Bigger on the inside TADAA

Deze week legde ik eindelijk de laatste hand aan mijn Doctor Who sjaal Bigger on the inside of kleiner aan de buitenkant, het is maar hoe je het bekijkt 😉


   

Een eerste poging om deze sjaal de breien deed ik al in 2015.
Zo veel ervaring met het breien had ik toen nog niet, maar wel voldoende om al vertrouwd te zijn met de meeste steken die nodig waren om de sjaal te breien. Er werden wel fouten gemaakt in het kantgedeelte, maar die werden genegeerd. Wie zou dat zien?
Maar dan maakte ik een paar fouten te veel, waardoor ik nog veel te weinig steken op mijn naald over had en mijn sjaal meer op de time vortex begon te lijken dan wat de bedoeling was. Dus het project werd, toch wel met pijn in het hart, uitgehaald en aan de kant geschoven.
Maar, nam ik me voor, ooit zou ik die toch eens maken.

Nu doorspoelen naar begin dit jaar. Ik zocht een nieuw breiproject voor op de trein en besloot om het nog eens te proberen. Voordeel van een tweede poging was dat ik nog wat wijzigingen kon aanbrengen in het plan. Zo had ik bij het breien van poging 1 toch wel wat spijt dat ik niet voor een grotere breinaald had geopteerd. Huplaba, nu kon ik meteen al een grotere naald gaan gebruiken voor poging 2.
Gedurende een paar maanden, de koude, breide ik plichtmatig aan de sjaal en ik zag hem gestaag groeien.
Maar ja, je kent dat, de lente komt in het land, de dagen worden warmer en langer en de goesting om een sjaal te maken verdween een beetje. Dus het project werd uit de treinzak genomen en weer een beetje vergeten.

Deze zomer dan was ik bezig met mijn wolletjes en lopende projecten aan het sorteren en opruimen. En zo kwam ik de sjaal weer tegen en was ik eigenlijk verbaasd dat die al vrij ver gevorderd was. De vingers begonnen weer te kriebelen en het project mocht weer mee op de trein. Deze keer bleef die mee gaan op de trein tot het tijd was om de steken af te zetten.

Eerst werd het kanten gedeelte afgewerkt en afgezet.
Nu dat de sjaal af is kan ik wel zeggen dat dit stuk van het patroon er voor zorgde dat het zo traag breide. Niet dat het moeilijk is, maar op den duur wordt het wel een beetje saai en er komt precies geen einde aan. Het volgende gedeelte was het breien van de TARDISSEN (TARDISES, TARDISI??)
Hiervoor moest ik eerst langs de volledige lengte steken oppikken, evenredig en een precies aantal. Dit stuk besloot ik niet op de trein te doen, maar op het gemak thuis in de zetel. Voor het oppikken van een precies aantal steken, die dan ook nog eens schoon verspreid liggen langs de rand, moet je wel wat geduld hebben ze. Ik heb een paar keer serieus gevloekt toen ik niet juist uitkwam op het einde, of net wel maar de steken aan de ene kant wat dichter op mekaar lagen dan aan de andere kant.
Maar bon, uiteindelijk slaagde ik er toch in en kon het breien weer beginnen.


   

Even kwam er nog een kink in de kabel toen ik ontdekte dat ik een bepaalde steek verkeerd breide, zodat mijn TARDISSEN dreigden een scheef dak te krijgen. Ik kon ofwel kiezen de fout te negeren, ofwel de moed bijeen rapen en een aantal rijen terug uit te halen.
Natuurlijk koos ik voor optie 2, maar het heeft me wel wat zweet gekost. Ik had uiteraard weer geen levenslijnen geplaatst en dreigde het ganse stuk, met de opgepikte steken inclusief, te moeten uithalen. Ik haalde een paar keer diep adem en besloot te proberen of ik toch niet een paar rijen extra kon behouden door heel voorzichtig en traag uit te halen en dan heel voorzichtig en traag steek per steek opnieuw op de naald te plaatsen.
Uiteindelijk verloor ik op deze manier 4 reeds gebreide rijen, terwijl het er maar 2 mochten zijn . Maar, het kon ook erger zijn, want ik had al in totaal 7 rijen gebreid. Vier verliezen is beter dan zeven, dus het was het zeker waard.
Ik moet echter waarschijnlijk niet vertellen dat ik daarna regelmatig levenslijnen in mijn werk plaatste. Ene keer, maar geen twee keer 😉

    

En daarna was het eigenlijk smooth sailing. Het breide enorm vlot, vooral omdat ik nieuwsgierig was naar hoe die TARDIS-vorm tevoorschijn kwam door een combinatie van meerderen, minderen en gedraaide steken.

