Gelezen in februari 2026
Februari bleek uiteindelijk een wat lastigere leesmaand. Niet zozeer omdat ik weinig heb gelezen, maar vooral omdat een aantal boeken die ik met goede verwachtingen had uitgekozen toch meer tegen- dan meevielen. Het gevolg was dat ik deze maand opvallend vaak besloot een boek niet uit te lezen, soms zelfs nadat ik er al behoorlijk wat bladzijden in had gelezen.
Met mijn gigantische TBR is dat misschien ook niet zo’n slecht iets. Ik merk dat ik nog beter moet leren herkennen welke boeken echt bij mij passen, en vooral sneller moet durven toegeven wanneer een boek dat niet doet. Soms omdat het gewoon niet goed is, maar soms ook omdat mijn smaak veranderd is, of omdat een verhaal me simpelweg niet genoeg weet te boeien. Dat kleine stemmetje dat mij altijd wil verplichten om iets af te maken waar ik aan begonnen ben, mag dus af en toe best wat stiller worden, zeker als het over iets relatief triviaals gaat als een boek wel of niet uitlezen.
Maar goed, genoeg reflectie, naar de cijfers van februari.
Uiteindelijk las ik deze maand 5 boeken helemaal uit, goed voor 2120 bladzijden. Het gemiddelde februari-boek komt zo op 424 pagina’s per boek.
Daarnaast waren er deze maand ook een aantal boeken die ik besloot op te geven. In totaal telt februari 3 DNF’s, waarin ik samen nog eens 475 bladzijden las. DNF’s geef ik uiteraard geen beoordeling, maar ook de boeken die ik wel uitlas waren eerlijk gezegd geen echte hoogvliegers. Slechts twee boeken kregen vier sterren, terwijl de overige titels bleven steken op een vrij gemiddelde drie sterren. Het gemiddelde uitgelezen boek van februari komt daardoor uit op 3,4 sterretjes.
Qua doelgroep varieerde ik deze maand niet: alle boeken die ik oppakte waren gericht op een volwassen publiek, goed voor 8 volwassen boeken in totaal als ik ook de DNF’s meereken.
In leesvorm wisselde ik wel af. Ik las twee boeken als e-boek, twee volledig als audioboek en één boek deels op papier en deels als audioboek. Daarnaast kwamen er opnieuw enkele titels uit mijn eigen collectie, met 3 boekenkast-boeken in totaal. Jammer genoeg net die boeken die ik niet uitlas!
Ook qua genres bleef er wat variatie, met 4 verschillende genres: thriller (1), romantiek (1), mysterie (1) en fantasy (5). Alle boeken die ik deze maand oppakte las of luisterde ik bovendien in het Engels.
Hieronder vind je de lijst van de boeken die ik in februari las, samen met mijn beoordeling in sterretjes.
Klik op de link om naar de flaptekst en mijn recensie te springen! Zoals steeds: wees bedachtzaam dat zowel flaptekst als recensie eventueel spoilers kunnen bevatten, vooral als het om vervolgdelen in een serie gaat. Soms verberg ik spoilers achter een uitklapbare of zwart gemaakte tekst.
- Zhao, Amélie Wen – The Scorpion and the Night Blossom (The Three Realms Duology #1) (DNF)
- Wijesekara, Maithree – The Prince Without Sorrow (Obsidian Throne #1) (DNF)
- Abercrombie, Joe – The Devils (The Devils #1) 🎧 ★★★
- Pearson, Mary E. – The Courting of Bristol Keats (The Courting of Bristol Keats #1) (DNF)
- Hazelwood, Ali – The Love Hypothesis ★★★★
- Hallet, Janice – The Killer Question ★★★
- Marske, Freya – A Marvellous Light (The Last Binding #1) ★★★
- Marrs, John – When You Disappeared 🎧 ★★★★
Zhao, Amélie Wen – The Scorpion and the Night Blossom (The Three Realms Duology #1) (DNF)
Genre: Fantasy
Àn’yīng is no longer a helpless child, though. Armed with her crescent blades and trained in the ancient art of practitioning, she has decided to enter the Immortality Trials, which are open to any mortal who can survive the journey to the immortal realm. Those who complete the Trials are granted a pill of eternal life—the one thing Àn’yīng knows can heal her dying mother. But to attain the prize, she must survive the competition.
