaagt Wayward er absoluut in om het tempo hoog te houden, de inzet te vergroten en de duistere kant van deze wereld verder uit te diepen. En met dat explosieve einde duwde het mij zonder twijfel meteen door naar boek drie. Spoilers Mannekes, wat een compleet gestoord personages is Pilcher zeg. In Pines kwam hij al over als een megalomaan, maar hier wandelt hij resoluut de grens naar Lala-land over. Zijn eigen vrouw vermoorden in 2013 omdat ze haar eigen leven wil leiden buiten zijn visie? En later zijn kleine meisje doden omdat ze niet volledig gediend is met zijn manier van leiden, en dit op zo’n brutale, intieme manier? Dat was echt schokkend. En dan het einde waarbij hij in feite het hele dorp veroordeeld door de stroom naar het hek dat hen beschermt tegen de Abbies uit te schakelen, omdat Ethan de waarheid onthult aan de onwetende dorpsbewoners. Shit, die escalatie was zowel onverwacht, maar uiteindelijk ook volledig in lijn met zijn karakter die we tot nu toe werden getoond. Zijn vergelijking met de mythe van Lucifer onderstreepte nog eens zijn godcomplex en hoe gevaarlijk overtuigd hij is van zijn eigen gelijk en superioriteit. De onthulling rond Alyssa’s moord vond ik trouwens heel sterk gedaan. Ik had het totaal niet zien aankomen. Ik verdachte Pam, vooral omdat dat de meest voor de hand liggende piste leek, maar net die misleiding werkte hier perfect. De uiteindelijke reveal was uitermatig schokkend en eerlijk gezegd waanzinnig in de beste zin van het woord. De verhaallijn over de “rebellie” vond ik tegelijkertijd hartverwarmend als schrijnend. Het feit dat ze geen greep naar macht plannen, maar eerder een soort verborgen speakeasy hebben georganiseerd, zodat mensen een plek hebben om zich even terug zichzelf kunnen voelen, is echt triest. Wat minder goed werkte voor mij was hoe snel iedereen meegaat met Ethans onthulling, hoe snel ze hem geloven. Zelfs met bewijs had ik meer weerstand verwacht, zeker bij de kinderen die eigenlijk al jaren geïndoctrineerd worden. Ethans zoon Ben zei letterlijk dat niet Ethan, maar Pilcher zijn vader is. Zo&#8217;n geloof verdwijnt niet zomaar van de ene dag op de andere, dus dat voelde wat gehaast aan. Er blijven ook nog enkele praktische en ethische vragen onbeantwoord: Pilchers idee van een “perfecte” bevolking voelt&#8230;twijfelachtig. Iedereen lijkt wit, heteronormatief en netjes in een rol geduwd. Gaat dit nog expliciet benoemd worden, of blijft het impliciet? De voedselvoorziening roept vragen op: waarom zo’n sterke afhankelijkheid van oude, gedehydrateerde voeding? Ze hebben een kudde koeien en moestuinen. Dus wat met inmaken, pekelen, drogen of gewoon gebruik maken van de natuurlijke koude? Dat de hele superstructuur bijna 2000 jaar intact blijft zonder problemen voelt toch wat ongeloofwaardig. Was er onderhoud? Waar komt de energie vandaan? De Tobias/Adam-onthulling voelde licht geforceerd. Vooral de naamswissel leek eerder bedoeld om de lezer te misleiden dan als een natuurlijke ontwikkeling. En misschien het meest ongemakkelijke: de implicatie dat Ethan en zijn gezin geselecteerd zijn door Hasslers obsessie met Theresa. Dat geeft het geheel een heel wrange ondertoon. En dan Tobias’ “ontdekking”: is het echt gewoon dat de Abbies een sociale structuur hebben? Dat voelt als een te kleine payoff voor iets dat zo belangrijk wordt voorgesteld. Daar moet nog meer achter zitten. Dit alles laat me met heel wat vragen achter richting het laatste boek, en eerlijk gezegd is dat ook exact wat ik wil van een middelste deel in een trilogie.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://charami.com/2026/03/23/recensie-wayward-door-blake-crouch/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">44485</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Illumicrate #41: februari 2026</title>
		<link>https://charami.com/2026/03/19/illumicrate-41-februari-2026/</link>
					<comments>https://charami.com/2026/03/19/illumicrate-41-februari-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Charlotte]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 19 Mar 2026 06:00:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Gelezen]]></category>
		<category><![CDATA[boeken]]></category>
		<category><![CDATA[boekenbuit]]></category>
		<category><![CDATA[bookbox]]></category>
		<category><![CDATA[illumicrate]]></category>
		<category><![CDATA[unboxing]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://charami.com/?p=44428</guid>