Eind vorige week werd de sjaal dan gewassen en opgespannen om te drogen en dinsdagavond werkte ik dan de laatste eindjes nog weg. En TaDaa:

ik ben de trotse eigenaar van een TARDIS-sjaal! En ik ben er super blij mee!

Groetjes,
Charlotte


De details
Patroon: Bigger on the Inside door Kate Atherley
Wol: Zeeman Super Soft in TARDIS-blauw (kleur 60, lot 2245)
Hoeveel wol: 3 bollen = 150 gram = 598 meter
Breinaald: 4 mm
Aanpassingen patroon: geen
Nota’s bij nieuwe steken: Opzoek werk gedaan voor de C2L (cross 2 left) en C2R (cross 2 right) aan de achterkant. Via Google en YouTube vind ik enkel dingen voor de voorkant (rechte steken), maar niks voor averechts. Dan eens in projecten op Ravelry zoeken en via LadyDanio ben ik eindelijk wat meer te weten gekomen. Uitgetest op een proeflapje, en het is juist:

AAN DE VOORKANT (RIGHT SIDE):
Werk C2R en C2L zoals beschreven in het patroon zelf. Dat lukt zonder kabelnaald of zo.

AAN DE ACHTERKANT (WRONG SIDE):
C2R gaat zoals beschreven in het patroon, maar C2L is moeilijker door die ’purl into the back’. Doe het in plaats zo (geschreven in het Engels, want ik ken de bewoording niet echt in het Nederlands):

C2L (WS): With yarn in back, slip first two stitches as if to purl from the left to the right needle. With the left needle, insert tip in the front of the 2nd slipped stitch on the right needle. Remove right needle from the two slipped stitches, being careful not to lose the first stitch. Reach around with the right needle and place the first stitch in front of the second stitch on the left needle. The two stitches have now switched place.
Then, purl first in thd back loop, purl second as normal.

Het avocadopit experiment #1

Op een bepaald moment zag ik het overal opduiken, op Pinterest en op Instagram: instructies over hoe je een plant kunt kweken uit een avocadopit. Eerst dacht ik nog dat dit hier, bij ons, niet zou lukken, maar ik was zodanig geïntrigeerd dat ik besloot dat ik het ook eens zou proberen. De eerstvolgende keer dat ik avocado’s in huis had, bewaarde ik één van de pitten en ging aan de slag met de instructies die ik hier vond. Ondertussen ben ik iets meer dan 4 maanden ver met mijn eerste pit en heb ik tal van foto’s van de verschillende fasen. Daarom besloot ik eens een overzichtje te maken van de groeistadia van mijn avocadopit van de start tot nu!

Mijn avocado-experiment – Deel 1
26/05/2017: We beginnen er mee! 14/06/2017: 19 dagen later merk ik opeens het begin van een worteltje op! 30/06/2017: En dat worteltje groeit serieus in de komende 15 dagen!
04/07/2017: 39 dagen nadat ik de pit in het water stak en 20 dagen na het begin van de wortelontwikkeling, komt een piepklein plantje piepen! 06/07/2017: En dat plantje zie ik elke dag iets groter worden 18/07/2017: Tot het de blaadjes begint uit te krullen
14/08/2017: Eenmaal de blaadjes goed beginnen te ontwikkelen, zie ik de steel niet meer in hoogte toenemen.
En ja, zoals je kunt zien begon ik met nog een tweede pit!
07/09/2017: Aan de onderkant, in het water, begint er zich een waar netwerk aan bijwortels bij de hoofdwortel te voegen.
Aan de bovenkant van de plant zie ik nog weinig veranderen, behalve dat ik bemerk dat de puntjes van de blaadjes zwart beginnen te kleuren. Volgens de instructies moet de steel in twee geknipt worden wanneer het plantje 10 à 15 cm hoog is. Mijn plantje meet nu zo’n 9 cm. Zou ik hem al toppen? Ergens vind ik het precies wel zonde…
09/09/2017: Ik vond dit zo lastig om te doen, maar ik vond op verschillende plaatsen dat het toch wel aangeraden is voor een sterke, stevige plant. Dus ogen dicht en knippen. Hopelijk overleeft hij het!
Wat zal het worden?
28/09/2017: 19 dagen na zijn onthoofding zie ik niet veel meer veranderen. Zou hij dood zijn? Aan de andere kant, de wortels blijven er gezond uit zien, dus ik denk het eigenlijk niet. De bovenkant van de stengel, waar ik knipte, ziet er wel droog en verbruind uit. Hmmhmm, benieuwd of het nog iets wordt. 04/10/2017: Misschien verbeeld ik het me maar, maar het lijkt alsof de knop aan de zijkant een ietsiepietsie groter is geworden. Ik blijf het in de gaten houden! Word vervolgd!

