Page & Wick #8: mei 2025
Begin juni viel mijn Page & Wick box van mei in de brievenbus. Deze keer geen gloednieuwe release, maar een boek dat al even op mijn radar stond – wat het meteen extra aantrekkelijk maakte om de editie aan te schaffen.
Het maandthema was Bones of the Forgotten, wat meteen een lekker duistere en epische sfeer opriep.
En dat paste ook perfect bij het geselecteerde boek: Talonsister van Jen Williams – een volwassen fantasy en het eerste deel van een duologie.
Dit boek werd voor het eerst gepubliceerd in 2023, wat recenter bleek dan ik initieel dacht. Het stond al op mijn TBR, en bij het herlezen van de flaptekst snapte ik weer helemaal waarom. Een complex, gelaagd verhaal met meerdere verhaallijnen die stilaan samenkomen – daar word ik altijd blij van. Dus ja, nog steeds heel benieuwd naar het verhaal zelf.
Leven has no memory of her life before she was a soldier. The process of turning her into a Herald – a magical killing machine – was traumatic enough that it wiped her mind clean. Now, with the war won and the Imperium satisfied, she finds herself unemployed and facing a bleak future. Her fellow Heralds are disappearing, and her own mind seems to be coming apart at the seams. Strange visions, memories she shouldn’t have, are resurfacing, and none of them make any sense. They show her Brittletain, the ancient and mysterious island that the Imperium was never able to tame. Leven resolves to go to this place of magic and warring queens, with the hope of finding who she really is.
Envoy Kaeto has done a number of important little jobs for the Imperium, most of them nasty, all of them in the shadows. His newest assignment is to escort the bone-crafter Gynid Tyleigh as she travels across the Imperium – as the woman responsible for creating the Heralds, his employers owe her a great deal. But Tyleigh’s ambition alarms even Kaeto, and her conviction that she has found a new source of Titan bones, buried deep in the earth, could lead to another, even bloodier war.
Ynis was raised by the griffins, and has never seen another human face. She lives wild, as they do, eating her meat raw and flying with her talon-sister, T’rook. The griffins fiercely protect their isolation – the piles of skulls that litter the mountains of Brittletain are testament to that – but the magic they guard will always make them a target for the greed of men. By choosing not to kill Ynis when she was just a baby, the griffins may have doomed themselves – because the girl’s past is coming for her, and it carries a lethal blade.
Maar wat met deze Page & Wick editie? Tja, die verraste me toch wel een beetje.
De nieuwe omslag werd geïllustreerd door de getalenteerde @vitkovskaya_art. En laat me vooropstellen: het is absoluut een prachtig werkje. De kleuren, de compositie, de details – er zit overduidelijk veel vakmanschap en zorg in.
En toch… toen ik de doos opendeed, moest ik even met mijn ogen knipperen.
De vibe van deze cover voelde zó anders aan dan die van de originele editie. Waar de standaard cover een zekere dreiging en zwaarte uitstraalt – zoals ik me het verhaal voorstel – oogt deze nieuwe versie opvallend lichter en bijna… vriendelijk? Dat contrast bracht me even van mijn stuk.
Misschien verandert dat gevoel na het lezen, als ik de personages leer kennen en de symboliek van de illustratie beter begrijp. Het zou zomaar kunnen dat deze omslag eigenlijk perfect de kern van het verhaal vangt, op een manier die je pas na afloop volledig kan waarderen. En wie weet – misschien geeft de originele cover juist een misleidende indruk. Tijd zal het uitwijzen!
Wat ik wel meteen prachtig vond, waren de folie-illustraties op de hardcover. Ook deze werden verzorgd door @vitkovskaya_art, en zowel de voor- als achterkant werden onder handen genomen. Dat geeft het boek echt een luxueuze, afgewerkte uitstraling.
De gespoten randen dragen nog extra bij aan dat luxegevoel: de voorkant is voorzien van een sfeervolle illustratie van @alyesasworld, die qua stijl perfect aansluit bij de omslag. De boven- en onderkanten kregen een effen kleurafwerking – eenvoudig, maar elegant.
Binnenin vinden we op beide schutbladen opnieuw een illustratie van @vitkovskaya_art, die de sfeer van de buitenkant verder doortrekt.
Daarnaast zit er een digitale handtekening in het boek én een auteursbrief – een leuke extra touch die altijd dat tikkeltje meer betekenis geeft aan een uitgave.
Al bij al is dit een zeer verzorgde en samenhangende editie, met veel aandacht voor detail en visuele eenheid. De stijl van de illustraties sluit allemaal mooi op elkaar aan en creëert een duidelijke artistieke visie.
Toch merkte ik bij mezelf een lichte aarzeling, vooral door het verschil in toon tussen deze cover en mijn verwachting. Maar misschien is dat net het boeiende aan speciale edities: ze geven je de kans om een verhaal op een andere manier te benaderen. En eerlijk? Hoe vaker ik naar deze omslag kijk, hoe meer nieuwsgierig ik word naar hoe het allemaal samenvalt na het lezen.
Dus wie weet: misschien wordt deze verrassing uiteindelijk een voltreffer.
Heb jij Talonsister al gelezen? Wat vind jij van deze coverstijl?
Groetjes,
Charlotte