Death is common in the Trials. Yet oddly, Àn’yīng finds that someone is helping her stay alive. A rival contestant. Powerful and handsome, Yù’chén is as secretive about his past as he is about his motives for protecting Àn’yīng.
The longer she survives the Trials, the clearer it becomes that all is not right in the immortal realm. To save her mother and herself, Àn’yīng will need to figure out whether she can truly trust the stranger she’s falling for or if he’s the most dangerous player of all . . . for herself and for all the realms.
Ik besloot The Serpent and the Night Blossom te DNF’en na hoofdstuk 11 (ongeveer 40%), wat eerlijk gezegd een beetje pijnlijk is, want dit boek begon voor mij eigenlijk heel sterk. De opening was meeslepend, makkelijk om in te verdwijnen, en ik genoot oprecht van Amélie Wen Zhao’s schrijfstijl, ook al was die soms wat repetitief. De dramatische, C-drama-geïnspireerde sfeer – compleet met wapperende gewaden, overdreven emoties en zwaartekracht tartende actie – was leuk, theatraal en precies wat de opdracht aan de “C-drama girlies” beloofde.
Helaas begonnen gaandeweg kleine ergernissen zich op te stapelen, tot ik ze niet meer kon negeren. Het grootste kantelpunt voor mij was Àn’yīngs extreme reactie op een onthulling over Yù’chén. Ondanks het feit dat hij haar onderweg meerdere keren heeft geholpen en gered, voelde haar plotselinge wreedheid en afkeer tegenover hem totaal buiten proportie en erg ongemakkelijk om te lezen. Hoewel haar haat geworteld is in een echt trauma, ging de manier waarop dat hier werd uitgewerkt voor mij een stap te ver, waardoor ik me emotioneel steeds minder verbonden voelde met het verhaal.
Vanaf dat moment werd ik me steeds meer bewust van andere problemen: het erg formulematige en trope-rijke plot, de overmatige herhaling, een vreemd eendimensionale pestkop-subplot, en het feit dat veel van Àn’yīngs successen haar eerder werden aangereikt dan dat ze die echt moest verdienen. Wat eerst aanvoelde als een leuke, dramatische romantasy, begon steeds meer voorspelbaar en frustrerend te worden.
Uit ervaring weet ik dat wanneer een boek het stadium bereikt waarin “alles me begint te ergeren”, het zich zelden nog kan herstellen. Hoewel een deel van mij nieuwsgierig blijft naar hoe het verhaal verdergaat, weet ik dat ik er niet meer van zal kunnen genieten. The Serpent and the Night Blossom heeft zeker sterke punten en zal waarschijnlijk goed werken voor lezers die houden van dramatische, clichévolle romantasy, maar voor mij werkte het helaas niet meer.
Wijesekara, Maithree – The Prince Without Sorrow (Obsidian Throne #1) (DNF)
Genre: Fantasy
Where winged serpents fly through the skies.
Giant leopards prowl the earth.
And witches burn blue as they die.
Shakti is a witch, a mayakari trained to commune with nature and never to cause harm. But her people have been hunted by Emperor Adil’s brutal reign for decades. Will she betray their most sacred laws and choose violence to save them?
Prince Ashoka was raised by his father, the emperor, to rule the world with cruelty and fear. And yet he can’t even kill a deer and detests his father’s brutality. He must find a way to tear apart his father’s violent legacy before succumbing to it.
Together they are powerful.
But can the son of an oppressor and the oppressed fix a broken world?