Tot nu toe verliep mijn avocado-experiment, zoals je kunt zien, heel vlot. Alleen nu weet ik niet of er nu nog wel of geen leven meer in mijn pit zit na zijn onthoofding. Misschien heb ik gewoon te lang gewacht en moest ik hem al veel vroeger getopt hebben?

Mijn tweede pit zit ondertussen ook al op dat stadium (na 51 dagen):

Nu twijfel ik natuurlijk keihard of ik hem ook onthoofd of net niet. Aan de ene kant, deze pit zit nu nog in een vroeger stadium dan de vorige toen ik deze topte, dus misschien lukt het bij deze wel om hem verder te laten groeien. Aan de andere kant, misschien kan ik deze gewoon nu in aarde planten en zien wat voor plant ik verder ontwikkel zonder het toppen.
Alles hangt nu natuurlijk af hoe pit 1 verder reageert, maar de beslissing voor pit 2 is nu ongeveer nodig. Ik geef het nog een dag of 2 en dan hak ik de knoop door voor pit 2. Over de verdere ontwikkeling van pit 1 hou ik jullie, als er iets te melden valt, zeker op de hoogte!

Probeerden jullie al eens een avocadoplant te kweken? En zo ja, hoe lukte dat bij jullie?

Groetjes,
Charlotte

Gelezen in augustus

Kevin Valgaeren – De Ziener ★★

De auteur, Kevin Valgaeren, leerde ik vorige zomer kennen toen ik in een opwelling zijn boek Sceance kocht. Ik was redelijk onder de indruk van de sfeer die in het boek naar voor werd gebracht en besloot dat ik nog meer van deze auteur wou lezen. Dankzij mijn vernieuwde abonnement bij de plaatselijke bibliotheek werd dit een feit.

De Ziener begint met een flashback naar het Borley van de zestiende eeuw. In het klooster zijn een jonge zuster en pater verliefd geworden en willen uit het klooster ontsnappen om samen een nieuw leven op te bouwen. Helaas worden ze verraden, gevangen genomen en vervolgens geëxecuteerd.
Dan op het einde van de negentiende eeuw laat dominee Henry Bull een pastorie bouwen bovenop de fundamenten van het oude klooster. Het is het begin van een reeks onverklaarbare gebeurtenissen en waarnemingen.
Terug in het heden maken we kennis met David, die sinds de dood van zijn ouders inwoont bij zijn voogd Dorian. Dorian is ook David’s mentor, die hem al sinds zijn tienerjaren opleidt tot een Ziener. Hierdoor kan David voorbij de dood kijken. Op een dag vindt David een brief van een anonieme briefschrijver aan Dorian, met een verzoek om onderzoek te komen doen in Borley. Twee jonge meisjes zijn dood aangetroffen en de briefschrijver legt een link met de verlaten pastorie, waar het volgens de lokale bevolking zou spoken. David grijpt deze kans om zijn gave in de praktijk te benutten met twee handen aan en vertrekt zonder toestemming van Dorian naar het Engelse platteland.

