De eerste tandjes

Toen ik gisterenmorgen naar het station fietste was de temperatuur nog vrij zacht, maar toen ik ’s avonds de fietstocht terug naar huis maakte had de lucht toch al iets bijtends. Het gevoel was meteen helemaal anders. De wind heeft zijn eerste tandjes gekregen en de winter zit er nu toch wel aan te komen. Deze morgen lag er zelfs ijs op de auto!

Dat de winter voor de deur staat, dat voelde ik de laatste dagen al in mijn rechterhand. Toen ik 7 was heb ik die verstuikt, een gebeurtenis dat ik mij nog heel goed herinner, omdat het naast pijn ook gepaard ging met een serieus gevoel van onrechtvaardigheid.
Het gebeurde toen we in de gang voor de klas stonden, in rijen per twee, te wachten tot we naar buiten mochten om te spelen. We moesten nog even stil zijn en staan, maar één van mijn klasgenootjes was te ongeduldig en ze stond letterlijk te springen en te zwaaien met haar benen. En ja, één van die zwiepende benen kwam ongelukkig in direct contact met mijn hand. Ik schreeuwde het uit van de pijn, maar in plaats dat de meester me vroeg wat er was, werd ik gestraft voor lawaai maken en moest ik helemaal alleen terug naar binnen.
Och, gehuild dat ik toen heb, van de pijn en de verontwaardiging. Ik was doorgaans een heel braaf en gehoorzaam kind en gestraft worden voor iets dat buiten mij om lag, terwijl mijn schoppende klasgenootje wel mocht gaan spelen, dat was zo oneerlijk. Karma heeft toen wel zijn werk gedaan, want toen ik de weken erna niet kon schrijven doordat mijn hand in verband zat, moest net dit klasgenootje eerst al mijn schriftjes bijhouden vooraleer ze de hare in orde kon brengen.
Sinds die verstuiking is die hand een soort barometer geworden. Grote weersveranderingen of stormen kan ik erin voelen aankomen. Het gevoel heeft een beetje weg van dezelfde pijn als bij de verstuiking, maar dan minder intens. En zo voel ik nu al een paar dagen dat de winter er zit aan te komen. Dit heeft ook zo zijn invloed op mijn handwerken.

BotI 001

Ik dacht een breiwerk dat ik alweer meer dan een half jaar geleden opzette, terug op te pikken. De Bigger-on-the-inside sjaal verdween tijdens de zomer een beetje naar de achtergrond, omdat ik meer zomerse projecten wou maken. Maar nu de kilte toch het land begint binnen te dringen had ik weer zin om er verder aan te breien.

BotI 003

De sjaal was al verder gevorderd dan ik mij herinnerde, wat me extra ongeduldig maakte om er weer in te vliegen en hem helemaal af te maken. Ook al zat ik met de pijnlijke hand, ik begon er meteen aan en de eerste paar rijen gingen toch vrij vlot. Maar dan maakte ik een foutje en toen ik die probeerde te verbeteren, viel de helft van mijn steken, pardoes, van mijn naald.

BotI 004

Helaas heb ik hem helemaal moeten uithalen. Ik zag er kop noch staart meer aan.
Nu sla ik mezelf natuurlijk voor de kop en vraag ik me af of ik dit had kunnen vermijden door een paar dagen te wachten tot de pijn uit de hand was weggeëbd.

Pax 01

Voorlopig zie ik het wel niet zitten om die opnieuw op te zetten, ook al is de pijn in de hand vandaag weer verdwenen. In plaats daarvan ben ik nog eens een haakwerk begonnen. Haakwerk is doorgaans gemakkelijker uit te halen en te verbeteren, dus dat heeft momenteel mijn voorkeur. En zo ben ik dan eindelijk aan een sjaal begonnen waarvoor het patroon en de wol al sinds 2012 op mij wachten!

Wordt vervolgd… 😉

Groetjes,
Charlotte

Vertaling haakpatroon

Witte Winterjas door Melissa Leapman

winter white car coat

De winter is nog niet helemaal in het land, maar als we de weermannen/-vrouwen mogen geloven dan zal het kwik tegen het eind van deze week een serieuze dip maken. De tijd voor de dikke jassen en wollen truien is dus bijna (ein.de.lijk!) aangebroken.

Als je nog een dikke trui of vest nodig hebt, dan heb ik hier nog een perfect patroontje voor de snelle haaksters onder ons.
Gehaakt met twee soorten wol en met haaknaalden 8mm en 5,5mm kan deze vest vrij snel van de naald rollen. Er worden slechts twee soorten steken gebruikt, wat het eindresultaat zowel een deftig als gezellig uiterlijk geven.

Het originele patroon was nogal zuinig met zijn uitleg, maar dit heb ik proberen verhelpen bij de vertaling met haakschema’s en een meer uitgebreidere schriftelijke beschrijving van de instructies. Hopelijk wordt alles zo duidelijk.

Veel haakplezier!

