Dezer dagen #37

Iep!
2026 is ondertussen alweer een flink stuk onderweg en als ik zo door mijn foto’s blader, besef ik dat er toch weer heel wat kleine en grotere dingen gebeurd zijn die ik toch nog een plaatsje op de blog wil geven. Dus hierbij een kleine inhaalbeweging.

Op Nieuwjaar kreeg ik van vrienden een onverwacht cadeau waar ik misschien nog het meest van genoten heb omdat ik het zo lang mogelijk heb proberen rekken: de Hogwarts Express boekensteun van Lego.

In plaats van alles in één avond in elkaar te steken, bouwde ik elke zondag één zakje. Een klein ritueeltje dat uiteindelijk meer dan twee maanden duurde.

Wat ik daarbij vooral ontdekte, is dat ik Lego eigenlijk veel leuker vind dan ik altijd dacht. Oeps.

Dit jaar kwamen we opnieuw samen met wat wij ondertussen de Harry Potter/spelletjesclub noemen, met als doel verder spelen in Hogwarts Battle.

Nadat we eind 2025 jaar zes in één keer wisten te verslaan, restte ons nu enkel nog jaar zeven. En ja, het lukte ons om in twee bijeenkomsten the final boss Voldemort te vernietigen! Hiermee versloegen we het volledige spel.

Sindsdien is het eigenlijk wat stil gevallen met ons clubje, gezien we doorheen alle Harry Potter materiaal heen zijn.
Er werd even geopperd om terug met de boeken te beginnen, en ik probeerde mijn vrienden ook warm te maken om The Mistborn Saga van Brandon Sanderson te lezen, gezien ik daarvoor ook een gelijkaardig spel heb. Maar voorlopig hebben we nog niks beslist.

Op cultureel vlak zijn een paar leuke voorstellingen de revue gepasseerd.

In januari ging ik opnieuw naar de jaarlijkse Missie-voorstelling van Hetty Helsmoortel kijken. Zoals altijd een interessante avond, zelfs wanneer een deel van de onderwerpen mij niet onbekend zijn.

Later volgde nog Belpop Bonanza van Jan Delvaux en DJ Bobby Ewing, met sappige muzikale weetjes en grappige anekdotes. De klank was echter niet altijd super en stond voor mij ook vaak te hard, wat toch een negatieve invloed had op mijn ervaring.

En dan ging ik ook nog naar “Sofie verzint het niet” van Sofie Lemaire. Ik wist eigenlijk totaal niet wat ik moest verwachten, maar dat bleek uiteindelijk één van de leukste voorstellingen! Grappig, ontwapenend en vol heerlijk zotte verhalen.

Februari bracht dan weer een klein persoonlijk mijlpaal met zich mee: ik ben ondertussen al twee jaar fitnessabonnee!

En misschien nog verrassender: ik ga nog steeds met plezier.
Neemt niet weg dat ik me soms moet sleuren, maar ik trek trouw twee keer per week richting fitnesszaal en het hoort ondertussen gewoon bij mijn routine. Als ik niet ben geweest, dan klopt er iets niet. Dat is toch iets waarvan ik een paar jaar geleden nooit had gedacht dat ik het zou zeggen.

Ook mijn boekenkasten kregen eindelijk eens aandacht.

Na er veel te lang over na te denken, besloot ik mijn hardcovers en paperbacks van elkaar te scheiden. Daardoor konden alle paperbacks – mits dubbel zetten per plank, waarvoor ik nog steeds een goeie verhoog-oplossing zoek – samen in één kast terecht, terwijl de hardcovers eindelijk mooi alfabetisch opgesteld konden worden.

Of het de definitieve indeling blijft weet ik nog niet, maar voorlopig ben ik er tevreden mee.

Sinds lange tijd trok ik ook nog eens naar de cinema voor de verfilming van Project Hail Mary van Andy Weir.

En amai.
De film kiest soms andere accenten dan het boek, maar slaagt er tegelijk wonderwel in om hetzelfde gevoel op te roepen. Ik heb er enorm van genoten.

Dat enthousiasme kreeg trouwens nog een staartje toen ik via sociale media ontdekte dat iemand een Lego-versie van Rocky had ontworpen. Uiteraard kon ik daar niet aan weerstaan.

Een tweedehands set via Vinted, een handleiding via Rebrickable, en ondertussen staat Rocky hier vrolijk naar mij te zwaaien vanaf de boekenkast.

Eén van de absolute hoogtepunten van de voorbije maanden was zonder twijfel mijn eerste bezoek aan de Efteling.

Jawel, mijn eerste!

Samen met mijn nichtjes trok ik richting Nederland voor een dag vol sprookjes, attracties, buikkriebels en veel gelach.

Het openbaar vervoer werkte perfect mee, het weer viel veel beter mee dan voorspeld en ik heb mij werkelijk rot geamuseerd.

Ik begrijp nu volledig waarom zoveel mensen zo gek zijn op dat park.

Tussendoor werd er uiteraard ook gewandeld.

Dicht bij huis, in de tuin of aan zee tijdens het supporteren bij de Coast Walk. Niets spectaculairs misschien, maar wel het soort momenten die mijn hoofd altijd opnieuw leegmaken.

En voor wie zich afvraagt waar de boekendozen gebleven zijn: die zijn er nog steeds.
Ik ben erin geslaagd om voor een paar van mijn talrijke abonnementen eens een doos of meer over te slaan, maar toch heb ik, sinds de laatste unboxing die hier op de blog verscheen, ondertussen alweer een indrukwekkend stapeltje verzameld. Er wachten momenteel toch nog een stuk of negen boeken en boekendozen op hun moment in de spotlights.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Groetjes,
Charlotte