Before they are crushed by it …
Ik besloot The Prince Without Sorrow te DNF’en rond de 50%, iets wat ik normaal gezien liever vermijd zo ver in een boek. De laatste tijd probeer ik echter meer te luisteren naar mijn eigen leeservaring, in plaats van mezelf te dwingen om iets uit te lezen uit gewoonte, en in dit geval voelde verder lezen gewoon niet meer de moeite waard. Tegen dat punt was mijn hoofd eigenlijk al verder gegaan, en merkte ik dat ik niet meer las uit nieuwsgierigheid of enthousiasme, maar puur uit verplichting.
Er is op zich niets “fout” aan dit boek. Het uitgangspunt is interessant, de schrijfstijl leest vlot, en er zitten veel boeiende ideeën in de wereld: politieke intriges, magische wezens en mysterieuze krachten. Helaas kwam het voor mij nooit echt samen. Het tempo voelde vlak en te gemakkelijk aan, met obstakels en vragen die bijna meteen weer werden opgelost. Het verhaal verliep erg lineair en voorspelbaar, en ik voelde nooit echt de drang om verder te lezen.
Vooral met de personages had ik moeite om een band op te bouwen. Ondanks dat ik al halverwege was, bleven ze erg oppervlakkig en eendimensionaal, en voelde ik weinig emotionele betrokkenheid bij hun verhaal. Beide hoofdpersonages worden voorgesteld als pacifisten, maar hun acties spreken dat vaak tegen, wat hun geloofwaardigheid voor mij verzwakte. Hoewel dit boek als adult fantasy wordt gepresenteerd, voelde de toon en karakterontwikkeling eerder YA aan, waardoor het minder volwassen overkwam dan ik had gehoopt.
Halverwege besefte ik dat ik enkel nog verder las om te kunnen zeggen dat ik het had uitgelezen, niet omdat ik er echt in geïnteresseerd was. Dat is nooit een goed teken. Hoewel ik het jammer vind om een debuutroman te DNF’en, heb ik uiteindelijk beslist dat het beschermen van mijn leesplezier belangrijker is dan alles uit te lezen. Kiezen voor leesvreugde boven verplichting is iets waar ik bewust aan werk, en in dit geval voelde loslaten als de juiste keuze.
🎧 Abercrombie, Joe – The Devils (The Devils #1) ★★★
Genre: Fantasy
Brother Diaz has been summoned to the Sacred City, where he is certain a commendation and grand holy assignment awaits him. But his new flock is made up of unrepentant murderers, practitioners of ghastly magic, and outright monsters, and the mission he is tasked with will require bloody measures from them all in order to achieve its righteous ends.
Elves lurk at our borders and hunger for our flesh, while greedy princes care for nothing but their own ambitions and comfort. With a hellish journey before him, it’s a good thing Brother Diaz has the devils on his side.
“To win a war, one must, sometimes, make use of the weapons of one’s enemies. To fight fire, one must be prepared to use fire.”
The Devils is Joe Abercrombie door en door: scherp, cynisch, chaotisch en gevuld met sterke karakterstudies. Aangezien ik al het merendeel van zijn First Law-boeken gelezen heb, was het niet moeilijk om zijn stem, structuur en zelfs enkele van zijn vertrouwde verteltrucjes te herkennen.
Op het eerste gezicht belooft het verhaal een leuk en origineel avontuur. In de praktijk voelde het echter vaak repetitief en wat doelloos aan. Het terugkerende patroon van een reis beginnen, een neef ontmoeten, een groot gevecht leveren, winnen en opnieuw van start gaan, deed me sterk denken aan sommige van Abercrombies eerdere werken, vooral Best Served Cold. Daardoor werd een groot deel van het verhaal voorspelbaar, zeker als je al vertrouwd bent met zijn stijl.
Die vertrouwdheid had ook een invloed op mijn leeservaring. Mijn score zweeft ergens tussen drie en vier sterren, maar helt eerder naar drie. Enerzijds vond ik dit echt wel plezant. Anderzijds was ik nooit volledig meegezogen in het verhaal. Het was aangenaam en onderhoudend, maar ook vrij langdradig, en ik had zelden haast om verder te luisteren. Dat heeft deels te maken met het feit dat ik al wist wat ik kon verwachten: Abercrombie heeft duidelijk zijn favoriete technieken en schuwt het niet om die opnieuw te gebruiken.
