Hoewel ik dit vierde en laatste deel in The Faithful and the Fallen ruim op tijd uitlas voor de liveshow van de #FaithFallAlong van Becca’s Catch-up Bookclub, wist ik op voorhand al dat ik de liveshow niet live zou kunnen volgen omdat ik toen op reis was. Misschien dat ik daarom het schrijven van deze recensie zo lang heb uitgesteld, iets waar ik mezelf nu toch een beetje voor vervloek, haha.

Want telkens als ik eraan wilde beginnen, dacht ik alleen maar: zooo goed! Niet bepaald een diepzinnige recensie 😅. Gelukkig heb ik de gewoonte om tijdens het lezen aantekeningen te maken, dus laat ik proberen die enthousiaste chaos nu om te zetten in een vlot leesbaar geheel!

John Gwynne – Wrath (The Faithful and the Fallen #4) ★★★★★

Genre: Epic Fantasy

Events are coming to a climax in the Banished Lands, as the war reaches new heights. King Nathair has taken control of the fortress at Drassil and three of the Seven Treasures are in his possession. And together with Calidus and his ally Queen Rhin, Nathair will do anything to obtain the remaining Treasures. With all seven under his command, he can open a portal to the Otherworld. Then Asroth and his demon-horde will finally break into the Banished Lands and become flesh.

Meanwhile Corban has been taken prisoner by the Jotun, warrior giants who ride their enormous bears into battle. His warband scattered, Corban must make new allies if he hopes to survive. But can he bond with competing factions of warlike giants? Somehow he must, if he’s to counter the threat Nathair represents.

His life hangs in the balance – and with it, the fate of the Banished Lands.

De perfecte afsluiter van een reeks die mijn hart stal… en brak.

Wat een slot! Wrath had de moeilijke taak om een groots opgezet verhaal, met talloze verhaallijnen, logisch en bevredigend samen te brengen – en Gwynne slaagde daar wat mij betreft met glans in. Deze finale van The Faithful and the Fallen is groots, intens, aangrijpend en hartverscheurend mooi. Al vanaf de eerste bladzijde gierde de spanning door mijn lijf, want de dreiging is onmiddellijk en constant aanwezig. De gevechten zijn rauw, visueel en zó meeslepend dat ik soms maar één of twee hoofdstukken kon lezen voor ik weer even op adem moest komen.

“Blood in the sunlight, men and horses toppling, screaming, death throes churning the turf. ”

Hoewel het verhaal draait om een voorspelling over de epische strijd tussen goed en kwaad, vol mysterie en verloren gegane kennis en magie, blijven de personages de ware kern. Hun keuzes, de liefde of haat die hen drijft, het verdriet dat ze meedragen. Gwynne toont opnieuw hoe sterk zijn personages zijn geschreven. Ze leven, ademen en zullen me nog lang bij blijven.

De cast in deze serie is immens, en ik geef toe dat sommige minder prominente personages soms vergeten werden, maar gelukkig helpt Gwynne de lezer telkens met een subtiele herintroductie, waardoor zelfs de omvangrijke cast overzichtelijk blijft. En ondanks de epische schaal blijft de emotionele impact persoonlijk en tastbaar.

“He couldn’t breathe; his sorrow was a physical thing that crushed the air from his lungs.”

Ik heb opnieuw veel gehuild tijdens het lezen van dit boek – van verdriet, van opluchting, van woede. Maar ook geglimlacht, gegniffeld en gelachen. De humor blijft, zelfs in de donkerste momenten. Heel bitterzoet allemaal. Elk personage krijgt zijn moment, en Gwynne gunt beide zijden hun overwinningen en verliezen. Het zorgt voor een eerlijke en gelaagde finale.

Door deze focus op personages, en het feit dat we telkens vanuit hun – vaak onwetende – perspectief lezen, blijft veel van de wereld en magie vaag. Niet elk mysterie wordt ontrafeld. Niet elk stukje magie wordt uitgelegd. Normaal zou ik dat storend vinden, maar omdat de emotionele lijn zo krachtig is en het hoofdverhaal een mooi afgerond einde kent, stoorde het me totaal niet. Misschien helpt het ook dat ik weet dat er nog een trilogie volgt in deze wereld — hopelijk wordt daarin meer onthuld. De wereld voelt in elk geval rijk, gelaagd en vol potentieel.

“In such dark times as these it was heartwarming to see such love.”

Voor mij heeft deze reeks zich met Wrath definitief in mijn favorietenlijst genesteld. Groots zonder overdaad, pijnlijk en prachtig tegelijk. En bovenal: menselijk.

Terugblikkend op deze vierdelige reeks voel ik vooral verwondering en diepe bewondering. The Faithful and the Fallen heeft me van begin tot eind meegesleept: van de eerste, wat tragere opbouw in Malice, tot de rauwe intensiteit van Wrath. John Gwynne is erin geslaagd een wereld te scheppen die groots en dreigend aanvoelt, maar die tegelijkertijd enorm intiem is, omdat het altijd draait om de personages. Corban, Veradis, Maquin, Cywen, Camlin, Brina, Fidele… ze voelen als mensen van vlees en bloed, met twijfels, pijn, moed en liefde. (En ik zeg nog niks over de dieren. Ik wil een kraai als Craf!) Ik heb meegeleefd, meegevoeld, meegevloekt. Zelden raakte een fantasyreeks me zo diep.

Wat deze serie voor mij zo bijzonder maakt, is hoe de emoties altijd voorop staan. Epische veldslagen, goddelijke intriges en morele grijstinten vormen het decor, maar het zijn de kleine momenten tussen de personages die me het meest bijblijven. Het is een verhaal over hoop, opoffering en waarheid, maar bovenal over moed. En dat blijft nazinderen, lang nadat het boek dicht is geslagen, als een echo van de strijdkreet die alles samenvat:

“Truth and Courage!”