Dezer dagen #35

Het is al een tijdje officieel herfst, maar het heeft eventjes geduurd voor ik echt in die typische herfststemming kwam.

Ik kan niet goed zeggen waarom. Misschien omdat het weer zo raar blijft? Nog net iets te warm voor de tijd van het jaar? Of omdat het leek alsof de natuur pas heel laat haar herfstkleuren durfde tonen? Geen idee. En toch, regen en grijsheid genoeg de laatste weken. Misschien idealiseer ik die periode gewoon te veel, met in mijn hoofd die perfect gezellige herfstdagen vol warme kleuren en drankjes. Wat er in realiteit meestal niet aan te pas komt, haha.
En dan duiken nu al overal kerstballen en rendieren op in de winkels… tegen dat het écht zover is, is de magie waarschijnlijk alweer vervlogen.
Soit, einde klaagzang over het al dan niet ‘herfstig’ gevoel.

Feit is: de herfst is hier, en dat leverde wel weer enkele mooie wandelingen op. De lucht fris, de grond vol knisperende bladeren, en af en toe dat zalige lage zonnetje dat alles goud kleurt.

Eén van de weinige echte uitstapjes die ik deed, was “Korea Unboxed” in Brussel, georganiseerd door het Koreaans Cultureel Centrum. Een evenement om de Koreaanse cultuur in de kijker te zetten. Er was van alles te doen, maar ik was vooral nieuwsgierig naar de Food Zone. Helaas was bijna alles al uitverkocht tegen dat wij er arriveerden (jammer!). Gelukkig konden we nog Tteokkochi — Koreaanse rijscakes op een stokje — proeven (lekker!) en een mierzoete bubbelthee drinken. Al bij al leuk om eens te doen, al had ik er op basis van de promo eerlijk gezegd iets meer van verwacht.

In de keuken had ik dan weer wél meer succes. Ik maakte een tortellinisoep die ronduit decadent lekker was. En geïnspireerd door de Koreaanse sfeer probeerde ik ook tteok te maken van rijstpapier. Bij gebrek aan de juiste kruidenpasta’s (die ik dus gehoopt had te scoren in Brussel), flanste ik iets in elkaar met sojasaus en zoete chilisaus. Niet hetzelfde als gochujang, maar wel geslaagd qua smaak! De rijstpapier-versie van de rijscakes vond ik minder, dus de saus komt nog terug, maar dan met noedels of rijst.

Eind oktober overwon ik mezelf nog door alleen naar een concert te gaan. Het stond al even in de agenda, maar ik had niemand gevonden om mee te gaan. Uiteindelijk besloot ik het gewoon alleen te doen, zoals vroeger. Ja, die wachttijd alleen is wat ongemakkelijk, maar zodra de muziek begint, vergeet je dat compleet. En wat ben ik blij dat ik ben gegaan! Het voorprogramma heb ik gemist, maar de band waarvoor ik kwam, Blackbriar, was fenomenaal. Fantastische muzikanten en een zangeres met een prachtige stem die liedjes zingt die perfect bij de herfst passen — griezelig mooi en sprookjesachtig donker.

Ik moet dat eigenlijk weer vaker gaan doen, concerten. Alleen jammer dat het in België zo’n gedoe is met het openbaar vervoer, vooral dan om ’s avonds nog thuis te raken. Momenteel staan Lacuna Coil en Epica nog op mijn verlanglijstje, maar de bereikbaarheid blijft een grotere drempel dan het idee om alleen te gaan, eerlijk gezegd.

Op 1 november kwam de familie traditiegetrouw weer samen op het kerkhof. Zoals bij zoveel families, waarschijnlijk. En hoewel het natuurlijk een droevige gelegenheid is, vind ik dat altijd een van de gezelligste dagen van het jaar.

En zo glijden we stilletjes verder de herfst in. De dagen korten, de sjaals en wantjes komen weer boven, en ik begin stilaan te dromen van winterse traagheid — maar nog even zonder kerstmuziek, alsjeblieft.

Groetjes,
Charlotte