>>> Download vertaling van Winter White Car Coat © Melissa Leapman <<<

A Madness so Discreet

A Madness so Discreet van Mindy McGinnis zat in mijn Owlcrate van oktober, dat als thema spooky had.
Ik was meteen helemaal weg van de cover en ook de korte inhoud sprak me erg aan.

A Madness so Discreet Mindy McGinnis Grace Mae weet wat krankzinnigheid is.

Ze houdt het verborgen, samen met haar stem, diep binnen in haar brilliante geest dat onmogelijk een gruwelijk familiegeheim kan vergeten. Dat geheim, samen met het leven dat in haar groeit, zorgen er voor dat ze wordt opgesloten in het gekkenhuis van Boston.

Wanneer haar stem terugkeert in een uitbarsting van geweld, wordt Grace verbannen naar de donkere kelders. Daar wordt haar intelligentie ontdekt door een dokter met een obsessie voor criminele psychologie. Hij ziet in Grace de perfecte assistent voor het analyseren van plaatsen delict en ontsnapt met haar naar een ethisch gekkenhuis in Ohio. Daar vindt Grace vriendschap, hoop en een doel. Samen met de dokter bezoekt ze plaatsen waar gruwelijke misdaden plaatsvonden en leert zo haar geheugen en analytische vermogen voor iets goeds te gebruiken.
Deze nachtelijke bezoeken brengen Grace en de dokter op het spoor van een moordenaar die het gemunt heeft op jonge vrouwen. Terwijl ze werkt onder het mom van krankzinnigheid, begint ze de jacht op een moordenaar, terwijl ze de demonen van haar verleden het hoofd biedt.

Eerst wil ik even kwijt, vooral voor diegenen die twijfelen of het boek iets voor hen is, dat dit niet echt een griezelig boek is.
Het wordt gepromoot als zijnde spooky en de sfeer die wordt gecreëerd heeft er wel iets van weg, maar griezelig vond ik het nu niet. De aangesneden onderwerpen zijn zwaar en verwerpelijk, dat wel, maar als iemand tegen mij zegt dat iets griezelig is, dan verwacht ik spoken en monsters. Deze zitten niet in dit boek, toch niet in hun meest voor de hand liggende definitie.

Dit boek speelt zich af in het Amerika van de jaren 1800, een era waar niet veel nodig was om iemand te kunnen laten opsluiten in een gekkenhuis.
We ontmoeten Grace, een jongedame met een zekere status, die werd opgesloten in een gekkenhuis in Boston. Dit gekkenhuis heeft veel weg van die die we kennen uit griezelfilms, compleet met schreeuwende gekken, meedogenloze verpleegsters en lobotomie als de genezing. Dit deel van het boek, wat maar 100 bladzijden van de bijna 400 in neemt, zou wel als griezelig kunnen worden gezien, met zijn donkere, wrede en krankzinnige sfeer.
Maar dan ontsnapt Grace naar een ander, beter gekkenhuis en de sfeer wordt meteen meer ontspannender, lichter. Met deze verandering van achtergrond, veranderd niet alleen de ganse sfeer van het boek, maar gaat het verhaal plots ook over naar een soort van detective verhaal.

Eerst had ik wel wat moeite met deze overgang, maar toen ik er mij over had gezet begon ik echt wel te genieten van het boek.
De schrijfstijl is meeslepend, fascinerend, betoverend. Ik betrapte me er op dat ik trager begon te lezen, omdat ik niet wou dat het verhaal zou eindigen. De personages kruipen echt in je hoofd en ik begon te wensen dat het boek een eerste deel in een serie was, zodat ik nog kon terugkeren.

Het hoofdpersonage, Grace, is een echte vechter. Ze maakt de meest gruwelijke dingen mee, maar weet steeds weer haar hoofd boven water te houden, weigert om zich te laten breken. Ze maakt haastige en risicovolle beslissingen, wat haar ook een donkere kant geeft. Dit maakt haar voor mij extra menselijk. Ze is sterk, weigert op te geven en heeft een eigen willetje. Een echte leading lady, waardoor het boek naar mijn mening beter paste in het september thema van Owlcrate.

Ook de andere personages en hun relaties met elkaar voelden heel echt aan.
Het was extra verfrissend om eens een boek te lezen waar een echte vriendschap tussen een man en een vrouw wordt beschreven, zonder dat het meer hoeft te worden. Er komt trouwens helemaal geen romantiek in dit boek voor, wat ik erg kon appreciëren. Vergis je niet, ik hou evenveel van romantische verhalen als elke andere vrouw, maar in dit boek was het niet nodig en ik ben extra blij dat de auteur zich niet heeft laten vangen.

Onder het mom van een who-dunnit snijdt A Madness so Discreet de subtielere vraag van wat iemand gek maakt aan. Donkere thema’s passeren de revue en de resolutie dwingt tot nadenken over wat gerechtigheid is.
Deze donkere, historische thriller heb ik heel graag gelezen, ook al was het totaal niet wat ik er van had verwacht. Zeker een aanrader voor liefhebbers van Victoriaanse detectives, die graag ook eens nadenken over filosofische vraagstukken.