Gelezen in januari 2026
Voor de eerste maand van 2026 is mijn leesjaar alvast goed ingezet. Januari begon ik met een vrij duidelijke leesplanning, met een aantal boeken die ik graag wilde lezen, maar die planning werd al snel volledig overhoop gegooid. Niet door tijdsgebrek of een leesdip, maar omdat één boek mijn hoofd volledig in beslag nam en me zonder pardon meesleurde in een serie die al veel te veel jaren ongelezen in mijn boekenkast stond.
En hoe graag ik ook logisch dingen benader, een leesplanning moet vooral een leidraad blijven, en geen vast schema waar ik me koste wat het kost aan moet houden. Dus die TBR liet ik met veel plezier los, om mee te deinen op mijn leesgoesting en helemaal in dat verhaal te verdwijnen!
Uiteindelijk las ik in januari in totaal 8 boeken, goed voor 2946 bladzijden. Dat brengt het gemiddelde januari-boek op 368 pagina’s per boek.
Ook qua beoordelingen was het een sterke maand. Geen enkel individueel boek kreeg vijf sterretjes, maar de uitgelezen serie als geheel verdient in mijn hart zonder twijfel een volle vijf sterren. De meeste boeken schommelden tussen de twee en vier sterretjes, met duidelijk meer hogere dan lagere scores. Het gemiddelde boek van januari komt zo uit op 3,4 sterretjes.
Wat me daarbij toch een beetje verraste, is dat deze maand zo goed scoorde terwijl ik relatief veel Young Adult las, een doelgroep die me de laatste jaren steeds minder weet te bekoren. Van de acht uitgelezen boeken waren er drie YA-titels (alle drie onderdeel van die eerder vermelde serie). De overige boeken waren bedoeld voor een volwassen publiek, wat neerkomt op 5 volwassen boeken.
Ook in leesvorm varieerde ik deze maand behoorlijk. Ik las drie boeken volledig als audioboek, één in een combinatie van e-book en audio, en de overige titels kwamen allemaal uit mijn eigen collectie. In totaal las ik dus 4 boeken uit mijn boekenkast.
Qua genres bleef het eveneens gevarieerd, met 4 verschillende genres: thriller (1), mysterie (1), horror (1) en fantasy (5).
Daarnaast las ik één boek in het Nederlands – een vertaling uit het Japans – en de overige zeven in het Engels, in hun oorspronkelijke taal.
Hieronder vind je de lijst van de boeken die ik in januari las, samen met mijn beoordeling in sterretjes.
Klik op de link om naar de flaptekst en mijn recensie te springen. Zoals steeds: wees bedachtzaam dat zowel flaptekst als recensie eventueel spoilers kunnen bevatten, vooral bij vervolgdelen in een serie. Soms verberg ik spoilers achter een uitklapbare of zwart gemaakte tekst.
- Garber, Stephanie – Caraval (Caraval #1) ★★★★
- Kent, Minka – The Silent Woman 🎧 ★★
- Yambao, Samantha Sotto – Water Moon ★★★
- Garber, Stephanie – Legendary (Caraval #2) ★★★★
- Jackson, Holly – Not Quite Dead Yet 🎧 ★★★★
- Kawaguchi, Toshikazu – Voordat de koffie koud wordt (Voordat de koffie koud wordt #1) ★★
- Hendrix, Grady – We Sold Our Souls 🎧 ★★★★
- Garber, Stephanie – Finale (Caraval #3) ★★★★
Garber, Stephanie – Caraval (Caraval #1) ★★★★
Genre: Fantasy
Scarlett has never left the tiny isle of Trisda, pining from afar for the wonder of Caraval, a once-a-year week-long performance where the audience participates in the show. Caraval is Magic. Mystery. Adventure. And for Scarlett and her beloved sister Tella it represents freedom and an escape from their ruthless, abusive father.
When the sisters’ long-awaited invitations to Caraval finally arrive, it seems their dreams have come true. But no sooner have they arrived than Tella vanishes, kidnapped by the show’s mastermind organiser, Legend. Scarlett has been told that everything that happens during Caraval is only an elaborate performance. But nonetheless she quickly becomes enmeshed in a dangerous game of love, magic and heartbreak. And real or not, she must find Tella before the game is over, and her sister disappears forever.
Makkelijke vier sterren. Caraval was zó leuk! Betoverend, rijk, levendig en helemaal sprankelend. De wereld voelde heerlijk ontspoord aan: een beetje krankzinnig op een Alice in Wonderland-manier, vol kronkels, wreedheid en verleiding, en je wordt meegezogen in één duizelingwekkende draaikolk van waanzin.
