Dezer dagen #36

Naast Ibiza zal ik november 2025 vooral herinneren als een maand met toch wel een aantal kleine, fijne momenten. Genoeg om er nog even bij stil te staan, samen met een hoop foto’s.

Kort na de terugkeer stond er al een concert op de planning: Lacuna Coil.

Ik volg deze band ondertussen al zo’n twintig jaar en heb hen in het verleden al een paar keer live gezien, maar het was toch alweer lang geleden. Mijn aandacht voor nieuwe releases en muziek in het algemeen ligt tegenwoordig een pak lager dan vroeger, dus ik wist eigenlijk niet goed wat ik moest verwachten van deze “oude bekende”. Des te groter was mijn verbazing toen ik de lange rij aan de AB zag. Misschien is dat tegenwoordig bij elk concert zo, maar ik had toch niet verwacht dat Lacuna Coil nog zo’n trouwe aanhang had in België.

Aanvankelijk waren we zelfs niet van plan om het voorprogramma mee te pikken. Nonpoint, alternatieve rap metal, klonk niet meteen als iets waar we warm van liepen. Maar we waren véél te vroeg, dus gingen we toch eens luisteren — en amai, wat een aangename verrassing. Niet per se muziek die ik thuis zou opzetten, maar het werd met zoveel energie en enthousiasme gebracht dat die veertig minuten voorbijvlogen.

En dan Lacuna Coil zelf. Echt…die staan er nog altijd. Wat een strak, intens en overtuigend concert. Ik was oprecht onder de indruk.

De terugkeer uit Ibiza was trouwens niet alleen mentaal even slikken, maar ook fysiek.

Van een weekje 23 à 25 graden naar België, waar het amper drie graden was, gevolgd door dagen waar de temperatuur onder nul dook. We kregen hier thuis zelfs sneeuw. Ze bleef niet liggen, maar zolang ze er was, was ze wel mooi om naar te kijken.

Sinds onze reis naar Schotland en het Oasis-concert kwamen we met ons Harry Potter-clubje ook eindelijk nog eens samen om verder te spelen in Hogwarts: The Battle.

Het was alweer een tijd geleden, dus we moesten even terug in de spelregels komen. Maar het ging verrassend vlot. Jaar vijf hadden we eerder al een paar keer geprobeerd te verslaan, zonder succes, maar deze keer gooiden we het over een andere boeg. En jawel, na een paar uur spelen behaalden we eindelijk de overwinning. Groot feest, lichte triomf, en meteen ook de belofte om het deze keer niet opnieuw maanden te laten liggen. Een nieuwe datum werd al vastgelegd om jaar zes aan te pakken.

Ook nog, op het werk stond er nog een halve dag teambuilding op de planning.

Het organisatieteam had iets onverwachts voorzien: short curling in Zemst.
Ik had eerlijk gezegd geen hoge verwachtingen van mezelf — ijs, evenwicht en fysieke sporten zijn niet meteen mijn sterktes — maar het bleek verrassend leuk. Meer nog, samen met mijn twee teamgenoten deed ik het onverwacht goed. We wonnen al onze matchen behalve de finale en eindigden zo op een mooie tweede plaats. En ja, ik ben nog altijd een beetje trots op die ene gele steen die perfect in de roos belandde.

Op Sinterklaas spraken we met de familie af in Antwerpen.

Mijn ouders maken er al een paar jaar een gewoonte van om daar rond die periode een verlengd weekend te logeren voor het Radio 2-concert van de Rat Pack, dus dat was een ideaal moment om samen iets te doen. Ik nam de trein en was wat te vroeg, maar greep die kans om eindelijk eens binnen te springen bij Purple Petals, een boekenwinkel waar ik al veel over had gehoord. En terecht. Een prachtige winkel, boordevol boeken die populair zijn op social media, maar vooral belangrijk voor mij, een fantastisch fantasy-aanbod heeft. Ik had er gerust veel langer kunnen rondneuzen, maar mijn tijd was beperkt. Dit was duidelijk een “tot later en voor meer”.

Daarna schoof ik aan bij mijn ouders, broer en gezin voor pizza en pasta in een Italiaans restaurant, gevolgd door een wandeling door de Antwerpse zoo.

Er was die avond ook een lichtfestival, maar dat lieten we links liggen. We zagen de installaties wel, maar zonder de lichtjes.

Wij gingen vooral voor de zoo zelf, die in essentie gewoon een prachtige tuin is, met hier en daar een dier dat zich nog liet zien of horen.

En toen was het eindelijk zover: ik mocht de kerstboom zetten.

Veel verrassingen zaten daar niet bij. Mijn sorting hat blijft trouw dienstdoen als piek, samen met mijn Harry Potter-decoraties en uiteraard opnieuw de zwevende kaarsen aan het plafond. Sommige tradities hoeven gewoon niet veranderd te worden.

Tussendoor ging ik nog met een vriendin op culinaire wandeling.

Dat concept hadden we al vaker gedaan, maar deze editie was helaas een van de mindere. Het voorgerecht — inclusief een erg lekkere cocktail — was top, maar de rest schommelde tussen “niet mijn ding” en “best oké voor een brasserie, maar niet echt culinair genoeg voor de prijs”. Wat ook wat ongelukkig was, was dat we op sommige plekken amper wat te drinken kregen. Een karaf water had toch geen overbodige luxe geweest. Soit, ook dat is een ervaring rijker. Volgende keer slaan we deze formule waarschijnlijk over.

Zoals afgesproken kwamen we begin december opnieuw samen met ons Harry Potter-clubje.

Deze keer was het jaar zes, met een nieuw spelelement: het kiezen van een proficiency. We negeerden daarbij volledig de logica van de boeken en bleven trouw aan de strategie die ons bij jaar vijf succes had gebracht. En kijk, ook deze keer wierp dat zijn vruchten af. Op een paar uur tijd sleepten we opnieuw de overwinning binnen. Zelfvertrouwen gestegen, ambitie aangewakkerd EN jaar zeven lonkt.