					<description><![CDATA[Ik was eigenlijk helemaal van plan om de Illumicrate van februari over te slaan. Hoewel het voorspelde boek mij wel tof leek, was het niet meteen iets waarvoor ik per se een speciale editie wilde hebben, zeker omdat de standaardcover al heel mooi was. Bovendien schakelt Illumicrate sinds dit jaar over van vier naar slechts drie items per doos, terwijl de prijs hetzelfde blijft. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn als de kwaliteit van de items hoog blijft. Maar voor februari was één van de aangekondigde items een set boekenleggers, en dat vond ik toch een beetje… tja… “goedkoop” en gemakkelijk aanvoelen als je maar drie items krijgt. Helaas kwam mijn verzoek om de box over te slaan te laat binnen om nog verwerkt te worden vóór de betaling werd afgeschreven. Echt stom eigenlijk… Dus ja, ik hoopte vooral dat mijn gebrek aan enthousiasme voor deze doos ongegrond zou blijken nu ik hem toch zou ontvangen. Het thema voor februari was A Crew of My Own. Dat doet meteen denken aan een zeevaartavontuur met een gevonden familie wat toch wel een leuk thema is. Het eerste item is een groot fleece deken, met een illustratie door @joseeshimazaki, geïnspireerd op de Great Cave of Socotra uit The Adventures of Amina al-Sirafi. De kleuren zijn echt mooi en het formaat is ook heel degelijk. Alleen vind ik de afbeelding zelf een beetje vaag. Het voelt eerder abstract dan dat het een duidelijke plek voorstelt. Dat is op zich niet slecht, maar het maakt het wel iets minder indrukwekkend dan het had kunnen zijn. Het tweede item is een set keramische onderzetters met illustraties van @well_dipper, geïnspireerd op Godkiller. Deze vind ik wel echt geslaagd. Het zijn stevige onderzetters en de illustraties zijn heel gedetailleerd en leuk uitgewerkt. Praktisch én mooi, altijd een goede combinatie. Het derde en meteen laatste item zijn de eerder aangekondigde boekenleggers. In totaal zijn het er zeven, elk met een personage uit de serie The Illuminae Files, geïllustreerd door @merwildanco. Op zich is het een mooie set, maar omdat ik niet echt een superfan ben van deze serie, weet ik eerlijk gezegd niet meer wie al die personages zijn. &#x1f605; En ja, zoals verwacht vind ik dit dan ook het minst interessante item van de doos. Zeker als je bedenkt dat dit één van slechts drie items is. Het boek van deze maand is Saltswept van debuutauteur Katalina Watt. A ragtag crew. A perilous quest. First, they need a boat. Next, they need to learn how to sail it. A pirate faces the gallows drop. A farmer is given a terrible ultimatum to save her daughter. An acolyte ascends to priestesshood… only to find that a blessing really can be a curse. These unlikely bedfellows band together with an inscrutable pickpocket and a talking ottercat in pursuit of the most hopeless of quests: to sail into the Maelstrom &#8211; a raging whirlpool from which no one has ever escaped &#8211; and the mysterious treasure hidden within it. The quest will test their fragile allegiance to its limits, but there is more at stake here than getting the treasure: the magic of the world is in peril, and the barrier between life and death has never been so thin. And in the Bastion, the seat of power in Paranish, the queen has an unquenchable thirst that threatens the world and everyone in it. Can there be honour amongst thieves? Without it, they might never see another sunrise. Dit was inderdaad het boek dat online voorspeld werd voor dit A Crew of My Own thema. En zoals gezegd: het klinkt wel als een leuk avontuur, maar tegelijk ook niet echt als iets waar ik super enthousiast van word. Voor deze editie illustreerde @alterlier een volledig nieuwe cover. Globaal gezien vind ik die wel mooi en uniek. Het interessantste deel van de illustratie zit eigenlijk op de achterkant, en het geheel heeft leuke kleuren en een heel tof lettertype. Toch moet ik zeggen dat de standaardcover voor mij nét iets meer impact heeft. Die meer gesatureerde kleuren en het perspectief van neer te kijken in een draaikolk geven toch meer een gevoel van dreiging en avontuur. Iets aan deze Illumicrate-illustratie doet me trouwens opvallend hard denken aan een stripboekstijl. Om een of andere reden moest ik meteen denken aan Alex van Jacques Martin. Op de naakte hardcover staat een doorlopende illustratie met goudfolie-accenten van @perrycuffdesigns. Hoewel de tekening op zich mooi is, voelt ze voor mij een beetje nietszeggend? Ik mis een beetje dat element dat echt de verbeelding prikkelt. De randen van het boekenblok kregen een kleurrijk digitaal ontwerp, opnieuw van @perrycuffdesigns. Deze vind ik wel geslaagd en ze passen mooi bij de kleuren van de omslag. De schutbladen bevatten prachtige illustraties door @annalisejensen. Het grappige is dat die eerste illustratie mijn stripboekassociatie eigenlijk nog wat versterkt. Het zijn in elk geval heel mooie afbeeldingen die ongetwijfeld nog meer betekenis krijgen eens je het verhaal kent. Daarnaast bevat het boek nog een hoofdstuk geannoteerd door de auteur en een ingebonden brief met digitale handtekening. Al bij al is dit een oké doos, maar wel eentje die ik zonder FOMO had kunnen skippen als mijn mailtje op tijd was aangekomen. De items voelen eerlijk gezegd wat mager, zeker nu er nog maar drie per doos zitten, ook al zijn er gelukkig wel twee die ik effectief kan gebruiken. Het boek zelf is mooi gedaan, maar roept bij mij niet meteen dat grote “moet-ik-hebben” gevoel op. Dus ja, de intentie om deze doos te skippen was er, maar mijn timing zat verkeerd. Ik zal het dus toch iets beter in de gaten moeten houden voortaan. Groetjes, Charlotte]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://charami.com/2026/03/19/illumicrate-41-februari-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">44428</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Recensie: Pines door Blake Crouch</title>