Ik ben er ook vrij zeker van dat ik dit boek nooit zou hebben opgepikt als ik zijn eerdere werk niet, tegen mijn eigen verwachtingen in, had weten te appreciëren, en eerlijk is eerlijk, als hij geen grote naam was geweest. Het audioboekformaat speelt daar ook een enorme rol in. Zijn verhalen zijn ruw, vaak somber, en schuwen lelijkheid en geweld niet. Als ik dit met mijn ogen had gelezen, had ik het waarschijnlijk niet uitgelezen. In audio worden de grove, soms kwetsende en overdreven elementen echter vreemd genoeg vaak grappig, en zijn ze ook veel makkelijker te negeren wanneer ze niet helemaal werken.
Die voorspelbaarheid geldt ook voor de plottwists. Abercrombie schrijft zelf:
“A good twist, once revealed, should seem obvious all along.”
Jammer genoeg voelden de meeste twists, na alles wat ik al van hem gelezen heb, al lang op voorhand duidelijk aan.
Toch blijft een van zijn grootste sterktes overeind: zijn levensechte personage. Of dat nu door zijn schrijfstijl komt of door de uitstekende vertolking in het audioboek, elk personage voelde uniek, gebrekkig en opvallend echt aan. Dat is uiteindelijk ook wat me deed verder luisteren, zelfs wanneer mijn aandacht even afdwaalde.
Alles samen genomen zit The Devils voor mij ergens tussen een degelijk en een goed boek in. Geen favoriet, maar wel nog steeds onderhoudend in audioformaat. En als er ooit een vervolg komt, zal ik het waarschijnlijk opnieuw oppikken, uiteraard opnieuw als audioboek.
Pearson, Mary E. – The Courting of Bristol Keats (The Courting of Bristol Keats #1) (DNF)
Genre: Fantasy
Desperate to save her father and find the truth, Bristol journeys to a land of gods and fae and monsters. Pulled into a dangerous world of magic and intrigue, she makes a deadly bargain with the fae king, Tyghan. But what she doesn’t know is that he’s the one who drove her parents to live a life on the run. And he is just as determined as she is to find her father―dead or alive.
Helaas is The Courting of Bristol Keats alweer een DNF voor mij deze maand. Ik ben gestopt na hoofdstuk 30, net geen 30%, en dat doet me oprecht pijn om te zeggen. Ik heb zulke warme herinneringen aan Mary E. Pearson’s Remnant Chronicles dat deze leeservaring me zelfs deed twijfelen aan hoeveel ik die reeks eigenlijk echt graag heb gelezen.
Vanaf het begin had ik moeite met de schrijfstijl. De structuur voelde chaotisch en gefragmenteerd aan, met korte, hakkelige scènes en weinig flow. De tekst wil duidelijk poëtisch en mooi zijn, maar kwam voor mij vooral vaag en onafgewerkt over. Er werd veel verteld en weinig getoond, en soms voelde het alsof ik onbewerkte kladversies aan het lezen was in plaats van een afgewerkt boek.
Ik ben zelfs even overgeschakeld naar het audioboek om te zien of dat zou helpen. De vertelling maakte het lezen wel iets aangenamer, maar kon het grootste probleem niet oplossen: het totale gebrek aan context. Je wordt zonder uitleg in deze wereld gegooid. Namen, plaatsen, koninkrijken en begrippen duiken zomaar op, verdwijnen weer voor hoofdstukken, en komen dan plots terug alsof je ze perfect zou moeten kennen.