De schrijfstijl is soms wat jong en er zit wat herhaling in, maar dat stoorde me eigenlijk niet, omdat de fantasierijke en kleurrijke setting alles goedmaakte. Ik had het fijn gevonden als je als lezer ook de puzzels kon mee oplossen, maar die onophoudelijke chaos is tegelijk net de charme ervan en dat werkte briljant.
Ik heb hier écht enorm van genoten. Caraval stond al JAREN op mijn TBR, maar ik durfde er maar niet aan te beginnen uit schrik dat het niet zou kunnen tippen aan de hype en het beeld dat ik in mijn hoofd had. Ik ben zo blij dat ik ongelijk had. Soms wil je liever in het onbekende blijven, met enkel de belofte van een geweldig boek – een beetje zoals Schrödingers kat – maar deze doos openen was absoluut de moeite waard.
🎧 Kent, Minka – The Silent Woman ★★
Genre: Thriller
Three years ago, the original Mrs. Westmore suffered an unfortunate accident—and hasn’t uttered a sound since. Not a physician, psychologist, or world-renown specialist has been able to elicit so much as a word from the silent woman … until now.
On an ordinary Tuesday while Wells was away—despite instructions to never disturb the fragile woman—Jade visited her isolated predecessor bearing a peace offering: a bouquet of white lilies. Only she wasn’t expecting Sylvie to have something for her as well: a slip of torn notebook paper with a single word scrawled in shaky black ink.
That word? Run.
The Silent Woman begon met een uitgangspunt dat me oprecht aansprak, maar wist die belofte helaas niet waar te maken. Het mysterie wordt zo duidelijk aangekondigd dat er nauwelijks sprake is van spanning. Ik bleef wachten op een twist, hopend dat het verhaal de voor de hand liggende richting waarin het me duwde zou ondergraven, maar uiteindelijk kreeg ik exact wat de achterflap al deed vermoeden. Geen verrassingen, geen omkeringen, geen echte payoff.
Ironisch genoeg lijkt het boek dit zelf al te erkennen in de allereerste zin:
“I fan to the end of my drugstore paperback and read the last page first. Surprises have never been my thing.”
Helaas vat die zin ook perfect mijn leeservaring samen.
De opzet vond ik sterk, en vooral de nevenverhaallijn rond de oude Hollywood-ster wist me te boeien. Jammer genoeg werd daar te weinig mee gedaan. Een diepere duik in die gouden Hollywood-periode had het verhaal zoveel meer sfeer en intrige kunnen geven.
Als audioboek was het een vlot en aangenaam luisterboek – toegankelijk, nooit vermoeiend – maar net zo makkelijk vergeten zodra het voorbij was. Uiteindelijk voelt dit als een gemiste kans: best aangenaam op het moment zelf, maar te voorspelbaar en te vlak om echt te blijven hangen.
Yambao, Samantha Sotto – Water Moon ★★★
Genre: Fantasy
On a backstreet in Tokyo lies a pawnshop, but not everyone can find it.
Most will see only a cosy ramen restaurant. And just the chosen ones – those who are lost – will find a place to pawn their life choices and deepest regrets.
Hana Ishikawa wakes on her first morning as the pawnshop’s new owner to find it ransacked, the shop’s most precious acquisition stolen and her father missing. And then into the shop stumbles a charming stranger, quite unlike other customers. For he offers help, instead of seeking it.
Together, they must journey through a mystical world to find Hana’s father and the stolen choice – through rain puddles, hitching rides on paper cranes, across the bridge between midnight and morning and through a night market in the clouds.
But as they get closer to the truth, Hana must reveal a secret of her own – and risk making a choice she will never be able to take back.
Water Moon voelt heel Japans aan qua sfeer en verbeelding, en deed me vaak denken aan Spirited Away, met zijn dromerige magie, absurditeit en eigenzinnige charme. De wereld is heerlijk vreemd en op een speelse manier zot, waarbij logica plaats maakt voor droomlogica, en alles mogelijk lijkt.
