Naast mijn K-pop avontuur in Amsterdam stond er deze zomer nog een groot muziekfeest op de planning: Oasis in Edinburgh! Al bijna een jaar lagen de felbegeerde tickets klaar, dus de verwachtingen waren hoog.

Het Kanaal over

Kort na mijn vervroegde terugkeer van de natte kampeertrip aan de Moezel trok ik samen met twee vrienden opnieuw op pad, richting Noord-Engeland en Schotland. Op maandag reden we naar IJmuiden om daar de ferry te nemen naar Newcastle. De nachtelijke overtocht werd door storm Floris behoorlijk heftig, maar leverde tegelijk spectaculaire plaatjes op van een vurige zonsondergang en een gigantische regenboog midden in het oog van de storm.

Dinsdag kwamen we door de beukende golven met wat vertraging in Newcastle aan. Gelukkig ging de douanecontrole vlot: het magische woord Oasis deed de beambten met goedgehumeurde jaloezie lachen en ons doorwuiven.

Newcastle verkennen

Omdat we pas later op de dag in ons verblijf in Jedburgh terecht konden, besloten we eerst Newcastle zelf te verkennen. We waren nog geen tien minuten geparkeerd, en we spotten al een boekenwinkel… Nauwelijks een uur op Engelse bodem en we hadden al een zak boeken in onze handen. Priorities, right?

Daarna wandelden we langs Grey’s Monument, de kathedralen, “The Vampire Rabbit”, het kasteel en natuurlijk de Tyne Bridge. Tussendoor lunchten we in een pub (Britse cider + jacket potato voor mij).

Jedburgh als uitvalsbasis

In de late namiddag reden we verder, langs mooie uitgestrekte landschappen van de Britse heide, naar Jedburgh, in de Schotse Borders.

Het huis waar we verbleven was gigantisch: dubbele kamers en badkamers in overvloed, plus een knusse living, keuken en eetkamer. Extra leuk was dat onze vierde concertmaat zich in Jedburgh bij ons aansloot, want ze had daar met haar gezin een verblijf in dezelfde straat kunnen scoren. Zo konden we meteen al gezellig samen lekker gaan eten in het dorp.

De dag erna genoten we van de lokale natuur, met een uitgebreide wandeling, gevolgd door koffie en taart in het dorp, een bezoek aan de onafhankelijke boekenwinkel (die we uiteraard moesten steunen) en ’s avonds een klassieke Britse take-away met fish & chips.

Edinburgh: op zoek naar Harry Potter in Oasis-sferen

Donderdag trokken we voor het eerst naar Edinburgh, enerzijds ter voorbereiding van het concert de dag erna en anderzijds om de stad te verkennen.

In de auto uiteraard de gepaste playlist, maar ook ter plekke was de Oasis-mania onmiskenbaar. De omroepstem van Scotrail strooide vrolijk met Oasis-teksten: “Some Might Say trains will be busy”, “Roll with it and buy your tickets before boarding”, “Be our Wonderwall”, …

Edinburgh centrum was stampvol, want naast Oasis was het ook Fringe-festival en de Military Tattoo. Toch deden we een portie sightseeing: de Royal Mile, St. Giles Cathedral (waar we zelfs een korte mis meepikten), Diagon Alley a.k.a. Victoria Street voor een butterbeer (bah!) en Greyfriars Kirkyard op zoek naar McGonagall en Tom Riddle.

Vrijdag was het dan D-day. We keerden tegen de middag al terug naar Edinburgh en kozen deze keer voor een hop-on-hop-off bus om onze benen te sparen. We zagen Holyrood Park en Arthur’s Seat (alleen vanop afstand – er wachtte ons nog een lange avond) en aten tussendoor nog ergens een stevige pubmaaltijd.

Wegens de ellenlange wachtrijen in de officiële Oasis-winkel kochten we onze T-shirts in een andere shop. Ik ging voor Definitely Maybe, niet alleen een fantastisch album, maar ook een toepasselijke beschrijving van mijn beslissingsprocessen, lol. Daarna nog een korte stop in Waterstones voor koffie en een toiletpauze.

Het concert!

En toen… eindelijk… de uittocht richting Murrayfield Stadium. Na wat gedoe met een overvolle tram stapten we te voet verder mee in de mensenmassa. Binnen bleek de officiële merchandise verrassend makkelijk bereikbaar, waardoor ik alsnog mijn favoriete concertshirt wist te scoren!

Richard Ashcroft verzorgde een sterk voorprogramma, maar ik telde toch vooral de minuten af tot Oasis. En wat een show…

Machtig, kippenvel, tranen van emotie, zingen, schreeuwen, springen. Drie uur lang pure magie. Dit was zó goed, beter dan ik had durven dromen.

Afsluiter

Zaterdag sloten we onze trip af met een bezoek aan Jedburgh Abbey en Mary Queen of Scots’ Visitor Centre.

En dan moesten we opnieuw de ferry op. Deze keer een compleet andere ervaring: rustige zee, zalig zonnetje en een prachtige zonsondergang.

En zo zat ons avontuur er alweer op. Oasis in Edinburgh was een ervaring om nooit te vergeten. En stiekem hoop ik dat er ooit nog een Europese tour komt, want dan sta ik als eerste in de rij om opnieuw tickets te scoren!

Groetjes,
Charlotte