		<link>https://charami.com/2026/03/16/recensie-pines-door-blake-crouch/</link>
					<comments>https://charami.com/2026/03/16/recensie-pines-door-blake-crouch/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Charlotte]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 16 Mar 2026 06:00:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Gelezen]]></category>
		<category><![CDATA[boeken]]></category>
		<category><![CDATA[boeken-recensies]]></category>
		<category><![CDATA[lezen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://charami.com/?p=44359</guid>

					<description><![CDATA[Soms beginnen de beste leeservaringen volledig bij toeval. Pines stond helemaal niet op mijn onmiddellijke TBR-lijst, maar toen een collega vertelde dat ze eraan begonnen was en zo verdiept raakte dat ze bijna haar treinstop miste op weg naar huis, werd mijn nieuwsgierigheid gewekt. De volledige trilogie stond al een hele tijd op mijn e-reader, wachtend op dat vage “ooit eens” om eraan te beginnen. En omdat er iets extra leuks is aan een boek tegelijk lezen met iemand anders zodat je er nadien over kan praten, besloot ik er meteen in te duiken. Blake Crouch &#8211; Pines (Wayward Pines #1) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Genre: Thriller Wayward Pines, Idaho, is quintessential small-town America &#8211; or so it seems. Secret Service agent Ethan Burke arrives in search of two missing federal agents, yet soon is facing much more than he bargained for. After a violent accident lands him in the hospital, Ethan comes to with no ID and no cell phone. The medical staff seems friendly enough, but something feels&#8230;off. As the days pass, Ethan&#8217;s investigation into his colleagues&#8217; disappearance turns up more questions than answers. Why can&#8217;t he make contact with his family in the outside world? Why doesn&#8217;t anyone believe he is who he says he is? And what&#8217;s the purpose of the electrified fences encircling the town? Are they keeping the residents in? Or something else out? Each step toward the truth takes Ethan further from the world he knows, until he must face the horrifying possibility that he may never leave Wayward Pines alive&#8230; Ik begon aan Pines zonder praktisch enige voorkennis over het plot, of zelfs het genre. Vanaf de eerste hoofdstukken werd ik meegezogen in de vreemde, dreigende sfeer rond het kleine stadje Wayward Pines. Het deed me meteen denken aan de oude televisieserie Twin Peaks: een rustig stadje dat aan de oppervlakte perfect normaal lijkt, maar waar duidelijk iets heel, heel verkeerd aan de hand is. Toen ik later het nawoord van Blake Crouch las, werd duidelijk dat deze vergelijking geen toeval was. De schrijfstijl is bijzonder effectief in het opbouwen van spanning. De paragrafen zijn vaak kort, fragmentarisch en urgent, wat de chaotische gedachten van Ethan Burke weerspiegelt terwijl hij probeert te begrijpen wat er om hem heen gebeurt. Het resultaat is een roman die ongelooflijk snel leest. Veel hoofdstukafsluitingen roepen nieuwe vragen op of verdiepen het mysterie. Sommige scènes waren echt stressvol om te lezen. Soms werd de spanning zo intens dat ik even moest pauzeren om mijn adrenaline te laten zakken. Dat ritme werkt geweldig en trekt de suspense nog strakker aan. Het constante gevoel van verwarring en dreiging plaatst de lezer volledig naast Ethan terwijl hij probeert de steeds bizardere realiteit te begrijpen. Ethan zelf is niet meteen de sympathiekste protagonist. Hij komt over als een typische macho, met een vrij seksistische kijk op het leven. Vooral het moment waarop hij zijn vrouw prijst omdat ze bij hem bleef nadat ze zijn affaire ontdekte, terwijl hij tegelijkertijd toegeeft dat hij haar niet had kunnen vergeven als de rollen omgedraaid waren, valt op. Hij is ook koppig en impulsief, maar die eigenschappen zijn nodig om zijn niet-aflatende vastberadenheid om de waarheid te achterhalen over te brengen. Hoe vreemd of gevaarlijk de situatie ook wordt, hij blijft graven, doorzetten en vragen stellen. Die vasthoudendheid maakte het onmogelijk om niet met hem mee te leven. Doorheen het grootste deel van de roman vraagt de lezer voortdurend dezelfde vraag als Ethan: wat is hier in hemelsnaam aan de hand? Is er een logische verklaring? Gebeurt er iets paranormaals? Is dit psychologische manipulatie? Het verhaal presenteert steeds mogelijke verklaringen zonder zich er volledig aan te verbinden. Toen de grote onthulling eindelijk kwam, had ik die echt niet zien aankomen. De twist deed me meteen terugbladeren en alles heroverwegen wat eerder in het verhaal gebeurd was. Het zette me aan om de tijdslijn van de gebeurtenissen samen te puzzelen, wat op zijn beurt nog meer vragen opriep over