Gelezen in oktober 2025
Oktober is altijd één van mijn favoriete leesmaanden. De herfst zorgt gewoon voor de meest gezellige leessfeer, en het is de maand waarin ik graag op zoek ga naar meer sfeervolle of griezelige fictie.
Ik las niet elk boek dat ik voor deze maand had uitgekozen, maar dat vind ik niet erg. Uiteindelijk las (of bijna las) ik toch een mooi stapeltje boeken uit, genoeg om weer wat titels van mijn oneindige lijst te kunnen schrappen.
In totaal voltooide ik in oktober 8 boeken, goed voor 3275 bladzijden. Het gemiddelde oktober-boek komt daarmee op 409 blz/boek.
Twee boeken gaf ik een eerlijke kans, maar besloten uiteindelijk toch niet helemaal voor mij te zijn. Samen brachten die nog eens 249 bladzijden op de teller.
Qua beoordelingen was oktober daardoor een wat wisselvallige maand. Naast twee DNF’s las ik nog 2 boeken van 2 sterren, 4 van 3 sterren en 2 van 4 sterren uit, wat het gemiddelde oktober-boek op een ronde 3,0 sterretjes brengt.
Qua doelgroep varieerde ik tussen 2 Young Adult-boeken en 8 volwassen boeken.
Zoals steeds wisselde ik ook af in leeswijze, met 1 e-boek, 4 audioboeken en 5 boekenkast-boeken.
Wat genres betreft, las ik deze maand 4 hoofdgenres: romantiek (1), sciencefiction (1), horror (3) en fantasy (5).
Hieronder vind je de lijst van de boeken die ik in oktober las, samen met mijn beoordelingen in sterretjes.
Klik op de link om naar de flaptekst en mijn recensie te springen! Zoals steeds: wees bedachtzaam dat zowel flaptekst als recensie mogelijk spoilers bevatten, zeker bij vervolgdelen in een serie. Soms verberg ik spoilers ook achter een uitklapbare of zwart gemaakte tekst.
- Saft, Allison – A Dark and Drowning Tide (DNF)
- Kelsey, Naomi – The Darkening Globe ★★★★
- Kova, Elise – A Duet with the Siren Duke (Married to Magic #4) (DNF)
- Kingfisher, T. – The Twisted Ones 🎧 ★★★★
- Reid, Ava – A Theory of Dreaming (A Study in Drowning #2) ★★★
- Hazelwood, Ali – Mate (Bride #2) ★★★
- Black, Holly – Book of Night (The Charlatan Duology #1) 🎧 ★★
- Black, Holly – Thief of Night (The Charlatan Duology #2) 🎧 ★★
- Drews, C.G. – Don’t Let the Forest In ★★★
- Liu, Cixin – Death’s End (Remembrance of Earth’s Past #3) 🎧 ★★★
Saft, Allison – A Dark and Drowning Tide (DNF)
Genre: Fantasy
Lorelei Kaskel, a folklorist with a quick temper and an even quicker wit, is on an expedition with six eccentric nobles in search of a fabled spring. The magical spring promises untold power, which the king wants to harness to secure his reign of the embattled country of Brunnestaad. Lorelei is determined to use this opportunity to prove herself and make her wildest, most impossible dream come to become a naturalist, able to travel freely to lands she’s only ever read about.
The expedition gets off to a harrowing start when its leader—Lorelei’s beloved mentor—is murdered in her quarters aboard their ship. The suspects are her five remaining expedition mates, each with their own motive. The only person Lorelei knows must be innocent is her longtime academic rival, the insufferably gallant and maddeningly beautiful Sylvia von Wolff. Now in charge of the expedition, Lorelei must find the spring before the murderer strikes again—and a coup begins in earnest.
But there are other dangers lurking in the forests that rearrange themselves at night, rivers with slumbering dragons waiting beneath the water, and shapeshifting beasts out for blood.
As Lorelei and Sylvia grudgingly work together to uncover the truth—and resist their growing feelings for one another—they discover that their professor had secrets of her own. Secrets that make Lorelei question whether justice is worth pursuing, or if this kingdom is worth saving at all.
Ik geraakte tot ongeveer 31% in A Dark and Drowning Tide voor ik besloot het boek aan de kant te leggen. De opzet sprak me aanvankelijk wel aan, met de moord op een boot en de politieke spanningen tussen verschillende regio’s die samen één onwillig verenigd land vormen. Het deed me eigenlijk een beetje denken aan Voyage of the Damned van Frances White, maar dan met een serieuzere en somberdere toon.
