Huntrix poppen

Als je mijn Mee Bezig-berichten de voorbije maanden wat gevolgd hebt, dan weet je dat mijn maakwereld de laatste tijd helemaal in het teken staat van de Netflixfilm KPop Demon Hunters.
Voor de verjaardag van mijn nichtje zagen jullie al de gebreide Huntrix-trui passeren, en vandaag is het de beurt aan een ander project uit diezelfde fandomhoek: de gehaakte Huntrix-poppen, die samen een gezamenlijk kerstcadeau vormden.

Oorspronkelijk was ik nogal ambitieus. Het plan was om poppen te maken van zowel de meidengroep Huntrix als de jongensgroep Saja Boys. Maar al snel werd duidelijk dat dat idee nét iets te optimistisch was. Niet alleen tijdsgewijs, maar ook fysiek. Ik merk steeds meer dat ik niet meer eindeloos kan handwerken zonder pauzes, en dat vooral amigurumi-projecten met veel kleine onderdelen behoorlijk belastend zijn voor mijn handen, en dan vooral voor mijn duimen.

Dus moest ik keuzes maken. En die keuze werd uiteindelijk: focus op de drie meiden van Huntrix, zodat ze zeker klaar zouden zijn tegen kerstmis.

Aanvankelijk was het ook mijn bedoeling om de poppen te haken op basis van mijn eigen basispatroon, en dat verder aan te passen per personage. Maar toen ik de patronen van @greenfrog.crochet zag passeren, veranderde ik meteen van gedacht. Waarom zou ik zelf nog beginnen experimenteren, als deze patronen eigenlijk al bijna perfect overeenkwamen met de poppen die ik in mijn hoofd had?

Ik haakte eerst elke pop afzonderlijk, waarbij alle drie dezelfde basis kregen. De echte variatie kwam pas toen ik begon aan het iconische haar van de meisjes.

Rumi was als eerste aan de beurt, met haar lange paarse vlecht.
Het patroon raadde aan om de pruik met een grotere haaknaald te maken dan de pop zelf, maar mijn eerste poging resulteerde in een wel héél grote pruik. Uiteindelijk bleek het omgekeerde beter te werken: ik haakte de pruik met een kleinere naald dan de pop, en dat gaf meteen een veel mooier resultaat.

Daarna volgde Zoey.
Haar haar haken vond ik vooral lastig omdat het zwart is en met zwart haken is gewoon niet fijn. Zeker niet wanneer het snel donker wordt. Gelukkig bewees mijn neklamp hier zijn absolute nut.

Als laatste was Mira aan de beurt, met haar felroze haar.

Eens ik wist dat een kleinere haaknaald voor mij beter werkte, ging het haken van de pruiken eigenlijk vlot. Wat wél nog spannend bleef, was de plaatsing ervan. Heel veel speldjes, minieme verschuivingen en opnieuw kijken, gingen vooraf aan het definitief vastmaken.

Het patroon beschrijft trouwens dat je de pruiken met textiellijm kan bevestigen, wat ongetwijfeld sneller werkt. Maar ik verkies persoonlijk naaien boven lijm. Lijm voelt voor mij al snel plakkerig en riskant: één verkeerde beweging en je zit met resten waar je ze absoluut niet wil. Dus naaide ik elke pruik steekje voor steekje vast, wat per pop toch gemakkelijk een paar uurtjes in beslag nam.

Maar eenmaal het haar vastzat, gebeurde er iets magisch: de basispoppen werden echt hun personages. Zalig om die transformatie beetje bij beetje te zien.

En dan aankleden!
Elk meisje kreeg twee outfits: eentje voor het dagelijkse leven en eentje voor op het podium.

Ik was vooral benieuwd hoe @greenfrog.crochet de kledingstukken had opgebouwd, en ik was oprecht onder de indruk. Er zitten echt een paar ingenieuze ontwerpkeuzes in. De outfits hebben genoeg detail om meteen herkenbaar te zijn, maar zonder overdreven priegelwerk. Een heel fijne balans.

Voor de wit-gouden podiumoutfits besloot ik nog een gouden glitterdraad mee te verwerken samen met de gewone goudkleurige wol, voor dat extra sprankeltje.

En tadaaa… dit zijn ze dan, mijn finale Huntrix-poppen.

Het zijn echt heel sterke patroontjes, maar ik zou ze niet meteen aanraden voor absolute beginners. Niet elke stap wordt tot in de kleinste details uitgeschreven, dus een beetje ervaring en zelfvertrouwen met de haaknaald is wel handig.

Ik ben alleszins heel blij met het eindresultaat. En nog fijner, de poppen bleken een enorm succes bij de ontvangers.

Het inpakken van deze poppen als “gezamenlijk” cadeautje was trouwens ook een plezier op zich, maar dat hou ik misschien voor een andere keer 😉

Groetjes,
Charlotte