hoe alles in elkaar past. In plaats van het mysterie netjes op te lossen, opent de twist een volledig nieuwe laag van intrige. Tegelijk maakt het einde duidelijk dat dit pas het begin is van een veel groter verhaal. Veel vragen blijven onbeantwoord, en ik vermoed &#8211; of hoop in ieder geval &#8211; sterk dat de volgende twee boeken de mysteries van Wayward Pines veel dieper zullen uitwerken. Spoilers Wanneer de centrale onthulling plaatsvindt, verschuift het verhaal drastisch van een mysterie-thriller naar iets dat meer lijkt op speculatieve sciencefiction. Hoewel de twist schokkend en memorabel is, roept ze ook behoorlijk wat vragen op. Wat meteen opvalt, is hoe vreemd homogeen de samenleving van Wayward Pines lijkt. Vrijwel elke vrouw wordt beschreven als knap of mooi en vooral gefocust op huishoudelijke rollen, terwijl de bevolking zelf overwegend wit is en bijna uitsluitend in traditionele gezinnen georganiseerd. Aangezien Pilcher zogenaamd de “beste” mensen van de mensheid selecteerde om te behouden, zeggen deze keuzes veel over zijn persoonlijke voorkeuren en werpen ze een ander licht op wat er van de mensheid overblijft. Pilcher zelf is een fascinerend maar diep verontrustend personage. Zijn hele project riekt naar een gigantisch godcomplex: hij beslist wie mag overleven, wie moet sterven, en wat voor soort samenleving de toekomst van de mensheid moet krijgen. Het feit dat hij beweert de “laatste zuivere mensen” te bewaren, terwijl hij tegelijkertijd mensen executeert die zijn regels bedreigen, is diep hypocriet. Een ander aspect dat me stoorde, is het gedrag van de inwoners van het stadje. We zien aanwijzingen dat velen bang zijn en beseffen dat er iets mis is, maar toch nemen ze deel aan openbare straffen en executies (zelfs de kinderen!) met weinig weerstand. Sterker nog, deze gebeurtenissen lijken vaak te ontaarden in een soort publiek feest. Het roept de vraag op hoeveel van deze gehoorzaamheid voortkomt uit angst, conditionering of simpele sociale druk. Er zijn ook praktische vragen over hoe Wayward Pines eigenlijk functioneert. We leren dat Pilcher decennia heeft besteed aan het bouwen en bevolken van het stadje, maar veel details blijven onduidelijk. Hoe werkt de suspensietechnologie precies? Hoe accepteren mensen het om wakker te worden in een volledig gefabriceerde realiteit zonder meer vragen te stellen? Hopelijk verkennen de vervolgdelen dit dieper. De evolutionaire verklaring achter de Abbies was ook moeilijk volledig te aanvaarden. Het idee dat de mensheid zich op natuurlijke wijze zo radicaal anders zou ontwikkelen deed me sterk denken aan The Time Machine van H. G. Wells. Misschien is die vergelijking opzettelijk, maar ik ben benieuwd of de latere boeken verder uitleggen hoe en waarom deze transformatie plaatsvond. Tenslotte is de tijdslijn zelf fascinerend maar ook verwarrend. Ethan denkt dat hij op 24 september 2012 in Wayward Pines arriveert en dat er slechts enkele dagen zijn verstreken. Het verhaal onthult echter geleidelijk dat er veel meer tijd in het spel is. Zodra Pilcher de waarheid uitlegt, leren we dat het moment waarop Ethan wakker wordt, eigenlijk meer dan 1.800 jaar later is dan hij denkt. Het reconstrueren van de chronologie uit de verspreide aanwijzingen werd al snel een puzzel. Ik probeerde het samen te stellen tot een ruwe tijdslijn die er ongeveer zo uitziet: 1971 – Pilcher ontdekt dat de mensheid uiteindelijk zal evolueren (of degenereren) tot iets radicaal anders. 1979 – Hij beweert de suspensietechnologie te hebben ontwikkeld waarmee mensen ver in de toekomst bewaard kunnen worden. 1980s–2030 – Pilcher begint mensen heimelijk te ontvoeren en in suspensie te plaatsen om een toekomstige bevolking op te bouwen. Beverly arriveert bijvoorbeeld op 3 oktober 1985, maar denkt zelf dat ze nog maar een jaar in Wayward Pines is. 1990s–begin 2000s – Pilcher ontdekt het stadje Wayward Pines en spendeert ongeveer 22 jaar aan het transformeren naar de gecontroleerde gemeenschap zoals we die in het boek zien. augustus 2012 – FBI-agenten Kate Hewson en Bill Evans verdwijnen tijdens een onderzoek naar Wayward Pines. 24 september 2012 – Ethan Burke arriveert in Wayward Pines op zoek naar hen. Vanuit zijn perspectief beslaan de gebeurtenissen van het boek slechts vijf dagen. Andere personages ervaren tijd echter heel anders: Kate lijkt ongeveer twintig jaar ouder, ondanks dat ze pas een maand voor Ethan verdwenen is. Theresa en Ben arriveren in Wayward Pines nadat Ethan al ongeveer vijftien maanden vermist is, maar later blijkt dat ze al vijf jaar in het stadje hebben doorgebracht. Beverly denkt dat ze er nog maar een jaar is, ondanks haar aankomst in 1985. Pilcher onthult uiteindelijk dat de wereld waarin Ethan wakker wordt, 1.814 jaar, 5 maanden en 11 dagen later is dan hij denkt. Als Ethan arriveerde op 24 september 2012, zou de echte datum ergens rond maart 3827 liggen. Pilcher vertelt ook dat Ethan al drie keer eerder werd wakker gemaakt, maar telkens terug in suspensie werd geplaatst na eerdere mislukte integratiepogingen. Ik vermoed dat de lezer nog niet volledig bedoeld is om de tijdslijn te begrijpen, en ik ben er even zeker van dat Pilcher nog geheimen achterhoudt. Ik vermoed dat de vervolgdelen dit veel uitgebreider zullen behandelen. Featured image by Michele Purin on Unsplash]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://charami.com/2026/03/16/recensie-pines-door-blake-crouch/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">44359</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Fairyloot Adult #48: februari 2026</title>