De schrijfstijl en structuur zijn fragmentarisch en wat schokkerig: korte hoofdstukken, wisselende perspectieven, en een voortdurende beweging tussen herinneringen, flashbacks en het heden. Dat had makkelijk verwarrend kunnen aanvoelen, maar leest eigenlijk heel natuurlijk, alsof je iemands gedachten volgt, hoe de ene gedachte de andere triggert, en zo weer een herinnering of een verhaal oproept. Tegelijk zorgt die aanpak ervoor dat alles en iedereen wat afstandelijk aanvoelt, alsof je er net niet helemaal bij raakt.
Doorheen het boek zitten prachtige, bijna poëtische zinnen en fijn verwoorde gevoelens, al zijn toon en stijl niet altijd even consistent. De wereldopbouw is grillig en fantasierijk, maar daardoor ook weinig verankerd. We krijgen veel interessante ideeën en plekken te zien, maar altijd in vluchtige fragmenten, alsof we van de ene locatie naar de andere struikelen zonder ergens echt te blijven hangen. Na een tijd begint dat springen wat stroef aan te voelen en verdwijnt de charme.
De romantiek is helaas heel onderontwikkeld. Hoewel die een belangrijke motor van het verhaal wordt, ontbreekt een degelijke opbouw. Ik voelde weinig connectie met de personages en kreeg nooit echt te zien waarom deze mensen verliefd op elkaar zijn. Dat ondermijnt de emotionele impact van het verhaal. In combinatie met de lengte van het boek en het feit dat alles wat vaag en aan de oppervlakte blijft, vond ik dat de tweede helft een stuk taaier was om door te lezen. Waar ik er in het begin doorheen vloog, stokte het tempo iets voorbij de helft en had ik minder zin om het boek terug op te pikken.
Alles samen biedt Water Moon een reis vol intrigerende ideeën, vluchtige schoonheid en stille magie, maar de emotionele afstand en het gebrek aan narratieve houvast maakten dat het voor mij nooit helemaal samenkwam.
Garber, Stephanie – Legendary (Caraval #2) ★★★★
Genre: Fantasy
After being swept up in the magical world of Caraval, Donatella Dragna has finally escaped her father and saved her sister Scarlett from a disastrous arranged marriage. The girls should be celebrating, but Tella isn’t yet free. She made a desperate bargain with a mysterious criminal, and what Tella owes him no one has ever been able to deliver: Caraval Master Legend’s true name.
The only chance of uncovering Legend’s identity is to win Caraval, so Tella throws herself into the competition once more. Caraval has always demanded bravery, cunning, and sacrifice, but now the game is asking for more. If Tella can’t fulfill her bargain and deliver Legend’s name, she’ll lose everything – maybe even her life. But if she wins, Legend and Caraval will be destroyed forever.
The games have only just begun.
Legendary gooide mijn hele leesplanning voor januari overhoop, en ik heb er geen seconde spijt van. Ik had niet verwacht dat Caraval zo levendig in mijn hoofd zou blijven nazinderen, maar ik kon het gewoon niet loslaten. Achteraf gezien had ik dat boek gewoon 5 sterren moeten geven, in plaats van gierig bij de 4 te blijven, puur door de manier waarop het mijn hoofd in beslag nam! Ik bleef denken aan die betoverende wereld, aan de chaos, de magie en vooral aan hoeveel plezier ik had tijdens het lezen. In plaats van dat gevoel te negeren, heb ik het omarmd en ben ik meteen verdergegaan met het tweede deel en Legendary stelde absoluut niet teleur.
Dit vervolg behoudt dezelfde speelse, verleidelijke sfeer die Caraval zo onweerstaanbaar maakte, maar gaat tegelijkertijd een stap verder. De setting is nieuw, de wereld wordt verder uitgediept en het verhaal voelt doelgerichter en avontuurlijker aan. Het heeft nog steeds die dromerige, licht chaotische vibe, maar dit keer wordt die gecombineerd met meer vaart, mysterie en het gevoel dat alles ergens naartoe werkt.
Aanvankelijk was ik wat terughoudend over de wissel van vertelperspectief van Scarlet naar Donatella, en ik miste Scarlet (en Julian) meer dan ik had verwacht. Toch wist Donatella me voor zich te winnen. Haar veerkracht, doorzettingsvermogen en innerlijke kracht maken haar een boeiende hoofdpersoon. Bovendien zijn er genoeg interessante nieuwe en vertrouwde personages om enig gemis al snel te doen vergeten. Ook de schrijfstijl voelt in dit deel volwassener en zelfverzekerder.