Het eerste boek dat ik van deze auteur las was al zijn derde, terwijl De Ziener zijn debuut is en dat merk je wel aan de schrijfstijl. Het is wel vlot geschreven, maar het voelt nog allemaal een beetje gekunsteld en zoekend aan. Sommige passages mochten echt geschrapt worden of ingekort.
Het verhaal dan was helemaal niet wat ik er van had verwacht. Ik geef eerlijk toe dat ik een beetje ontgoocheld was door de wending die de plot nam, maar dit neemt niet weg dat het merendeel van de plot heel origineel is voor dit genre. Het bevat heel veel elementen die ik nog niet eerder was tegen gekomen en waar ik echt wel nieuwsgierig naar was. Helaas was er voor mijn gevoel dan die cliché-wending, die me een beetje met de ogen deed draaien met de verzuchting: “Weer zo’n verhaal.” (ik ga niet verklappen wat ik bedoel met zo’n, want dan verpest ik het een beetje, denk ik)
Wat de personages betreft vond ik het hoofdpersonage David echt niet sympathiek. Het is een beetje een verwend ettertje, die bij mij weinig sympathie of medeleven opwekte. Dit heeft volgens mij ook bijgedragen aan waarom ik zo’n negatief gevoel had op het einde van het boek. Dat en het feit dat ik ontdekte dat het verhaal nog vervolgd wordt in een tweede boek. Weeral een verhaal met een vervolg.

Uiteindelijk vond ik De Ziener wel interessant om te lezen, omdat ik zo duidelijk kon zien hoe sterk de auteur gegroeid is als je vergelijkt met zijn latere Seance. Maar net doordat ik Seance heb gelezen, zag ik de vele gebreken en potentieel in De Ziener, waardoor de beoordeling toch wel wat lager ligt. Maar hé, voor de auteur zeker beter zo dan omgekeerd 😉
En ook al heb ik eens serieus gezucht toen bleek dat er nog een vervolg kwam op het verhaal, denk ik toch dat ik het een kans ga geven en ook ga lezen. Ergens ben ik toch wel nieuwsgierig.

Mary E. Pearson – The Kiss of Deception ★★★

The Kiss of Deception, deel 1 van The Remnant Chronicles, las ik al eens eerder, maar omdat ik nu de rest van de trilogie wilde lezen – ik heb bewust gewacht met verder lezen tot de ganse trilogie uit was – las ik hem nog eens opnieuw.

In het koninkrijk van Morrighan groeide iedereen op met de verhalen over de vroegere wereld. Het dagdagelijkse leven is doorspekt met gewoontes en tradities. Maar volgens Prinses Lia, de eerste dochter van Morrighan, mogen sommige tradities gerust afgeschaft worden. Zoals die traditie waarbij zij moet trouwen met iemand die ze nog nooit heeft ontmoet, alleen maar om sterkere politieke banden te smeden.
Beu om te moeten gehoorzamen en helemaal klaar voor een nieuw leven, vlucht Lia weg uit Morrighan op de ochtend van haar huwelijk. Samen met haar meid Paulien trekt ze naar een rustig vissersdorpje en vestigt ze zich tussen het gewone volk. Alles kabbelt traag voort, tot op de dag er twee mysterieuze vreemden in het dorpje aankomen. Lia is geïntrigeerd, maar ze weet niet dat één van die vreemdelingen de Prins is die ze aan het altaar liet staan, terwijl de ander ingehuurd is om haar te vermoorden.

Mijn gedachten over The Kiss of Deception na de tweede lezing zijn vrij gelijkaardig aan de eerste, behalve dan dat ik nu zeker wist wie van de twee vreemdelingen de Prins en wie de huurmoordenaar was. Bij de eerste lezing had ik wel van in het begin een heel sterk vermoeden, dat later correct bleek.
Gelukkig is het spelletje “wie-is-wie” niet het enige leuke aan dit boek. De wereld en haar geschiedenis, de verschillende landen en volkeren, dit alles klinkt echt veel belovend. Maar The Kiss of Deception liet me daar toch een beetje op mijn honger zitten, want het boek diende volgens mij vooral als eerste in scène zetting, zodat in het vervolg keihard in het echt verhaal kan worden gedoken. In dit deel gebeurt er eigenlijk weinig en de plot kabbelt maar traag voort, behalve naar het einde toe, waar opeens een stroomversnelling zit. Wat me echter toch in de ban kreeg was dat de auteur heel slim sporadisch nieuwe elementen, zoals peronages of glimpsen van de wereld, toevoegde. Hierdoor raakte ik verder geïntrigeerd en moest ik wel verder lezen. Vooral ook de korte stukjes legendes en mythes uit de verschillende landsdelen aan het begin van elk hoofdstuk deden mijn nieuwsgierigheid naar de ganse wereld pieken en hongeren naar meer.