Het verhaal start in de echte wereld, wat me een beetje deed denken aan The Cruel Prince, en dat had ik hier eigenlijk niet verwacht. Er zijn ook verschillende plotelementen die voor mij weinig steekhielden. Waarom zijn die mysterieuze brieven van een onbekende tante alleen aan Bristol gericht, terwijl ze twee zussen heeft? Waarom stelt Bristol nauwelijks vragen bij het bestaan van feeën en een andere wereld? En waarom heeft haar veertienjarige zus toevallig alle antwoorden in een willekeurig boek in haar kast, die Bristol zonder veel nadenken aanvaardt?
In het begin vond ik Bristol nog wel oké als hoofdpersonage, maar haar gebrek aan nieuwsgierigheid en kritisch denkvermogen werd al snel frustrerend. In combinatie met de vage wereldopbouw en verwarrende infodumps raakte ik steeds meer losgekoppeld van het verhaal. Er is zelfs een scène waarin we overladen worden met informatie, om te eindigen met iets als: “en daarom moeten we Cormick stoppen.” Wat?! Wie is Cormick? Waarom zou het mij iets kunnen schelen? Dit was de allereerste keer dat ik die naam las.
Het voelde vaak alsof ik een nieuw boek las bij een reeks die ik nooit had gelezen. Alsof deze wereld en haar politieke verhoudingen eigenlijk al bekend zouden moeten zijn, terwijl dit nochtans het eerste deel is.
Uiteindelijk kwam ik op een punt waarop ik mezelf niet meer kon motiveren om verder te lezen. Uit frustratie ben ik spoilers gaan opzoeken om te zien of verder lezen het waard zou zijn. Zo ontdekte ik de video van Tabitha Gabrielle, wat mijn beslissing alleen maar bevestigde: dit boek ging voor mij echt niet verbeteren om het uit te lezen.
Deze DNF maakt me oprecht verdrietig, omdat ik vroeger zo van deze auteur genoot. Ik heb de Vow of Thieves-duologie nog op mijn TBR staan, maar eerlijk gezegd ben ik daar nu wat onzeker over. Hopelijk is dit gewoon een mismatch voor mij, en geen teken dat ik haar schrijfstijl ontgroeid ben.
Hazelwood, Ali – The Love Hypothesis ★★★★
Genre: Romantiek
As a third-year Ph.D. candidate, Olive Smith doesn’t believe in lasting romantic relationships—but her best friend does, and that’s what got her into this situation. Convincing Anh that Olive is dating and well on her way to a happily ever after was always going to take more than hand-wavy Jedi mind tricks: Scientists require proof. So, like any self-respecting biologist, Olive panics and kisses the first man she sees.
That man is none other than Adam Carlsen, a young hotshot professor—and well-known ass. Which is why Olive is positively floored when Stanford’s reigning lab tyrant agrees to keep her charade a secret and be her fake boyfriend. And when a big science conference goes haywire, putting Olive’s career on the Bunsen burner, Adam surprises her again with his unyielding support and even more unyielding. . . six-pack abs.
Suddenly their little experiment feels dangerously close to combustion. And Olive discovers that the only thing more complicated than a hypothesis on love is putting her own heart under the microscope.
Na drie onverwachte DNF’s in februari had ik dringend nood aan een iets helemaal anders. Ik zocht iets eenvoudigs, vertrouwds en geruststellends, en besloot daarom om een boek te herlezen. Uiteindelijk koos ik voor The Love Hypothesis van Ali Hazelwood. Enerzijds omdat het een contemporary romance is, een totaal ander genre dan alles wat ik deze maand al geprobeerd had te lezen, en anderzijds uit nieuwsgierigheid. Toen ik twee jaar geleden Love on the Brain las, was ik verrast door hoeveel ik daarvan genoot, terwijl ik me herinnerde dat ik The Love Hypothesis veel minder goed vond. Dat deed me nadenken over hoeveel invloed timing en mindset hebben op leesplezier.
De eerste keer dat ik dit boek las, gaf ik het maar twee sterren. Achteraf bekeken denk ik dat ik het toen met de verkeerde verwachtingen en ingesteldheid benaderde. Deze keer wist ik perfect wat ik kon verwachten: een cliché-rijke, zwijmelende romance die niet probeert vernieuwend te zijn. En eens ik dat aanvaardde, heb ik er echt van genoten.