De introducties waren nogal rommelig, met een stroom van namen, regio’s en historische verwijzingen die nooit echt vorm kregen. De wereldopbouw voelde jammerlijk onderontwikkeld aan en kwam vooral tot stand via zware infodumps, in plaats van op een natuurlijke manier in het verhaal verweven te zijn. Het vreemde gebruik van Duitse woorden tussendoor versterkte het gevoel van onsamenhangendheid alleen maar.
De personages konden het gebrek aan fundament jammer genoeg niet goedmaken. Iedereen kwam kinderachtig en onsympathiek over, zeker de hoofdpersoon, die permanent kwaad en bitsig leek. Het voelde alsof dit boek oorspronkelijk begon als een YA-verhaal, maar dat ze de personages vervolgens simpelweg ouder maakten zonder hun gedrag aan te passen.
Het tempo lag traag, de tussendoortjes met folklore liepen niet vlot, en tegen de tijd dat ik aan pagina 114 kwam, besefte ik dat het me gewoon niet kon schelen. Noch het mysterie, noch de wereld, en noch de mensen erin.
Jammer, want de schrijfstijl op zich heeft potentieel, en ik hou normaal enorm van verhalen die in folklore geworteld zijn. Maar dit boek wist me gewoon niet vast te grijpen.
Kelsey, Naomi – The Darkening Globe ★★★★
Genre: Horror
1597, London. When Beatrice’s husband returns from exploring the New World, he comes home with unexpected a mysterious woman, and an enormous painted globe.
As Hugh refuses to explain who their female guest is, Beatrice’s foreboding grows. The unwieldy globe now strikes her as sinister – a reminder of the world of secrets pervading her household.
Then one night, the great, hulking globe begins to turn of its own accord. Terrifying new illustrations appear on its face – and when untimely deaths ensue, Beatrice is convinced that the drawings are connected.
Desperate to prove that she is not paranoid, Beatrice risks everything to uncover the truth. What sinister force is behind these killings? What really happened on Hugh’s excursion to the Americas? Who is the strange woman who won’t leave her house? And on this otherworldly map of murders, who will be painted as the final victim?
The Darkening Globe is een heerlijk sfeervol boek. Duister, onheilspellend en doordrongen van dat sluimerende gevoel van onbehagen dat langzaam onder je huid kruipt. Het is een sinister verhaal verweven met de intrigerende historische achtergrond van ontdekking, verovering en hofintriges, balancerend op de delicate grens tussen het natuurlijke en het bovennatuurlijke.
Ik was vooral fan van de setting en hoe het verhaal zich steeds op onverwachte manieren bleef ontvouwen. Niets liep zoals ik had gedacht, wat het lezen extra boeiend maakte. Het is mysterieus, slim en vol verrassingen die me tot het einde in spanning hielden.
Als ik één puntje van kritiek mag geven, dan is het dat de slechterik wat diepgang miste en dat sommige onthullingen op het einde wat onaf aanvoelden. Maar ondanks dat was dit een donker, fantasierijk en bijzonder meeslepend verhaal dat nog even in mijn hoofd bleef hangen nadat ik de laatste pagina had omgeslagen.
Kova, Elise – A Duet with the Siren Duke (Married to Magic #4) (DNF)
Genre: Fantasy
Victoria risks everything to leave a dangerous marriage and gain a second chance at life. But when her escape goes awry, she finds herself caught in the strong embrace of a mysterious siren, forced to choose: temporary salvation or immediate death.
And so, a cursed deal is struck.
Five years later, Victoria is alive—and the world’s finest ship captain. But her debt to the siren looms while her conniving ex has demanded a king’s ransom as the final price of her freedom. Victoria refuses to cause her family to suffer any more on her behalf, and is determined to make things right before her time is up. But that time is cut short.
The siren comes for her. Six months early.
Taken to the magical and deadly Eversea, home of the sirens, Victoria discovers she’s the sacrifice upon which all sirens pin their hopes. If they want to appease an angry god and save a world on the brink of destruction, then they need her. Which gives her the perfect leverage.