		<link>https://charami.com/2026/03/14/fairyloot-adult-48-februari-2026/</link>
					<comments>https://charami.com/2026/03/14/fairyloot-adult-48-februari-2026/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Charlotte]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 14 Mar 2026 06:00:03 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Gelezen]]></category>
		<category><![CDATA[boeken]]></category>
		<category><![CDATA[boekenbuit]]></category>
		<category><![CDATA[bookbox]]></category>
		<category><![CDATA[fairyloot]]></category>
		<category><![CDATA[unboxing]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://charami.com/?p=44289</guid>

					<description><![CDATA[De FairyLoot van februari kwam nog net op de valreep binnen in februari zelf. Altijd fijn als dat lukt, want soms lopen die leveringen toch wat uit. Het thema voor deze maand was: Forbidden Bargains! Het boek van de maand zou volgens FairyLoot perfect zijn voor lezers die houden van gothic fantasy. En alleen dat zinnetje was al genoeg om mijn aandacht te trekken. Verder verklapten ze nog dat het verhaal zou draaien rond een dodelijke overeenkomst en bovennatuurlijke ontmoetingen. En ja, dat klonk allemaal bijzonder veelbelovend. Het boek bleek Weavingshaw te zijn, van debuutauteur Heba Al-Wasity. Three years ago, Leena Al-Sayer awoke with a terrible power. She can see the dead. Since then, she has hidden herself from the world, knowing that if she ever reveals her curse she will be locked away in an asylum. When her beloved brother, Rami, falls fatally ill, Leena is faced with a terrible CHOICE: Let him die or buy the expensive medicine that will save his life by bartering the only valuable thing she has—her secret. The Saint of Silence, a ruthless merchant who trades in confessions and is shrouded in unearthly rumors of cruelty and power, accepts her bargain, for a deadly price. Leena must find the ghost of Percival Avon, the last lord of Weavingshaw—or lose her freedom to the Saint forever. As Leena’s search takes her and the Saint to Weavingshaw, she finds the estate and the surrounding moors to be living things—hungry for blood and sacrifice. Fighting against Weavingshaw’s might, Leena must also fight her growing pull toward the enigmatic Saint himself, whose connection to Percival Avon remains a mystery. As the house begins to entomb them, time is running out on their desperate hunt for answers. For Leena has come to see that here in Weavingshaw, the dead are not hushed—and some secrets are better left buried with them. Hohohohoho, dit klinkt echt fenomenaal goed. Een griezelig huis op de heide? Dat heeft zoveel weg van de klassieke gothic novels. Ik denk echt dat dit smullen gaat worden. Ondertussen zag ik ook BooksandLala een proefkopie van dit boek lezen en zij was absoluut dolenthousiast. Ook de gemiddelde beoordeling op Goodreads ligt bijzonder hoog met 4,28 sterren. Daardoor is dit boek meteen een stuk hoger op mijn TBR beland. Met een beetje geluk kan ik het ook in maart lezen! De FairyLoot-cover is compleet anders dan de standaardcover. Ik moest hem eerlijk gezegd eerst even laten binnenkomen, vooral omdat het kleurverschil met de standaardcover zo groot is. Niet dat ik die standaardcover speciaal mooi vind. Die is oké, maar maakt mij niet meteen enthousiast voor het boek. Maar toen legde ik de FairyLoot omslag helemaal open en&#8230;djeezus. Wat een magnifieke illustratie van @alicecaoillustration. Het griezelige, imposante gothic huis is zo gedetailleerd en sfeervol getekend. Echt absoluut schitterend. Wat moeilijk te fotograferen is, is dat er verschillende materialen in de cover verwerkt zijn. Het grootste deel van de illustratie is mat met accenten in goudfolie, maar de ramen van het huis zijn gemaakt met een glanzend materiaal. Wanneer je het boek in het licht beweegt, lijkt het bijna alsof er beweging achter de ramen zit. Echt, zo machtig chic. Op de achterkant van de omslag geeft FairyLoot, zoals wel vaker, een variant op de standaardcover. Altijd plezant om te zien. Maar geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om deze omslag om te draaien. &#x1f605; De naakte hardcover heeft een illustratie van de personages door @ophelie_mahl. En hier moet ik eerlijk zijn: ik ben er niet meteen een grote fan van. De illustratie zelf is absoluut mooi gemaakt, maar ik weet nooit zo goed wat ik vind van personage-illustraties op covers. Mijn relatie daarmee is nogal… gecompliceerd. Ik hou echt van