Eerlijk gezegd moet ik de eerste keer in een bijzonder slecht of kritisch humeur geweest zijn, want ik snap mijn lage score nu echt niet meer. Deze herlezing was gewoon ontzettend leuk. Voor het eerst deze maand voelde ik me geen moment verveeld, gefrustreerd of geneigd om te stoppen. Ik twijfelde niet aan mijn geduld, mijn standaarden of mezelf als lezer. Ik genoot gewoon van het verhaal.
Is dit grote literatuur? Natuurlijk niet. Is het voorspelbaar en cliché? Absoluut. Maar geldt dat niet voor de meeste romanceboeken, en is dat niet net een deel van hun charme? We lezen ze voor de zwijmelmomenten, de drama, de soms belachelijke situaties en de garantie op een happy end. Na zoveel DNF’s was dat precies wat ik nodig had.
Deze herlezing herinnerde me aan twee belangrijke dingen. Ten eerste: timing is enorm belangrijk. Soms is een boek op zich prima, maar zit je gewoon niet in de juiste mindset. Deze keer was The Love Hypothesis exact het soort hersenloze ontspanning dat ik nodig had. Ten tweede: al die DNF’s waren geen “bewijs” dat ik het probleem was als lezer. Dat ik zonder moeite in dit verhaal kon wegzinken en er echt van kon genieten, zelfs van een boek dat ik vroeger maar middelmatig vond, was enorm geruststellend.
Mijn enige echte kritiek blijft het einde, dat nog steeds te abrupt aanvoelde. Het leek alsof de auteur plots zonder pagina’s zat en alles snel moest afronden. Ik had graag meer diepgaande gesprekken tussen Adam en Olive gezien, meer emotionele afronding en minder gehaaste beslissingen. Olive’s plotse mentaliteitsverandering was niet onlogisch, maar paste niet helemaal bij haar eerdere overdenken en nood aan bevestiging.
Tegelijk is het feit dat ik meer tijd met deze personages wilde doorbrengen ook iets positiefs. Het toont hoe hard ik deze keer mee was in het verhaal.
Alles samen bleek deze herlezing exact wat ik nodig had. Wat ooit een twee-sterrenboek was, is nu een comfortabele vier-sterrer. Het bewijs dat soms niet het boek verandert, maar de lezer.
Hallet, Janice – The Killer Question ★★★
Genre: Mysterie
Mal and Sue Eastwood were once the kindly landlords of a local village pub, The Case is Altered. They ran a weekly pub quiz and were well liked by their customers and colleagues alike, always happy to lend a helping hand. But now The Case stands empty, its windows boarded up. What could have happened to Mal and Sue?
Did The Case close because it was failing? Was it because of the body pulled from the nearby river? Or perhaps it had something to do with the quiz? It had always been a quiet affair, five teams of locals battling it out for a small prize pot. Until one day a mysterious new team of outsiders arrived, and started winning every round…
Only by sifting through the quiz sheets, the WhatsApps, and Mal and Sue’s hidden past may the truth be revealed. Someone’s not playing fair, so get the drinks in and see if you can get a perfect score.
The Killer Question van Janice Hallett zet haar typische format verder, waarbij het verhaal volledig verteld wordt via e-mails, berichten en transcripties. Het is een stijl waar ik in het verleden echt van heb genoten en die ik in theorie nog steeds boeiend vind. Er zit iets fascinerends in het ontrafelen van een mysterie via losse fragmenten van communicatie, ook al vraagt dat soms wel wat opschorten van ongeloof.
Toch begin ik me af te vragen of de nieuwigheid van dat format voor mij niet wat is uitgewerkt. Hoewel ik Halletts ideeën en opzet nog altijd kan appreciëren, hebben haar recente boeken, waaronder The Examiner en nu The Killer Question, mij niet helemaal kunnen bekoren. Dit boek sprak me iets meer aan door de pubquiz-setting, die ik boeiender vond dan een kunstacademie, maar het verhaal zelf voelde te lang en onnodig ingewikkeld aan.