Victoria strikes a new bargain: the Siren Duke will help save her family, and she’ll fulfill his demands. It’s a good bargain until a flicker of passion ignites in the scarred remnants of Victoria’s heart, threatening all she’s worked for. As the sacrifice for the God of Death, she’s meant to give up everything that draws her to the world of the living. But that’s impossible when all she can think about is how this handsome siren’s song, and his hands, make her feel very much alive.
In a realm of ancient magic, submerged secrets, and forgotten gods, can love find a place among shattered hearts as they race against time and the blossoming of forbidden desires? Or will the delicate songs of their hearts be silenced once and for all?
A Duet with the Siren Duke is a complete, *stand alone novel*. It’s for readers looking for a fantasy romance with deep lore, second-chance love, sacrifice, forbidden and slow-burn romance that sizzles on the page, and a happily ever after where love triumphs over all.
While it is set in the Married to Magic universe, readers can start with this book as all Married to Magic novels are stand alones.
Na ongeveer 24% van A Duet with the Siren Duke besloot ik het boek weg te leggen. Vrijwel vanaf het begin voelde de schrijfstijl te langdradig en repetitief aan. De innerlijke monologen van het hoofpersonage bleven maar rond dezelfde gedachten cirkelen, om vervolgens een paar alinea’s later tot iets andere conclusies te komen, wat al snel frustrerend werd om te lezen.
De personages voelden ook vlak aan, met onrealistische prestaties en nevenpersonages die één keer bij naam werden genoemd, alsof ik hun hele achtergrondverhaal al zou moeten kennen. Het gebrek aan diepgang, gecombineerd met de constante herhaling en inconsistente toon, maakte het moeilijk om geboeid te blijven.
Ik had er waarschijnlijk doorheen kunnen komen, maar het feit dat ik om de paar pagina’s moest zuchtten en met de ogen rollen, was een duidelijk teken dat dit boek gewoon niet werkte voor mij. Eerlijk gezegd lijkt deze serie als geheel een beetje te lijden aan vermoeidheid. Elk deel is tot nu toe een solide maar onopvallende driesterrenleeservaring voor mij geweest. Leuk genoeg, maar niets dat echt blijft hangen. Ook al heb ik het volgende boek al in huis, denk ik dat ik het hierbij laat voor deze serie.
🎧 Kingfisher, T. – The Twisted Ones ★★★★
Genre: Horror
Answer: pretty bad. Grandma was a hoarder, and her house is stuffed with useless rubbish. That would be horrific enough, but there’s more—Mouse stumbles across her step-grandfather’s journal, which at first seems to be filled with nonsensical rants…until Mouse encounters some of the terrifying things he described for herself.
Alone in the woods with her dog, Mouse finds herself face to face with a series of impossible terrors—because sometimes the things that go bump in the night are real, and they’re looking for you. And if she doesn’t face them head on, she might not survive to tell the tale.
“I made faces like the faces on the rocks, and I twisted myself about like the twisted ones, and I lay down flat on the ground like the dead ones.”
Deze bizarre en huiveringwekkende zin, die verschillende keren in het boek terugkomt, vat perfect de beklemmende en sfeervolle toon van het verhaal samen. Met zijn setting in een oud, volgestouwd huis aan de rand van het bos heeft het die trage, kruipende dreiging die zich prachtig opbouwt, terwijl het tegelijk iets verrassend knus uitstraalt. Het is de perfecte soort horror voor lezers zoals ik: genoeg om je ongemakkelijk te voelen, maar niet om je nachtrust te verstoren.
De personages, en zeker onze verteller Mouse, zijn nuchter, grappig en bijzonder innemend. Ze maken logische keuzes en voelen levensecht aan. Ik vond het ook geweldig hoe Foxy, een zestigjarige vrouw, wordt neergezet als sterk, capabel en iemand om rekening mee te houden. Een fijne afwisseling van het stereotiepe beeld van de zwakke oma of de kwaadaardige oude vrouw. En natuurlijk verdient ook Bongo een vermelding: de allerbraafste hond, en zo’n ongelooflijk goed ventje.
Het verhaal balanceert mooi tussen psychologische spanning en folkloristische horror, doorspekt met humor en warmte. De antagonisten waren misschien wat minder indrukwekkend zodra ze onthuld werden, en niet alle vragen kregen een sluitend antwoord, maar de onheilspellende sfeer maakte dat ruimschoots goed.