character art, maar op covers werkt het voor mij zelden. Maar goed, wie weet verandert mijn mening nog als ik het boek gelezen heb en de personages echt iets voor mij gaan betekenen. De sprayed edges zijn wél meteen een grote hit voor mij. Ze zijn ook geïllustreerd door @alicecaoillustration. Ik vermoed dat het perkament met de ganzenveer het bindende contract tussen de personages symboliseert en dat vind ik echt een heel tof detail. Op de schutbladen staan twee prachtige illustraties, verrijkt met goudfolie, opnieuw van @ophelie_mahl. Ik ben echt blij dat alle personage-illustraties door dezelfde artiest zijn gemaakt, zodat alles visueel coherent blijft. De illustratie vooraan is al erg mooi en gedetailleerd, maar het is die achteraan die mijn hart echt een sprongetje deed maken. Ik zou bijna willen dat die illustratie op de hardcover had gestaan. De scène ziet er zo spannend en mysterieus uit! Mijn nieuwsgierigheid is echt gewekt. Zoals ondertussen bijna traditioneel is bij FairyLoot, bevat het boek een ingebonden brief van de auteur met digitale handtekening. Maar deze keer is er ook nog een extra titelpagina met een hand gesigneerde handtekening van de auteur. Altijd een leuke bonus! Ja man&#8230;de unieke omslag alleen al maakt deze speciale editie het voor mij waard. En ik moet toegeven dat zelfs de hardcover stilaan op mij begint te groeien. Kortom, heel blij met deze editie en vooral ontzettend benieuwd om in het verhaal te duiken. Groetjes, Charlotte]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://charami.com/2026/03/14/fairyloot-adult-48-februari-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">44289</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Recensie: Daughter of the Forest door Juliet Marillier</title>
		<link>https://charami.com/2026/03/13/recensie-daughter-of-the-forest-door-juliet-marillier/</link>
					<comments>https://charami.com/2026/03/13/recensie-daughter-of-the-forest-door-juliet-marillier/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Charlotte]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 13 Mar 2026 06:00:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Gelezen]]></category>
		<category><![CDATA[boeken]]></category>
		<category><![CDATA[boeken-recensies]]></category>
		<category><![CDATA[lezen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://charami.com/?p=44358</guid>

					<description><![CDATA[Sinds ik jaren geleden voor het eerst Dochter van het woud van Juliet Marillier las, wilde ik de Zeven wateren-serie graag verder lezen. Omdat er echter al zoveel tijd verstreken was sinds die eerste keer, wilde ik het verhaal eerst nog eens herlezen, dit keer in de originele Engelse versie. Een spontane buddy read met een paar mensen online gaf me eindelijk het zetje dat ik nodig had om terug te keren naar deze wereld. En wat een prachtig en ontroerend verhaal bleek het te zijn. Juliet Marillier &#8211; Daughter of the Forest (Sevenwaters #1) &#9733;&#9733;&#9733;&#9733;&#9733; Genre: Fantasy Lord Colum of Sevenwaters is blessed with six sons: Liam, a natural leader; Diarmid, with his passion for adventure; twins Cormack and Conor, each with a different calling; rebellious Finbar, grown old before his time by his gift of the Sight; and the young, compassionate Padriac. But it is Sorcha, the seventh child and only daughter, who alone is destined to defend her family and protect her land from the Britons and the clan known as Northwoods. For her father has been bewitched, and her brothers bound by a spell that only Sorcha can lift. To reclaim the lives of her brothers, Sorcha leaves the only safe place she has ever known, and embarks on a journey filled with pain, loss, and terror. When she is kidnapped by enemy forces and taken to a foreign land, it seems that there will be no way for her to break the spell that condemns all that she loves. But magic knows no boundaries, and Sorcha will have to choose between the life she has always known and a love that comes only once. Ik las Daughter of the Forest van Juliet Marillier ongeveer tien jaar geleden voor het eerst, in het Nederlands, en sindsdien leeft het in mijn herinnering voort als een vijfsterrenleeservaring. Toen ik het boek nu opnieuw oppakte, dit keer in het Engels, bracht dat onverwacht een moment van twijfel met zich mee. De reflectieve vertelstijl, waarbij Sorcha terugblikt op haar verleden, bleek iets moeilijker om in te komen dan ik me herinnerde. Dat zette me aan het denken over taal, immersie en hoe anders een verhaal kan aanvoelen wanneer je het jaren later opnieuw leest in een andere taal. Lag het aan mijn oudere, kritischere blik? Of was het gewoon het subtiele verschil tussen lezen in mijn moedertaal en lezen in het Engels? Heel even overwoog ik zelfs om terug te grijpen naar de Nederlandse vertaling. Achteraf bleek dat gelukkig totaal onnodig, want niet lang na dat wat aarzelende begin werd ik volledig door het verhaal opgeslorpt. Na die eerste onzekere pagina’s kwam de onderdompeling snel. Enkele dagen