Hoewel de opzet van het mysterie en de opbouw richting een soort true crime-documentaire in het begin veelbelovend en intrigerend waren, verloor het verhaal al snel vaart doordat het overladen raakte. Er zijn simpelweg te veel personages, zijplots en dwaalsporen. Grote delen van het boek bestaan uit alledaagse gesprekken die weinig bijdragen aan de karakterontwikkeling of de verhaallijn. Veel berichten voelden zinloos aan, en gaandeweg verloor ik mijn interesse in waar het verhaal naartoe ging.
Toch ben ik nog steeds onder de indruk van hoe alles op het einde samenkomt. Hallett weet duidelijk hoe ze een puzzel moet opbouwen. Jammer genoeg voelde de ontknoping erg gehaast aan, zeker gezien de lange opbouw. Na honderden pagina’s worden het “waarom” en “hoe” heel snel afgehandeld, en niet helemaal bevredigend.
Alles samengenomen was dit geen slecht boek, maar het was te lang, te druk en wist me nooit echt volledig mee te slepen.
Marske, Freya – A Marvellous Light (The Last Binding #1) ★★★
Genre: Fantasy
Young baronet Robin Blyth thought he was taking up a minor governmental post. However, he’s actually been appointed parliamentary liaison to a secret magical society. If it weren’t for this administrative error, he’d never have discovered the incredible magic underlying his world.
Cursed by mysterious attackers and plagued by visions, Robin becomes determined to drag answers from his missing predecessor – but he’ll need the help of Edwin Courcey, his hostile magical-society counterpart. Unwillingly thrown together, Robin and Edwin will discover a plot that threatens every magician in the British Isles.
Marvellous Light bleek uiteindelijk een boek dat ik meer kon waarderen om wat het wilde zijn, dan om wat het effectief was. Van bij het begin was het heel anders dan ik had verwacht. Het las veel trager dan voorzien, en ik had moeite om echt in de schrijfstijl te geraken. Tijdens het hele leesproces bleef ik het lastig vinden om me volledig te laten meeslepen. Ik kan nog altijd niet precies zeggen waarom. Misschien lag het aan een gebrek aan sfeer, vlotheid of consistent tempo, maar er klopte gewoon iets niet helemaal.
Dat gezegd zijnde: er zit hier zeker ook veel in dat ik kon waarderen. De Edwardiaanse setting is interessant, en ik vond het fijn om via Robin kennis te maken met de magische wereld. Beide hoofdpersonages voelen emotioneel geloofwaardig aan: Robin met zijn stiff-upper-lip-houding en zijn pogingen om de gevolgen van de vloek te verbergen, en Edwin met zijn gereserveerdheid, gevormd door een leven lang gekleineerd te zijn door zijn eigen familie. Hun nood om hun geaardheid te verbergen in deze maatschappij voegt ook een extra, authentieke laag toe. Wel vond ik dat hun vertelstemmen niet altijd duidelijk van elkaar te onderscheiden waren. Soms moest ik een paar pagina’s terug bladeren om uit te vogelen vanuit wiens perspectief ik nu eigenlijk aan het lezen was, wat mijn leesflow wat verstoorde.
Ook het mysterie-element en het geleidelijk blootleggen van de bredere mythologie kon ik appreciëren. Het is duidelijk dat dit alles opbouwt naar een grotere reeks. Het magiesysteem, met het maken van touwfiguren en de landmagie, is intrigerend, al voelde het in de uitwerking wat onderontwikkeld aan.
Helaas vielen veel van die goede ideeën voor mij nooit helemaal op hun plaats. Ik voelde zelden echte spanning, en buiten Edwin en Robin kwamen de meeste nevenpersonages nogal vlak en karikaturaal over, herleid tot een paar clichétrekjes.
