Sprakeloos

Na mijn vorige blogpost ging ik opnieuw schrijven over een haakwerk en daarna over een breiwerk. Ik ging een nieuwe video maken om jullie mijn Owlcrate van februari te tonen. Ik had ook een fantastisch boek uitgelezen waar ik over wou babbelen en tientallen liedjes speelden door mijn hoofd voor een nieuwe blogpost over verhalende muziek.
Maar dan moest ik voor het werk weer naar Helsinki en ik schoof het bloggen voor me uit. Ik zou dat dan later wel doen.

Een week ging voorbij en ook het weekend vloog weg. De nieuwe werkweek werd ingezet en ik had zoveel aan mijn hoofd, dat er voor bloggen weerom geen tijd was. Maandag ging voorbij en dinsdag begon. En na die dinsdag was bloggen over onbenulligheden wel het laatste waar ik aan dacht.

Dinsdag begon als elke andere doordeweekse werkdag.
Vroeg opstaan, potje koffie drinken, ontbijt en fruit voor de dag inpakken. Wassen, aankleden, fietsen, trein halen. Metro lezen op de trein. Tukje doen. Wat lezen, wat muziek luisteren.
Na de rit van anderhalf uur naderde de trein Brussel-Zuid, mijn bestemming. Ik deed mijn jas aan en zette me klaar voor het uitstappen. En dan klonk de aankondiging:

“Zo dadelijk komen we aan in station Brussel-Zuid.
Dames en heren, even uw aandacht alstublieft. Momenteel is het station Brussel-Nationale-Luchthaven niet beschikbaar. Deze trein zal dus niet verder rijden en blijft beperkt tot Brussel-Zuid. Reizigers met bestemming Brussel-Centraal, Brussel-Noord en Brussel-Nationale-Luchthaven, gelieve hier uit te stappen.”

Hmm, vreemd.
Ik haalde maar wat mijn schouders op, ik was toch waar ik moest zijn. Ik vroeg zelfs nog aan mijn buren waarom ze dan niet kunnen door rijden naar Centraal en Noord, als het probleem toch enkel bij de luchthaven lag? Nu moesten al die mensen de metro op, int spitsuur.
En dan zei de buurvrouw, “Er is een ontploffing geweest in Zaventem, daarom kunnen we niet verder rijden.”

Mijn eerste gedacht was niet terrorisme. Naïef als ik was, dacht ik eerst dat het een technisch probleem was, tot ik meer en meer mensen informatie van hun smartphone hoorde aflezen.

Jezus zeg, dat kan toch niet?

Op het perron zag ik een collega.
Die had nog niks gehoord over het waarom en ik herhaalde wat ik had gehoord. Zij wou in het station blijven, direct een trein terug proberen te nemen, maar mijn reflex was om zo snel mogelijk weg te gaan uit het station en veilig het werk binnen. Daar waren reeds een aantal collega’s aanwezig die al meer details hadden.
Man, wie had dat nu gedacht?

Nieuwssites werden gecheckt, familie en vrienden werden getelefoneerd, ge-sms’t en gemaild. En dan volgde de tweede klap, de aanslag in de metro. Iedereen was over zijn toeren. Wat doe je op zo’n moment? Sommige collega’s wilden opnieuw richting station trekken om zo snel mogelijk naar huis te gaan, terwijl andere dit ten zeerste afraden. Blijf toch binnen, hier. We zitten hier goed.

En dan, hoe vreemd het ook mag klinken, hadden we vergadering.
Net alsof er niets aan de hand was, zaten ikzelf met een 6-tal collega’s en de 5-koppige vertegenwoordiging van een firma rond de vergadertafel en we bespraken hun dossier. Hoe triviaal het ook mag klinken, maar iedereen was rustig en professioneel. Alles werd efficiënt en kalm besproken. Geen woord werd gerept over wat er gaande was. Regelmatig hoorde je een gsm zoemen, ook die van mij, vrienden en familie die informeerden waar ik was. Dat het volkomen surrealistisch was wat er gaande was. Hallucinant. Dat ze hoopten dat alles goed was en dat ik weer veilig thuis raakte.
Pas wanneer alle agendapunten waren afgehandeld, kwam wat er gaande was ter sprake.

Toen we de bezoekers wilden uitlaten kregen we te horen dat we opgesloten zaten. Niemand mocht het gebouw nog in of uit. Voor de veiligheid.
Begrijpelijk, maar beangstigend.

De lock-down bleef gelden tot iets voor vier. Daarna was het zoeken naar oplossingen om thuis te geraken, want het treinverkeer zou nog lang niet normaal hervat zijn.
Mijn werkgever leverde fantastisch werk om iedereen veilig buiten Brussel te krijgen. Er werden bussen georganiseerd en er mochten taxicheques gebruikt worden.
En zo raakte ik met een combinatie van taxi en trein vrij vlot thuis.

En eenmaal thuis ben ik beginnen huilen.
Na een ganse dag mij sterk te houden, viel er, op het moment dat ik me in mijn eigen zetel plofte, een spanning waar ik me niet echt bewust van was geweest van mij af.

Nu, meer dan een week later, kan ik nog altijd de woorden niet vinden om uit te drukken hoe ik mij voelde en voel.
Ongeloof, triestig, beangstigend, surrealistisch, hallucinant, bang, machteloos, kwaad, woest, verdrietig. Allemaal en geen enkele dekken de lading.

Sprakeloos, dat was en ben ik nog steeds.