Al bij al is dit een heel onderhoudende, slim opgebouwde horror-fantasy vol mysterie, spanning en precies de juiste dosis humor. Met elk boek dat ik van Kingfisher lees, groeit ze meer uit tot een favoriete auteur en dit verhaal was daarop geen uitzondering. Ook het audioboek is trouwens een echte aanrader!
Reid, Ava – A Theory of Dreaming (A Study in Drowning #2) ★★★
Genre: Fantasy
All stories come to an end.
Effy learned that when she defeated the Fairy King. Even though she may never know exactly what happened at Hiraeth, she is free of her nightmares and is able to pen a thesis with Preston on the beloved national fairy tale Angharad. She has finally earned a spot at the literature college, making her the first woman in history to enroll.
But some dreams are dangerous, especially when they come true. The entire university—and soon the entire nation—is waiting for her to fail. With the Fairy King defeated and Myrddin’s legacy exposed, Effy can no longer escape into fantasy. Who is she without her stories?
With Effy under threat, Preston is surprised to discover a rage simmering inside him, ringing in his ears like bells. He begins to dream of a palace under the sea, a world where he is king—visions that start to follow him even in waking.
As the war between Llyr and Argant explodes, Effy and Preston find themselves caught in the crossfire: Effy losing her dreams and Preston losing himself in his.
Are dreams ever truly just dreams?
A Theory of Dreaming voelt als terugglijden in een half-herinnerde droom: wazig, weemoedig en vreemd genoeg troostend. Reid’s proza is nog steeds even betoverend en meeslepend, en omhult de lezer in een nostalgische, bijna loommakende sfeer die tegelijk rustgevend en ontregelend is. Het verhaal kabbelt eerder dan dat het voortgestuwd wordt, doordrenkt van suggestie en vaagheid, meer gericht op stemming dan op vaart.
Die vaagheid, hoe mooi ook verwoord, heeft wel een prijs. De plot voelt dun en onzeker aan, met allerlei hints naar diepgang die nooit helemaal tot bloei komen. Effy’s terugval vond ik bijzonder frustrerend om te lezen; na al haar groei in A Study in Drowning was het teleurstellend om haar vooruitgang te zien wegglijden en haar in apathie te zien vervallen. Haar passiviteit botst met de vechtlust die ze eerder toonde, waardoor haar personage leeg aanvoelt.
Toch blijft Reid’s weelderige, lyrische en op vreemde manier bedwelmende taal haar grootste troef. Zelfs toen ik de tekortkomingen van het verhaal begon te zien, kon ik niet stoppen met lezen. Pas toen ik het boek uit had, besefte ik hoe weinig er eigenlijk onder al die schoonheid schuilging. De vele verwijzingen naar sigaretten, bijna overdreven geromantiseerd, versterken dat gevoel van zelfgenoegzame loomheid dat het hele boek typeert.
Uiteindelijk is A Theory of Dreaming een prachtige illusie: schitterend om te beleven, maar merkwaardig leeg zodra je beter kijkt. Een boek dat me volledig wist te betoveren tijdens het lezen, maar dat snel vervaagde als de resten van een droom wanneer je wakker wordt.
Hazelwood, Ali – Mate (Bride #2) ★★★
Genre: Romantiek
Serena Paris is orphaned, pack-less, and one of a kind. Coming forward as the first Human-Were hybrid was supposed to heal a centuries-long rift between species. Instead, it made her a target, prey to the ruthless political machinations between Weres, Vampyres, and Humans. With her enemies closing in on her, she has only one option left—if he’ll have her.
As Alpha of the Northwest pack, Koen Alexander commands obedience. His authority is so absolute, only a fool would threaten his mate. It doesn’t matter if Serena doesn’t reciprocate his feelings, nothing will stop him from keeping her safe.
But power-hungry Vampyres and Weres are not the only threats chasing Serena. Sooner or later, her past is bound to catch up with her—and Koen might be the only thing standing between her and total annihilation…
Toen ik in de oktoberillustratie van de Illumicrate-kalender Misery en Serena opmerkte, werd ik eraan herinnerd dat Ali Hazelwood Mate had uitgebracht, het vervolg op Bride, waarin deze keer Serena de hoofdrol krijgt. Tussen de wat donkerdere, sfeervollere boeken door leek dit me het perfecte luchtige tussendoortje.