Waar ik me wel aan stoorde, was de schok die ik kreeg telkens iets over de leeftijd van de zussen werd vermeld. Donatella is in dit boek zestien en wordt pas zeventien in de epiloog, en eerlijk gezegd paste dat voor mij totaal niet bij het verhaal dat verteld werd. Tijdens het lezen stelde ik me hen automatisch voor als vrouwen van minstens begin twintig, en ik merkte dat ik hun officiële leeftijd grotendeels negeerde om het verhaal comfortabel te kunnen blijven volgen. Vooral bij Donatella voelde haar minderjarigheid soms ongemakkelijk aan, zeker gezien de romantische en sensuele ondertoon van het boek. Dus daar ga ik niet te veel bij blijven stil staan.
Los daarvan vond ik Legendary een schitterend, gevaarlijk en betoverend avontuur dat me meer dan nieuwsgierig maakt voor Finale.
🎧 Jackson, Holly – Not Quite Dead Yet ★★★★
Genre: Mysterie
Jet is the daughter of one of the wealthiest families in Woodstock, Vermont. Twenty-seven years old, she’s still waiting for her life to begin. I’ll do it later, she always says. She has time.
Until Halloween night, when Jet is violently attacked by an unseen intruder.
She suffers a catastrophic head injury. The doctor is certain that within a week, the injury will trigger a deadly aneurysm.
Jet has never thought of herself as having enemies. But now she looks at everyone in a new light: her family, her former best friend turned sister-in-law, her ex-boyfriend.
She has at most seven days, and as her condition deteriorates she has only her childhood friend Billy for help. But nevertheless, she’s absolutely determined to finally finish something:
Jet is going to solve her own murder.
Not Quite Dead Yet wist me vanaf het eerste hoofdstuk mee te sleuren. Als audioboek (eens ik gewend was aan de unieke stem van de verteller) was het bijzonder meeslepend, spannend en snel, en daardoor perfect om in één ruk uit te luisteren. Ik moest gewoon weten wat er gebeurd was, en dat gevoel van urgentie hield me vast tot het einde.
Dat gezegd zijnde, dit was allesbehalve een foutloos verhaal. Het vraagt behoorlijk wat bereidheid om je ongeloof opzij te zetten, vooral als het gaat om wat Jet fysiek en emotioneel allemaal aankan na haar aanval en diagnose. Ook de personages helpen niet altijd mee, want veel van hen zijn ronduit onsympathiek, en vooral de familiedynamiek is soms frustrerend om te volgen. Bovendien komen de meeste zogenaamde volwassenen veel jonger en onvolwassener over dan hun opgegeven leeftijd, wat me ook stoorde. Op sommige momenten voelde het alsof dit verhaal oorspronkelijk als YA was bedoeld en later “verouderd” werd.
Toch slaagt het boek er, ondanks al die minpunten, opvallend goed in waar het echt telt: spanning en emotionele impact. Het mysterie is meeslepend, het tempo zakt bijna nooit in, en het einde is oprecht hartverscheurend. Het raakte me veel harder dan ik had verwacht.
Alles bij elkaar was dit een tegenstrijdige, maar memorabele leeservaring. Rommelig, soms frustrerend en niet altijd geloofwaardig, maar onmiskenbaar verslavend.
Kawaguchi, Toshikazu – Voordat de koffie koud wordt (Voordat de koffie koud wordt #1) ★★
Genre: Fantasy
De eerste wil de man die haar verliet confronteren, de tweede wil een brief terugvinden van haar man wiens geheugen is verdwenen door de ziekte van Alzheimer, de derde wil haar zus voor een laatste keer spreken en de vierde wil haar dochter voor de eerste keer ontmoeten.
Maar de reis naar het verleden is niet zonder risico: de gasten moeten naar het heden terugkeren voordat hun kopje koffie koud geworden is.
Voordat de koffie koud wordt trok me aanvankelijk aan omdat ik na het lezen van Water Moon merkte dat ik de Japanse vertelstijl wel wat had gemist. Die stijl is hier ook duidelijk aanwezig: fragmentarisch, traag en vrij traditioneel in zijn boodschap en perspectieven. Het boek is opgebouwd uit vier aparte verhalen, wat zorgt voor veel herhaling wanneer je ze na elkaar leest. Hoewel het basisidee erg mooi is, wist de uitwerking me helaas nauwelijks te raken. De personages bleven afstandelijk, het tempo voelde vaak slepend aan en ondanks de beperkte omvang vond ik het verrassend langdradig. Ik heb zelfs deels naar de audioversie gegrepen om erdoor te geraken, wat mijn leesplezier niet echt verbeterde. Jammer genoeg bleef dit voor mij een interessante premisse met een weinig beklijvende uitvoering.