lang was dit het laatste wat ik las voor ik ging slapen en het eerste waar ik ’s morgens naar greep. Elk vrij moment wilde ik in deze wereld doorbrengen. Objectief gezien is dit een erg traag voortkabbelende roman. De hoofdstukken zijn bijzonder lang en het verhaal voelt vaak alsof het natuurlijker zou vloeien als één doorlopende vertelling dan als duidelijk afgebakende hoofdstukken. Er zijn lange passages waarin technisch gezien weinig gebeurt. Toch bleef ik volledig geboeid. Marilliers schrijfstijl heeft iets bijna hypnotiserends, waardoor het tempo uiteindelijk nauwelijks nog een rol speelt. De sfeer is doordrongen van een oude, mystieke kracht: de fluisterende aanwezigheid van de Fair Folk, het heilige gewicht van het oeroude bos en het gevoel dat er onder elke pagina iets schuilt dat ouder en dieper is dan menselijk begrip. De magie is hier zelden spectaculair of explosief; ze voelt eerder stil, eerbiedig en diep verweven met de wereld zelf. Hoewel de roman duidelijk de toon draagt van een donker volkssprookje, verrijkt Marillier het verhaal met een interessante historische achtergrond. De spanningen tussen de Ierse en Britse culturen voegen een extra laag toe en verankeren de mythologische elementen stevig in een geloofwaardige werkelijkheid. Het resultaat voelt sterk aan als een klassiek sprookje waarin wreedheid en schoonheid voortdurend met elkaar verweven zijn: momenten van stille magie naast verdriet, lijden en volharding. Het boek schuwt ook de duisternis niet. Eén scène in het bijzonder, relatief vroeg in het verhaal (spoiler/trigger warning voor hoofdstuk 6), waarin Sorcha slachtoffer wordt van seksueel geweld, is bijzonder moeilijk om te lezen. Ze wordt vrij expliciet beschreven en brengt de volledige gruwel van het moment over, maar voor mij voelde ze nooit gratuit aan. In plaats van louter shockwaarde te hebben, vormt deze gebeurtenis een cruciaal kantelpunt in Sorcha’s verhaal. Vanaf dat moment komt haar veerkracht nog sterker centraal te staan. In essentie is Daughter of the Forest Sorcha’s verhaal. Haar gelofte, haar stilte en haar onwrikbare vastberadenheid om de schijnbaar onmogelijke opdracht te volbrengen vormen het emotionele hart van de roman. Sorcha’s kracht is niet luid of spectaculair; ze is stil, koppig en diep ontroerend. Haar vermogen om onvoorstelbaar lijden te doorstaan geeft het verhaal zijn emotionele gewicht. Er waren verschillende momenten waarop ik oprecht moest huilen, en boeken die me zo raken krijgen van mij zelden minder dan vijf sterren. Wat me bij deze herlezing verraste, is dat ik het boek in mijn herinnering vooral als een romance had opgeslagen. Lezers die het verhaal met die verwachting oppakken, zouden wel eens ontgoocheld kunnen zijn dat de romantische verhaallijn eigenlijk vrij subtiel blijft en pas later in het boek echt op de voorgrond treedt. In plaats van het verhaal te domineren, groeit de band tussen Sorcha en Red stilletjes in de marge. Hun connectie ontvouwt zich via vluchtige blikken, onuitgesproken begrip en kleine momenten waarbij de lezer tussen de regels moet lezen. Het verhaal van de Zeemeermin was daarbij bijzonder veelzeggend. Het is precies het soort liefdesverhaal dat zowel de personages als de lezer langzaam overvalt; en misschien is dat ook waarom het zo lang blijft nazinderen en het boek begint te definiëren. Toch bracht deze herlezing, met iets kritischere ogen, ook enkele kleine imperfecties aan het licht. Omdat het verhaal zo sterk vanuit Sorcha’s perspectief verteld wordt en tegelijk de structuur van een sprookje volgt, voelen bepaalde elementen wat vereenvoudigd of minder uitgewerkt aan. De broers, die nochtans centraal staan in Sorcha’s motivatie, worden vaak vooral gekarakteriseerd door één of twee dominante eigenschappen. Toch is het een bewijs van Marilliers talent dat ze alsnog duidelijk van elkaar te onderscheiden zijn. Vooral Connor en Finbar springen eruit, wat logisch is gezien zij de broers zijn met wie Sorcha de sterkste band heeft. Sommige andere broers blijven echter wat schetsmatiger en vervullen eerder herkenbare archetypische rollen zoals “de leider” of “de krijger”. Ook Simons verhaallijn voelde enigszins gehaast aan. Zijn karakterboog lijkt eigenlijk genoeg emotioneel conflict te bevatten voor een volledige roman, maar wordt uiteindelijk vrij snel afgerond. Toch slaagt Marillier er goed in om de bitterheid die hem drijft voelbaar te maken: het gevoel altijd over het hoofd gezien te worden en steeds te verlangen naar wat hij niet kan hebben. Die onderliggende emotie geeft zijn personage een tragische kant, ook al voelt de afronding wat abrupt. De antagonisten worden op gelijkaardige wijze gevormd door de sprookjesachtige wortels van het verhaal. Richard slaagt er zonder moeite in om woede en afkeer op te roepen, al neigt zijn wreedheid af en toe naar karikatuur. Voor Oonagh geldt iets gelijkaardigs. Zij belichaamt vooral het archetype van de gevaarlijke verleidster, gedreven door pure kwaadaardigheid. Hoewel die eenvoud goed past bij de sprookjestoon