Zoals verwacht schitteren Hazelwoods typische humor en scherpe dialogen opnieuw. De uitwisselingen tussen Serena en Koen zijn geestig, spitsvondig en gewoonweg zo plezant om te lezen. Beide personages hebben sterke, sympathieke persoonlijkheden, en het boek weet verrassend goed het evenwicht te bewaren tussen plot en romantiek. De toon is speels en zelfbewust, met een knipoog naar de typische weerwolf–vampierverhalen waar zovelen van ons mee zijn opgegroeid en dat vleugje nostalgie maakt het des te leuker.
Ik apprecieerde vooral hoe Hazelwood haar paranormale wereld een pseudo-wetenschappelijke onderbouw probeert te geven. De evolutionaire verklaringen voor de verschillende soorten zijn slim gevonden en spreken zeker de meer sceptische lezer aan. Toch worden Serena’s persoonlijke problemen wat te snel en te makkelijk opgelost, waardoor een kans verloren gaat om echt dieper in te gaan op hoe vrouwenkwalen vaak gebagatelliseerd of genegeerd worden.
Rond halverwege begon het verhaal wat te slepen, en het boek had gerust iets korter gemogen. De intieme scènes, die bewust wat wazig blijven om Serena’s verwarde gemoedstoestand te weerspiegelen, kwamen wat houteriger en soms wat vulgairder over dan Hazelwoods gebruikelijke stijl, waardoor ze minder goed werkten voor mij.
Toch blijft Mate vooral een luchtig, grappig en heerlijk vermakelijk boek. De perfecte mix van cringe, charme en slimme parodie. Het neemt zichzelf niet te serieus en dat is net wat het gemakkelijk en plezant maakt om te lezen.
🎧 Black, Holly – Book of Night (The Charlatan Duology #1) ★★
Genre: Fantasy
Charlie is a low-level con artist, working as a bartender while trying to distance herself from the powerful and dangerous underground world of shadow trading. She gets by doing odd jobs for her patrons and the naive new money in her town at the edge of the Berkshires. But when a terrible figure from her past returns, Charlie’s present life is thrown into chaos, and her future seems at best, unclear—and at worst, non-existent. Determined to survive, Charlie throws herself into a maelstrom of secrets and murder, setting her against a cast of doppelgängers, mercurial billionaires, shadow thieves, and her own sister—all desperate to control the magic of the shadows.
Terugkeren naar Book of Night voor een tweede lezing bevestigde grotendeels wat ik bij mijn eerste leeservaring al voelde: dit is een boek vol fascinerende ideeën, maar met een wat onevenwichtige uitvoering. Het tempo blijft traag, verrassend traag, eigenlijk, voor een roman van amper 300 pagina’s, en het gebrek aan spanning en degelijke wereldopbouw blijft de grootste zwakte. Het op schaduwen gebaseerde magiesysteem intrigeert me nog steeds, maar het is frustrerend onderontwikkeld; termen en concepten duiken op zonder echte uitleg, waardoor de regels van deze wereld vaag en verwarrend blijven.
Toch maakte het luisteren naar het audioboek ditmaal een merkbaar verschil. De vertolking van de vertelstem gaf extra warmte en nuance, vooral aan Charlie, die ik hierdoor veel boeiender en sympathieker vond dan de eerste keer. De nevenpersonages blijven helaas onderbelicht, maar het horen van verschillende stemmen gaf hen net genoeg aanwezigheid om iets meer tot leven te komen, ook wanneer de tekst dat zelf niet deed.
Uiteindelijk is mijn mening niet veel veranderd: Book of Night blijft een roman vol potentieel die haar belofte niet helemaal waarmaakt. De ideeën zijn gedurfd en verleidelijk, maar het verhaal mist diepte en vaart. Toch zit er genoeg in om me nieuwsgierig te maken naar wat het vervolg te bieden heeft.
🎧 Black, Holly – Thief of Night (The Charlatan Duology #2) ★★
Genre: Fantasy
There’d always been something wrong with Charlie Hall. Crooked from the day she was born. Never met a bad decision she wasn’t willing to double down on. She may be good enough to steal a shadow from a tower, but will she be good enough to steal back a heart?
Thief of Night sluit naadloos aan op het einde van Book of Night, en ik ben blij dat ik het eerste boek nog eens herbeleefd had. Zonder die opfrissing was ik ongetwijfeld verloren geweest. Het verhaal duikt er meteen weer in en biedt een degelijke voortzetting, al voelt het niet helemaal alsof het het lange wachten waard was.