Mary E. Pearson – The Heart of Betrayal ★★★★

Nadat ik deel 1 van The Remnant Chronicles opnieuw had uitgelezen, dook ik meteen in deel 2.
Ik had geen idee wat ik er kon van verwachten, alleen gebeurt het vaak dat het tweede boek in een serie nogal ontgoochelend is. Voor The Heart of Betrayal gaat dit totaal niet op. Het stak voor mij met kop en schouders boven The Kiss of Deception.

Er waren deze keer geen goedkope trucjes, zoals raden wie welk personage is, nodig om me helemaal in het verhaal te zuigen.
Dit was, voor mij althans, geen dertien-in-een-dozijn Young Adult Fantasy meer, maar een echte bijna-High Fantasy, met een fantastisch complexe en unieke wereld met bijhorende enorme variatie aan volkeren en machten.

Ik heb zo hard genoten van dit boek, van zijn vele draaiingen en wendingen, zijn emotionele achtbaan en zijn groeiende personages.
Echt een superieur vervolg op boek 1. En man, dat einde! Wat was ik blij dat ik had gewacht tot ik de volledige serie in mijn bezit had voor ik verder las. Zo kon ik, na die gigantische cliffhanger, meteen in boek 3 duiken!

Mary E. Pearson – The Beauty of Darkness ★★★★★

Ik ga meteen met de deur in huis vallen: Ik was al behoorlijk onder de indruk van de eerste twee delen, maar dankzij The Beauty of Darkness, de afsluiter van The Remnant Chronicles, durf ik zeggen dat dit één van mijn favoriete series is geworden.

Zo ongelooflijk goed!
Die wereld, de mythe die langzaam ontrafeld, de groei van de personages, de plot, alles in dit boek was perfect, gedetailleerd en passend.
Een schitterende, epische afsluiter van een prachtige trilogie.

Op het einde van deze helse rit, raad ik deze trilogie, The Remnant Chronicles, ten zeerste aan aan iedereen die zich wil wagen aan fantasy, maar niet weet waar te beginnen. Laat je niet vangen door het oppervlakkige lokkertje van “wie van die knapperds is een prins en wie een huurmoordenaar” uit het eerste deel, want daar mag je het boek absoluut niet op beoordelen.
Deze trilogie heeft zo veel diepgang, heeft een enorm goed uitgewerkte wereld, een ongelooflijk intrigerende mythe en echte personages van vlees en bloed waar je van gaat houden met gans je hart of die je maar al te graag haat.
Als je echter op zoek bent naar een Young Adult dat zich alleen maar focust op romantiek, dan ga je hier helaas ontgoocheld over zijn. Hierdoor is het lokkertje uit boek 1 misschien te misleidend geweest voor vele lezers.

Als ik jullie nog niet heb kunnen overtuigen dat dit een schitterende serie is die je MOET lezen, dan wil ik je nog even mee geven dat ik de volledige trilogie in amper 10 dagen uit las. Dat zijn meer dan 1600 pagina’s op 10 dagen waarbij ik ook nog eens full-time ging gaan werken. Ieder vrij moment moest wijken zodat ik in deze boeken kon lezen. Echt echt echt de moeite

Maria V. Snyder – Studie van Magie ★★★

Vorige maand las ik Studie van Gif, het eerste deel in deze reeks. Ik las dit boek in een dag uit en was heel benieuwd naar het vervolg Studie van magie.

Helaas kon deel twee me niet zo sterk bekoren. Kwam het omdat het de ondankbare taak kreeg om na The Beauty of Darkness te komen? Ik weet het niet. Alleen vond ik dat er iets mankeerde aan dit boek.
Het voelde een beetje schokkerig, een beetje repetitief, onvoldoende uitgewerkt en op momenten extreem voorspelbaar.
De personages waren plat en vergeetbaar. Er worden veel nieuwe personages geïntroduceerd, maar geen enkele wordt echt leven ingeblazen. Deze keer zei zelfs het hoofdpersonage, Yelena, me weinig. Bleek dat er niets meer klopte van de de heldin die ik in mijn hoofd had opgebouwd na het lezen van het eerste boek.
En dan die schrijfstijl, die las zo jeugdig, zo puberaal. Ik weet wel dat dit een Young Adult is, maar met het eerste deel had ik dit helemaal niet. Ondanks de zware thema’s die aan bod kwamen, voelde het soms alsof een meisje van 15 jaar de tekst had geschreven.
Al bij al was ik dus vrij ontgoocheld in dit vervolg op het leuke Studie van Gif. Ik denk zelfs niet dat ik het laatste deel ga lezen.