🎧 Hendrix, Grady – We Sold Our Souls ★★★★
Genre: Horror
Two decades later, former guitarist Kris Pulaski works as the night manager of a Best Western – she’s tired, broke, and unhappy. Everything changes when she discovers a shocking secret from her heavy metal past: Turns out that Terry’s meteoric rise to success may have come at the price of Kris’s very soul.
This revelation prompts Kris to hit the road, reunite with the rest of her bandmates, and confront the man who ruined her life. It’s a journey that will take her from the Pennsylvania rust belt to a Satanic rehab center and finally to a Las Vegas music festival that’s darker than any Mordor Tolkien could imagine. A furious power ballad about never giving up, even in the face of overwhelming odds, We Sold Our Souls is an epic journey into the heart of a conspiracy-crazed, paranoid country that seems to have lost its very soul…where only a girl with a guitar can save us all.
We Sold Our Souls was echt geweldig, vooral als audioboek. Als metalfan was ik dol op het uitgangspunt en alle liefdevolle verwijzingen naar de muziekcultuur, van de talloze referenties tot de hoofdstuktitels vernoemd naar metalalbums. Die details maakten het verhaal nog leuker. Grady Hendrix heeft dit duidelijk geschreven als een eerbetoon aan zowel culthorror als heavy metal, of aan de muziekfandom in het algemeen.
Het verhaal speelt met de klassieke mythe van “je ziel verkopen voor roem” en verdraait die tot iets nog egoïstischer en angstaanjagender, terwijl het tegelijkertijd enorm satirisch is. Het verhaal was veel bloederiger dan ik had verwacht, met genoeg walgelijke momenten, maar dat werd uitzonderlijk goed in balans gebracht met scherpe humor en veel zelf-bewustzijn.
Ik vond Kris een fantastische hoofdpersoon. De keuze voor een vrouwelijke gitariste in een meedogenloos door mannen gedomineerde wereld was zowel verfrissend als krachtig. Ze weigert op de achtergrond te verdwijnen of de kunst die ze heeft gecreëerd op te geven, waardoor ik van begin tot eind voor haar juichte.
Het tempo lag hoog en de spanning was intens, en het verhaal was echt meeslepend. De mysterieuze verhaallijn rond het verloren album hield me volledig in de ban. Hoewel het einde een beetje plat viel en enigszins verwarrend was, deed dat niets af aan het plezier dat ik eraan beleefde om er te geraken. Al met al was dit een luide, bloederige, griezelige en spannende rit.
Garber, Stephanie – Finale (Caraval #3) ★★★★
Genre: Fantasy
It’s been two months since the last Caraval concluded, two months since the Fates have been freed from an enchanted deck of cards, two months since Tella has seen Legend, and two months since Legend claimed the empire’s throne as his own. Now, Legend is preparing for his official coronation and Tella is determined to stop it. She believes her own mother, who still remains in an enchanted sleep, is the rightful heir to the throne.
Meanwhile, Scarlett has started a game of her own. She’s challenged Julian and her former fiancé, Count Nicolas d’Arcy, to a competition where the winner will receive her hand in marriage. Finaly, Scarlett feels as if she is in complete control over her life and future. She is unaware that her mother’s past has put her in the greatest danger of all.
Caraval is over, but perhaps the greatest game of all has begun―with lives, empires, and hearts all at stake. There are no spectators this time: only those who will win…and those who will lose everything.
Finale was in veel opzichten precies wat ik verwachtte als afsluiter van de Caraval-trilogie: leuk, fantasierijk en doordrenkt met diezelfde fonkelende magie waar ik in het begin zo hard voor gevallen ben. En toch voelde ik me, ondanks mijn plezier tijdens het lezen, minder gedreven om erdoor te racen dan bij Caraval en Legendary. Er zat iets in dat me net op afstand hield, en ik weet nog altijd niet helemaal waarom.
Een van mijn grootste struikelpunten in dit deel was de romantische focus, en dan vooral de liefdesdriehoek tussen Legend, Donatella en Jacks. Die voelde overbodig aan en soms zelfs wat ongemakkelijk, zeker gezien Donatella’s leeftijd, waar ik me in dit boek nog meer aan stoorde dan in het vorige deel. De grotere nadruk op fysieke romantiek deed haar voor mij minder aanvoelen als een volwaardig personage en meer als een prijs waar om gevochten werd, en dat strookte niet helemaal hoe ze eerder werd geportreteerd. Ik vroeg me ook vaak af waarom beide mannen zo intens tot haar aangetrokken waren, omdat hun motivatie nooit helemaal overtuigend overkwam.