Zoals eerder blijft de wereld frustrerend dun uitgewerkt, met een magiesysteem vol intrigerende termen (gloamists, masks, puppeteers, cabal en meer) die uiteindelijk weinig echte inhoud toevoegen. Er zit een mysterie in de kern van het verhaal, maar dat ontvouwt zich traag, en ondanks de veelheid aan plotlijnen worden er maar weinig voldoende uitgediept om echt indruk te maken. De nevenpersonages, oud en nieuw, blijven schetsmatig. Zelfs de relatie tussen Charlie en Vince, dit keer met een sterkere romantische insteek, mist de emotionele overtuiging die ze lijkt te beloven.
Dat gezegd, tilt de audioboekvertolking de ervaring opnieuw een niveau hoger. De stemmen brengen warmte, urgentie en sfeer, iets wat de tekst op zichzelf vaak mist. Zelfs wanneer het tempo inzakte of de logica wat wankelde, bleef ik geboeid dankzij de levendige voordracht.
Uiteindelijk is Thief of Night een donkere, stedelijke fantasy die prettig wegluistert. Het is een verhaal dat in het moment best genietbaar is, maar toch niet helemaal weet te overtuigen. Er worden te veel draadjes uitgegooid, te weinig afgerond, en de ontknoping voelt wat anticlimactisch, met Charlie die de meeste gevolgen alleen draagt. Een boek dat ik met plezier heb beluisterd, maar dat niet lang zal blijven hangen.
Drews, C.G. – Don’t Let the Forest In ★★★
Genre: Horror
Kill for him.
High school senior Andrew Perrault finds refuge in the twisted fairytales that he writes for the only person who can ground him to reality―Thomas Rye, the boy with perpetually ink-stained hands and hair like autumn leaves. And with his twin sister, Dove, inexplicably keeping him at a cold distance upon their return to Wickwood Academy, Andrew finds himself leaning on his friend even more.
But something strange is going on with Thomas. His abusive parents have mysteriously vanished, and he arrives at school with blood on his sleeve. Thomas won’t say a word about it, and shuts down whenever Andrew tries to ask him questions. Stranger still, Thomas is haunted by something, and he seems to have lost interest in his artwork―whimsically macabre sketches of the monsters from Andrew’s wicked stories.
Desperate to figure out what’s wrong with his friend, Andrew follows Thomas into the off-limits forest one night and catches him fighting a nightmarish monster―Thomas’s drawings have come to life and are killing anyone close to him. To make sure no one else dies, the boys battle the monsters every night. But as their obsession with each other grows stronger, so do the monsters, and Andrew begins to fear that the only way to stop the creatures might be to destroy their creator…
Don’t Let the Forest In begint met een betoverend donkere, weelderige, nachtmerrieactig mooie en volledig meeslepende sfeer. C.G. Drews’ schrijfstijl is rijk en poëtisch, doordrenkt van sprookjesachtige horror en macabere lyriek. De verstrengelde verhalen die Andrew schrijft en Thomas illustreert, zijn huiveringwekkend levendig, en de groteske beelden blijven zowel beklijvend als verontrustend op de best mogelijke manier.
Maar die magie begint, naarmate de bladzijden zich opstapelen, helaas snel te vervagen. Wat eerst hypnotiserend en meeslepend is, wordt gaandeweg repetitief, verzwaard door eindeloze cirkels van innerlijke monologen en overdreven introspectie. De taal blijft prachtig, maar begint het verhaal eerder te verstikken dan te versterken. De plot, als je het zo kan noemen, komt nauwelijks vooruit, en tegen de tijd dat de twist zich ontvouwt, is het moeilijk nog echt mee te leven. Het ambigue einde versterkt dat gevoel van frustratie, eerder onbevredigend dan intrigerend.
Er valt niets af te dingen op Drews’ talent voor beeldende, onheilspellende taal en emotionele diepgang, of op de sterke representatie die subtiel doorheen het boek verweven zit. Maar ondanks de prachtige schrijfstijl en de spookachtige toon, kon Don’t Let the Forest In mijn aandacht niet vasthouden voorbij de helft. Een jammerlijk, maar beeldschoon geschreven teleurstelling.
