Recensie: The Last Town door Blake Crouch
Na dat einde van Wayward was duidelijk dat het laatste boek in deze trilogie intens ging worden. Mijn collega en ik twijfelden dan ook geen moment om in The Last Town te duiken. En ja, intens is wel de juiste omschrijving!
Blake Crouch – The Last Town (Wayward Pines #3) ★★★★
Genre: Science Fiction / Thriller / Horror
Secret Service agent Ethan Burke arrived in Wayward Pines, Idaho, three weeks ago. In this town, people are told who to marry, where to live, where to work. Their children are taught that David Pilcher, the town’s creator, is god. No one is allowed to leave; even asking questions can get you killed.
But Ethan has discovered the astonishing secret of what lies beyond the electrified fence that surrounds Wayward Pines and protects it from the terrifying world beyond. It is a secret that has the entire population completely under the control of a madman and his army of followers, a secret that is about to come storming through the fence to wipe out this last, fragile remnant of humanity.
Net zoals de vorige delen is dit een echte page turner, maar hier wordt dat tempo nog eens extra opgedreven. The Last Town pikt letterlijk op waar Wayward stopte, waardoor de trilogie eigenlijk aanvoelt als één groot verhaal dat in drie stukken is geknipt. De mysteries zijn grotendeels opgelost, iedereen weet wat er speelt, waardoor de focus volledig verschuift naar actie, chaos en overleven. Het tempo ligt verschroeiend hoog, de spanning is constant aanwezig en de inzet is groter dan ooit. Dit was zonder twijfel het moeilijkste boek van de trilogie om neer te leggen.
De schrijfstijl doet opnieuw exact wat ze moet doen. Korte, krachtige zinnen, snelle perspectiefwissels en een voortdurende drang vooruit zorgen voor een bijna ademloos leesritme. De toevoeging van meerdere perspectieven werkt hier bijzonder goed, omdat het een breder beeld geeft van de chaos en de verwoesting in Wayward Pines. Het versterkt niet alleen de spanning, maar ook het gevoel van wanhoop en uitzichtloosheid.
Tegelijk legt die verschuiving ook enkele zwakkere punten van de reeks bloot. Omdat het verhaal zo snel gaat, voelen bepaalde ontwikkelingen wat gehaast of onvoldoende uitgewerkt aan. Er wordt ook relatief veel aandacht besteed aan bepaalde relationele gebeurtenissen, wat bij mij niet steeds de beoogde impact had.
Desondanks slaagt het boek er wonderwel in om de trilogie op een bevredigende manier af te ronden. De meeste open vragen worden beantwoord, en hoewel de afhandeling soms wat snel aanvoelt, is er wel degelijk een gevoel van afsluiting. De richting die het einde uitgaat, had ik niet zien aankomen, maar voelde uiteindelijk wel als de juiste keuze. Er zit een sprankeltje hoop in een verder vrij donker en meedogenloos verhaal, en het iets meer open einde past eigenlijk verrassend goed bij deze reeks.
Dus ondanks enkele schoonheidsfoutjes is The Last Town een explosieve en meeslepende afsluiter van de Wayward Pines-trilogie, die gewoon een bijzonder verslavende leeservaring is en ontzettend leuk om te bingelezen.
Spoilers
Dit boek bevestigt nog maar eens hoe compleet gestoord Pilcher eigenlijk is. Er zit geen greintje twijfel, geen schuldgevoel, geen empathie, alleen zijn rotsvaste overtuiging dat hij gelijk heeft. Het feit dat hij oprecht gelooft dat Ethan hem tegenwerkt uit jaloezie in plaats van uit moreel besef, is zowel verontrustend als ergens bijna zielig. Zijn einde voelde dan ook gepast.
Wat voor mij minder werkte, was de grote focus op de Ethan/Theresa/Kate/Adam-dynamiek. Gezien de schaal van wat er gaande is, voelde dat er misschien iets te veel aandacht naar die “relatievierhoek” ging, zeker omdat het er niet echt in slaagde mij meer betrokken te voelen bij de personages.
Ethan zijn gedrag was op momenten gewoon frustrerend. Zijn voortdurende fixatie op Kate – hoe ze eruitziet, ruikt, voelt – terwijl hij tegelijk beweert dat hij zoveel van Theresa houdt? Dat voelde op zijn minst ongemakkelijk. En dan zijn boosheid tegenover Theresa omdat zij verderging nadat ze hem jaren dood waande… wat moest ze dan doen? Gewoon blijven wachten in een compleet gestoorde wereld?
En dan Adam. De poging om hem neer te zetten als een tragische, liefhebbende figuur werkte voor mij totaal niet. Integendeel, zijn daden zijn ronduit verontrustend. Hij heeft actief meegewerkt aan Pilchers hele project, voornamelijk gedreven door zijn obsessie met Theresa. Dat is niet romantisch, dat is gewoon eng. Het feit dat hij daar nauwelijks voor ter verantwoording wordt geroepen (hoeveel mensen zijn ontvoerd onder zijn oog?), en dat Ethan zelfs akkoord gaat om zijn betrokkenheid te verzwijgen, voelde heel onbevredigend. Ja, er kan niks meer aan gedaan worden, maar toch…
Theresa zelf verdiende ook gewoon beter dan gereduceerd te worden tot iemand waaruit “gekozen” of “gewonnen” kan worden. Het idee van kiezen tussen “liefhebben” en “geliefd worden” is op zich interessant, maar de uitwerking hier overtuigde mij niet echt.
En dan die suggestie dat Adam iets met Kate zou beginnen, wat als een keurig afgerond einde van de liefdesvierkant werd gepresenteerd, voelde zo onnodig en volstrekt ongeloofwaardig aan.
Iets wat ik ook absoluut niet nodig vond, was de toevoeging, en vooral de terloopse vermelding, van seksueel geweld. De situatie was al gruwelijk genoeg, en dit voelde eerder gratuit dan betekenisvol.
Wat ik dan weer wel sterk vond, is de richting van het einde. Het vrijlaten van Margaret en het idee dat er misschien verandering mogelijk is bij de Abbies, opent een interessant perspectief.
Het einde zelf is open en ambigu, waar ik normaal geen echte fan van ben, maar hier voelde het wel passend. Een sprong in het onbekende. Onzeker, maar hoopvol.
Toch blijft er nog een vraagje kriebelen, die ik niet echt beantwoord heb gezien, namelijk wat gaat er gebeuren met de herinneringen van iedereen die opnieuw in suspensie gaat? Veel mensen hebben jaren in Wayward Pines geleefd, verliezen ze die herinneringen allemaal? Of was dit iets dat Pilcher bewerkstelligde en eigenlijk niet echt een bijwerking van het proces?
Ondanks mijn kritiek, was dit een uiterst memorabele trilogie. Het las immens vlot, is extreem spannend en gewoon enorm bingeable.