Ik was blij dat we opnieuw meer tijd met Scarlet konden doorbrengen, maar ook haar verhaallijn voelde gehaast en onderontwikkeld aan. Vooral de subplot met de Graaf voelde als verspilde paginaruimte. Van bij het begin was duidelijk hoe dat zou aflopen, en ik had die pagina’s veel liever zien gebruikt worden om andere elementen van het verhaal verder uit te diepen.
En dat is misschien wel mijn grootste frustratie met Finale: er zitten zó veel boeiende ideeën in die nooit echt de ruimte krijgen die ze verdienen. De uitgebreide mythologie rond de Fates en hun ontstaan is fascinerend, en ik had die graag veel dieper verkend. In plaats daarvan blijven we vooral aan de oppervlakte, waardoor de climax uiteindelijk gehaast en veel te gemakkelijk aanvoelt. Voor een verhaal met zulke hoge inzet en zo’n rijke magische basis voelde de ontknoping weinig impactvol aan.
Ik besef dat een deel hiervan waarschijnlijk te maken heeft met het feit dat ik dit als volwassen lezer lees, die al heel wat fantasy boeken in haar leven heeft verslonden daarom misschien hoopte op iets donkerder, grootser of emotioneel verwoestender. Toch kon ik het gevoel niet loslaten dat deze finale het potentieel had om epischer te zijn dan wat we uiteindelijk kregen.
Dat wil echter niet zeggen dat ik Finale niet graag gelezen heb. Integendeel. Ik heb er echt van genoten. De speelsheid, de sfeer en het gevoel van verwondering die de eerste twee boeken zo sterk maakten, zijn hier nog altijd aanwezig. Zelfs wanneer het plot wat gehaast of onsamenhangend aanvoelde, was ik gewoon blij om terug te zijn in deze wereld, omringd door haar fonkelende gevaar en theatrale magie.
Als ik er nu op terugkijk, voelt mijn relatie met deze trilogie een beetje tegenstrijdig aan. Elk boek kreeg apart vier sterren van mij, en toch heeft de reeks als geheel mijn leesmaand volledig opgeslorpt. Ze bleef in mijn hoofd nazinderen, trok me telkens opnieuw terug, en herinnerde me eraan hoe krachtig pure escapisme kan zijn wanneer het goed wordt gebracht. Ondanks alle gebreken heeft Caraval mij een leeservaring gegeven die ik niet snel zal vergeten.
Dus hoewel Finale niet volledig voldeed aan mijn verwachtingen, ben ik ontzettend blij dat ik deze reeks eindelijk gelezen heb. Ik zal haar waanzinnige magie, rijke sfeer en gevoel voor spektakel altijd blijven herinneren. En ik ben meer dan benieuwd naar wat Stephanie Garber nog heeft geschreven.
2 Comments
Irene
Caraval staat ook echt al lang op mijn lijstje, maar er staan zoveel boeken op en ik kies toch altijd iets anders, haha.
Ik stel me soms bij personages ook voor dat ze gewoon ouder zijn. Zeker als het om boeken met spice gaat kan ik mij vaak écht niet goed inbeelden dat dat 19-21 jarigen zijn die dan de meest fantastische seks hebben (al zal het waarschijnlijk op dat moment wel zo voelen, maar kom) :’)
Charlotte
Ja, ik had hetzelfde met Caraval. En ik heb nog zo’n drie (denk ik) oude YA-series in de kast staan waar ik nog steeds echt geïnteresseerd ben, maar ook nooit kies. Ik probeer daar met mijn jaarlijkse leesdoelen wat meer richting aan te geven, maar dat werkt niet altijd, lol. Maar ik ben heel blij dat het voor deze Caraval eindelijk is gelukt en met succes!
Hahaha, omg ja. Ik begrijp ook vaak niet waarom die meisjes allemaal zo keijong moeten zijn?! Zo net boven de legale grens… sjah… Vermoedelijk zullen die schrijfsters (want het zijn toch vooral vrouwen die dit schrijven) ook wel beïnvloed zijn door de male gaze en al… Maar goed, ik ben wel blij dat daar de laatste jaren toch wel wat tegenbeweging voor komt en er nu al wat vaker dertigers en ouder opduiken!