🎧 Liu, Cixin – Death’s End (Remembrance of Earth’s Past #3) ★★★
Genre: Sci-Fi
Earth enjoys unprecedented prosperity due to the infusion of Trisolaran knowledge and, with human science advancing and the Trisolarans adopting Earth culture, it seems that the two civilizations can co-exist peacefully as equals without the terrible threat of mutually assured annihilation. But peace has made humanity complacent.
Cheng Xin, an aerospace engineer from the 21st century, awakens from hibernation in this new age. She brings knowledge of a long-forgotten program dating from the start of the Trisolar Crisis, and her presence may upset the delicate balance between two worlds. Will humanity reach for the stars or die in its cradle?
Het lezen van Death’s End voelde als de cirkel rond maken van een reeks die ik meer bewonderd heb om haar ideeën dan om haar uitvoering. Net als bij The Three-Body Problem en The Dark Forest bleef ik achter met een mengeling van ontzag en ergernis, gefascineerd door de verbeeldingskracht van Cixin Liu, maar uitgeput door zijn afstandelijke manier van vertellen.
De ideeën in dit boek zijn zonder twijfel briljant. De schaal is duizelingwekkend: het lot van de mensheid ontvouwt zich over eeuwen, sterrenstelsels en dimensies, telkens gedefinieerd door een nieuwe dreiging, ramp of wetenschappelijke doorbraak die aanleiding geeft tot een nieuw tijdperk. De concepten lieten mij echt voelen hoe minuscuul we zijn in het grote geheel van het universum, hoe nietig ons zonnestelsel is binnen de grootsheid van de ruimte. Die pessimistische visie vond ik tegelijk de kracht én de vloek van deze trilogie.
Toch vond ik Death’s End iets meeslepender dan de vorige delen. Bepaalde verhaallijnen en vertelelementen grepen me sterker vast, en die hoofdstukken lazen vlot weg. Maar ze vormden slechts een fractie van dit meer dan 700 pagina’s tellende werk, dat verder vaak eerder las als een handboek. De schrijfstijl vond ik zwaar, droog en emotieloos. Vaak had ik het gevoel eerder een wetenschappelijk artikel te lezen dan een verhaal te beleven. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van intelligente fictie, maar ik lees om meegesleept te worden, niet om het gevoel te hebben dat ik een paper moet analyseren of beoordelen. Dat voelt te veel als werk. Deze reeks vraagt constante aandacht en inspanning, maar geeft nauwelijks emotionele voldoening terug. De personages blijven lege hulzen, en het verhaal — vol verwoestende, zielsverpletterende gebeurtenissen — voelt opmerkelijk afstandelijk aan.
Wat het nog moeilijker maakt om te slikken, is het openlijke seksisme. De vrouwelijke hoofdrol in Death’s End lijkt enkel te bestaan om te tonen hoe vrouwen onvermijdelijk falen of te emotioneel zijn om juiste keuzes te maken. Alle positieve of betekenisvolle vooruitgang komt van mannelijke personages. Het is niet alleen walgelijk stereotiep, het ondermijnt ook elk moment waarop het verhaal iets universeels had kunnen zeggen over de mensheid.
Ik stoorde me ook aan de manier van vertellen. Er zijn zo veel boeiende ideeën die voortdurend worden aangeraakt maar zelden uitgewerkt. Intrigerende verhaallijnen, epische gevechten, nieuwe technologieën of zelfs hele beschavingen worden geïntroduceerd en daarna zonder uitleg losgelaten. Die constante afgebroken verwachtingen versterkten voor mij alleen maar de emotionele afstandelijkheid.
Uiteindelijk ben ik wel blij dat ik de ganse reeks heb uitgelezen, al was het alleen maar om eindelijk te begrijpen waar de hype vandaan komt. Ik begrijp waarom velen onder de indruk zijn van de gigantische omvang en de richting van het verhaal. Het is immens ambitieus, doordacht en pessimistisch. En hoewel het me intellectueel zeker heeft geboeid, vond ik het lezen ervan totaal niet aangenaam. Death’s End, en bij uitbreiding de hele Remembrance of Earth’s Past-trilogie, is ontegensprekelijk een monument van ideeën, maar uiteindelijk toch een dor verhaal zonder hart.
One Comment
Irene
O seg, ik kan hier nogal boeken toevoegen aan mijn lijstje. Je hebt me voor The Twisted Ones overtuigd met “genoeg om je ongemakkelijk te voelen, maar niet om je nachtrust te verstoren.”