Olifantenwanten

Ze zijn al een paar keer in de rubriek “mee bezig” gepasseerd, maar nu ze EIN.DE.LIJK helemaal af zijn, verdienen ze toch echt even solo het spotlicht met een toegewijd bericht.

Al jaren maken gehaakte wantjes deel uit van mijn herfst- en winteroutfits. Ze zijn perfect om licht koude handen te verwarmen, zonder meteen alle voelbaarheid in je vingers te verliezen zoals bij volledige handschoenen. Doorheen mijn handwerkjaren heb ik er al heel wat gehaakt, waardoor ik mijn eigen werkwijze heb ontwikkeld, die ik telkens een beetje aanpas, maar waarvan de basis steeds dezelfde blijft.

Maar toen ik mijn laatste gehaakte wantjes verloor, besloot ik dat het tijd was om eens écht iets nieuws te proberen.

Ik bewaar al jaren patronen voor gebreide wantjes met mooie tekeningen in mijn favorieten op Ravelry. Vooral de Peaceable Mitts van Erica Heusser spraken mij enorm aan, want ze tonen mijn favoriete dier, de olifant. De reden waarom ik mij er nooit eerder aan waagde, was simpelweg omdat ik mij geïntimideerd voelde. Gebreide wantjes in Fair Isle-techniek, klonk toch een stuk ingewikkelder dan mijn vertrouwde haaknaald. Kleine omtrek EN kleurenwerk… ik verwachtte me aan serieus wat gepruts.

Maar door het verlies van mijn vorige paar vond ik dat ik geen excuus meer had. Tijd om het eens te proberen!

En ik geef eerlijk toe dat het begin inderdaad prutsen was. Maar eenmaal ik met de juiste breinaald vertrokken was, ging het eigenlijk verbazend vlot. De eerste want rolde behoorlijk snel van mijn naalden. Alleen sloeg daarna het gevreesde tweede-exemplaar-syndroom toe… De tweede want (rechts) kwam maar niet van de grond. Ik breide hoogstens een ronde of twee per keer, en het feit dat het zomer was, hielp mijn motivatie ook niet echt.

Tot het plots ’s morgens weer wat frisjes begon te worden op de fiets en ik mezelf vervloekte dat ik nog altijd geen nieuwe handwarmers had. De rechterwant was op dat moment eigenlijk al zo goed als af, op de duim na, wat ik persoonlijk het lastigste stukje vind. Gelukkig gaf de kou me de nodige schop onder mijn kont, en binnen een halfuur zat die duim er netjes aan, inclusief het wegwerken van alle losse eindjes.

Daarna wachtte nog één spannende stap: het wassen en drogen. Uiteraard met de hand, want vilten wou ik écht niet riskeren. En toen waren ze EINDELIJK klaar!

Wel viel mij meteen iets op: de eerste want (links) ziet er duidelijk losser en groter uit dan de tweede. Niet onbruikbaar, verre van, maar het verschil in breispanning is toch opvallend en iets dat ik niet meteen weet te verklaren. Soit, achteraf gezien komt het eigenlijk wel goed uit, want die linkse past nu gemakkelijker over mijn horloge.

Ondertussen hebben de olifantenwanten al flink dienst bewezen. Tegelijkertijd ben ik nu extra alert om ze niet te verliezen, want dan zou ik zo kwaad zijn, lol.

Nu de wantjes klaar zijn en de drie kleurtjes wol die ik er voor gebruikte nog belange niet op zijn, overweeg ik nu om die te gebruiken voor een bijpassende muts. Of dat haalbaar is, weet ik nog niet, maar mocht dat project er komen, dan lezen jullie dat uiteraard hier!

Groetjes,
Charlotte

---

De Details
Patroon:	Peaceable Mitts van Erica Heusser
Wol:	Drops Alpaca in 3 kleuren: 4010 – licht lavendel – 30g 6360 – maneschijnblauw – 15g 3770 – framboosrood – 2g
Breinaald:	2,25mm