Mijn grootste teleurstelling was echter de romance. Hoewel ik beide personages apart graag had en hun emotionele worstelingen geloofwaardig vond, voelde ik nauwelijks echte chemie tussen hen. Voor een slow burn romance is die connectie cruciaal, en die miste ik hier. Ik kon moeilijk begrijpen waarom ze zich precies tot elkaar aangetrokken voelden of wat ze echt gemeen hadden, buiten hun gedeelde geaardheid. Wanneer hun relatie plots fysiek werd, voelde dat voor mij eerlijk gezegd nogal gehaast en ongemakkelijk aan.
Over het algemeen bleef ik emotioneel vrij afstandelijk tegenover zowel de personages als het verhaal. Ik was constant gewoon woorden op papier aan het lezen, en werd nooit echt meegesleept in het verhaal. Uiteindelijk bleef dit boek voor mij een verzameling veelbelovende ideeën met een wat zwakke uitwerking. Het probeert historische fantasy, mysterie en romance te combineren, maar slaagt er voor mij nooit volledig in om één van die elementen echt te laten uitblinken. Dit was geen slecht boek, hoor, maar het was gewoon niet wat ik verwachtte of zocht. Het wist me nooit helemaal te grijpen.
🎧 Marrs, John – When You Disappeared ★★★★
Genre: Thriller
Catherine knows Simon must be in trouble. He wouldn’t just leave her. He wouldn’t leave the children.
But Simon knows the truth – about why he left and what he’s done. He knows things about his marriage that it would kill Catherine to find out. The memories she holds onto are lies.
While Catherine faces a dark new reality at home, Simon’s halfway around the world, alive and thriving. He’s doing whatever it takes to stay one step ahead of the truth.
But he can’t hide forever, and when he reappears twenty-five years later, Catherine will finally learn who he is.
And wish she’d stayed in the dark.
When You Disappeared was voor mij een ongelooflijk meeslepende luisterervaring, met uitstekende vertelstemmen en een sterk opgebouwde, constante spanning. Het verhaal wordt verteld vanuit afwisselende perspectieven en beweegt heen en weer tussen de dag waarop Simon verdween en het heden, vijfentwintig jaar later, wanneer hij en Catherine elk hun versie van de gebeurtenissen vertellen. Die structuur werkte bijzonder goed en maakten van het boek een langzaam maar verslavend ontrafelen van de waarheid.
Een van de grootste sterktes van dit boek is de karakteruitwerking. Simon is enorm onsympathiek: egoïstisch, impulsief en voortdurend bezig met het goedpraten van zijn eigen wrede keuzes. Toch is hij zo overtuigend geschreven dat ik hem fascinerend vond, ondanks het feit dat ik hem echt niet kon uitstaan. Catherine vormt het perfecte tegengewicht. Haar verdriet en wanhoop worden eerlijk en zonder opsmuk weergegeven, maar ook haar veerkracht staat centraal. Het was ontroerend om te zien hoe ze haar leven opnieuw opbouwt, voor zichzelf en haar kinderen.
Het verhaal zit goed in elkaar, met heel wat wendingen, en hoewel het soms wat leunt op toevalligheden, ging dat voor mij nooit richting ongeloofwaardig. Het tempo ligt af en toe wat lager, maar dat zorgt net voor meer diepgang en emotionele impact. Doorheen het boek voelde ik dezelfde spanning als Catherine: wachten op antwoorden en tegelijk vrezen wat die zouden betekenen.
Mijn enige echte minpunt is het einde. Hoewel de emotionele ontknoping sterk is, had ik graag nog wat meer gezien van hoe de bredere gemeenschap reageerde wanneer alles aan het licht kwam. Toch blijft dit een intense, confronterende en vakkundig vertelde psychologische thriller die me van begin tot einde in zijn greep hield.
One Comment
Angie
Sommige maanden gaan makkelijker dan anderen. Maar je hebt alsnog een behoorlijk aantal boeken er doorheen gewerkt, hoor!