van het verhaal, had ik toch graag iets meer inzicht gekregen in haar achtergrond en motieven. Een ander klein maar terugkerend detail dat me af en toe uit het verhaal haalde, was hoe vaak de leeftijd van de personages &#8211; en vooral die van Sorcha &#8211; benadrukt wordt. Historisch misschien correct, maar als moderne lezer kan het wat ongemakkelijk aanvoelen om voortdurend herinnerd te worden aan het feit dat ze eigenlijk nog zo jong is. Geen van deze punten kon mijn leeservaring echter echt verminderen. Wat vooral blijft hangen, is de sfeer en de emotionele echtheid van Sorcha’s reis. Marillier heeft een uitzonderlijk talent om kleine, vluchtige emoties te vatten in subtiele details: een blik, een stil moment in het bos, een kleine verandering in iemands houding. Daardoor voelt elke pagina levendig en doordrenkt van plaats en gevoel. Deze herlezing herinnerde me trouwens ook aan iets wat als verzamelaar een beetje frustrerend is: de boeken van Juliet Marillier hebben eigenlijk nooit de mooie, consistente uitgaven gekregen die ze verdienen. Hardcovers zijn moeilijk te vinden en de covers van verschillende edities passen zelden bij elkaar. Gezien hoe geliefd haar werk is, en hoe lyrisch en sfeervol haar schrijfstijl, is het eigenlijk jammer dat haar boeken niet vaker in echt samenhangende, visueel prachtige edities verschijnen. De meest consistente reeks die ik tot nu toe gevonden heb, zijn de Nederlandse paperbacks die ik tweedehands op de kop tikte. Hoe dan ook: ondanks dat ik deze keer iets meer kleine imperfecties opmerkte, kan ik mezelf er nog steeds niet toe brengen het boek lager te beoordelen dan tien jaar geleden. Als deze herlezing iets bevestigde, dan is het wel hoe krachtig dit verhaal nog altijd is. Zelfs terwijl ik aan het werk was of met andere dingen bezig was, merkte ik dat mijn gedachten telkens weer naar dit boek afdwaalden. Er zijn maar weinig verhalen die zo’n sterke greep op mijn gedachten weten te houden. Daughter of the Forest is misschien niet perfect, maar de stille magie, de betoverende sfeer en de emotionele kern maken het tot een onvergetelijke leeservaring; eentje dat voor mij nog altijd vijf sterren verdient. Nog enkele spoilerachtige gedachten Wat me bij deze herlezing misschien nog het meest verraste, was hoe abrupt het verhaal eigenlijk eindigt. Ik was volledig vergeten hoe open het lot van verschillende personages blijft. Oonagh verdwijnt simpelweg nog voor de personages haar bereiken, en hoewel twee van de broers besluiten haar achterna te gaan, horen we nooit wat er uiteindelijk met hen gebeurt. Als je bedenkt dat zij met één enkele spreuk bijna alle broers en zus vernietigde (met een vloek die jaren van lijden kostte om ongedaan te maken) voelt hun beslissing om haar te achtervolgen, ogenschijnlijk zonder echt plan of bescherming, eerlijk gezegd wat roekeloos en onbevredigend. Er zijn ook verschillende kleinere verhaallijnen die me doen afvragen wat er daarna gebeurt. Finnbars situatie bijvoorbeeld roept heel wat vragen op. Wat bedoel je dat hij een zwaanpartner en zwaanbaby’s heeft die hij heeft moeten achterlaten? Wat zal die scheiding met hem doen? De manier waarop hij zelf over zijn toekomst spreekt, klinkt behoorlijk somber. Ook Liams situatie met Eilish blijft wat in de lucht hangen. Het wordt sterk gesuggereerd dat hij na de verwijdering van Eamonn verantwoordelijkheid zal opnemen voor haar en haar zoon, maar het verhaal bevestigt dat nooit echt expliciet. Momenten zoals deze zorgen ervoor dat het einde minder als een definitieve afsluiting aanvoelt en meer als het sluiten van één hoofdstuk in een veel groter verhaal. Simons verhaallijn laat eveneens heel wat vragen achter. Zijn wrok tegenover Sorcha voelt pijnlijk oneerlijk. Als het kleine medaillon dat hij haar gaf inderdaad een romantische betekenis had, had zij daar onmogelijk van op de hoogte kunnen zijn. Zijn boosheid lijkt daarom eerder een weerspiegeling van zijn eigen bitterheid dan van iets wat Sorcha werkelijk heeft gedaan. Daarnaast had ik ook graag meer geweten over zijn tijd bij het Feeënvolk. En dan is er nog de profetie over degene die “noch van Erin noch van Brittannië is, maar beide”, en die het evenwicht zal herstellen. Het voelt alsof dit duidelijk verwijst naar één van de toekomstige kinderen van Sorcha en Red. Ik herinner me ook dat het volgende boek in de reeks het perspectief verschuift naar Sorcha’s dochter, met een behoorlijke tijdsprong. Dat is eigenlijk ook de reden waarom ik zo lang gewacht heb om de serie verder te lezen. Na een volledig boek zo diep in Sorcha’s gedachten en gevoelens te hebben gezeten, voelt het moeilijk om haar als verteller los te laten. En misschien is dat wel het duidelijkste bewijs van hoe krachtig Marilliers schrijfstijl is: zelfs nadat ik het verhaal...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://charami.com/2026/03/13/recensie-daughter-of-the-forest-door-juliet-marillier/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">44358</post-id>	</item>
	</channel>
</rss>