Maar het leven gaat verder. En als ik bekijk hoe belangeloos mensen elkaar helpen. Hoe iedereen bezorgd is over een ander, kennis of vreemde. Dan kan ik niet anders dan te hopen. Hopen dat we niet zullen vergaan in een wereld van angst en geweld. We rijzen er bovenuit.

Zwartraafje’s vriendenboekje

foto © zwartraafje

foto © zwartraafje

Liesbet van de blog zwartraafje.be heeft een aantal heel fijne rubrieken. Eén van de fijnste is, vind ik persoonlijk dan, het vriendenboekje.
Je kent ze misschien nog van vroeger, vooral in de lagere school. Je werd uitgekozen door iemand van je klas om hun vriendenboekje mee naar huis te nemen om in te vullen. Dat voelde altijd als een grote eer.
Zwartraafje werkte een eigen versie uit voor bloggers en wekelijks zet ze zo een blogger in het spotlicht.

Gisteren mocht ik de rubriek vullen met antwoorden op vragen zoals ‘Wat heb je gestudeerd’ en ‘Wat is je lievelingskleur’.
Ben je nieuwsgierig naar de vragen en mijn antwoorden, neem dan zeker een kijkje bij Zwartraafje:

» Charami in het vriendenboekje van Zwartraaf «

Verhalende muziek #1

Ik heb keilang getwijfeld of ik dit hier zou plaatsen. Ik denk niet dat er veel interesse voor zal zijn, maar zelf vind ik het wel ontzettend leuk om over te praten. Dus na veel geja en geneen heb ik uiteindelijk toch besloten om op de knop ‘publiceren’ te klikken.

Muziek - Serenade

De muziek waar ik naar luister heeft vaak heel schone teksten.
Ik ben een meisje van songteksten, altijd al geweest. Vraag mij naar een uitvoerder of titel van een liedje en dan haal ik 9 op de 10 keer mijn schouders op. Laat me daarentegen een liedje één of twee keer horen en als het me raakt, dan is de kans groot dat ik het lied direct al van begin tot eind kan mee zingen. Allé ja, als het gezongen is in een taal die ik ken, hé 😉

Het is dan ook niet verwonderlijk dat mijn favorieten groepen en artiesten niet alleen prachtige melodieën brengen, maar die dan nog eens combineren met heel poëtische teksten. Nummers die volledige verhalen, bekend of nieuw, vertellen of conceptalbums zijn helemaal mijn ding.
Wat ik wel jammer vind is dat de muziek die ik zo mooi vind, die mij zo raakt, voor het grote publiek vrij onbekend is. Het is een beetje alternatief, te hard voor de meeste mensen. Op de radio ga je mijn muziek dus niet vaak tegen komen.

Met dat ik eigenlijk wel graag over muziek praat en graag mensen eens laat kennis maken met muziek dat niet als mainstream wordt beschouwd, maar toch bijzonder mooi kan zijn, dacht ik om er eens af en toe over te bloggen. Kwestie van eens in nieuwe vaatjes te tappen voor blogposts.
Interesseert het je niet, sla het dan gewoon over. Curieus? Volg me dan op deze ontdekkingstochten. 😉

Vandaag wil ik eens een paar liedjes laten horen die geïnspireerd zijn door bekende epen (epossen) of heldendichten.

La Divina Commedia van Dante Alighieri

In zijn Goddelijk Komedie vertelt Dante over zijn denkbeeldige reis doorheen het hiernamaals; eerst door de hel, dan het vagevuur om eindelijk aan te komen in het paradijs.
Zelf heb ik het gedicht nog nooit gelezen, maar ik ben wel vrij bekend met Dante’s visie van de hel (Inferno) en dat vooral door het fantastische nummer Dante’s inferno van de Amerikaanse metalgroep Iced Earth.

Through the fiery caverns we sail
Virgil at my side my guide and master
Questing through the nine plains of hell

inferno boticelliIn het eerste deel van Dante’s gedicht, reist hij doorheen de 9 cirkels van de hel, vergezeld door Vergilius, de Romeinse schrijver van de Aeneis.
Niet alleen vind ik het nummer een muzikaal hoogstandje, maar ook de liedjestekst blijft heel trouw aan de thema’s en visies uit het eerste deel van Dante’s epos. De negen kringen van de hel en wie er naar wordt verbannen passeren elk de revue, alsook de dienaars van satan, zoals koning Minos en de hellehond Cerberus.

Om dit allemaal over te kunnen brengen, zowel met muziek als tekst, heeft Iced Earth iets meer dan een kwartier nodig. Zalig nummer, luister maar.
En voor de volledige tekst kan je hier terecht: Iced Earth – Dante’s inferno

Odyssee van Homerus

sirenen odysseeIedereen heeft wel eens van de Odyssee gehoord, denk ik?

In dit heldendicht schrijft de Griekse poëet Homerus over de held Odysseus, de bedenker van het paard van Troje, die na de oorlog naar huis terug wil keren. En een Grieks verhaal zou niet compleet zijn als er geen goden in voorkwamen, en dan liefst nog een kwaaie. Helaas voor Odysseus is kwaaie god van dienst Poseidon, de god van de zee. Niet zo handig als je naar huis reist op een schip. De reis van Odysseus duurt dan ook veel langer dan nodig door tal van obstakels zoals de heks Circe en de Sirenen.

Genoeg inspiratie voor een lied dus en de mannen van Symphony X maakten er een machtig nummer van, toepasselijk getiteld als The Odyssey.

Seems like forever that my eyes have been denied
Home – I’m dreaming of the home
I’ve been twenty years away from all I ever knew
to return would make my dream come true

Het ganse verhaal passeert de revue in dit nummer van bijna 25 minuten, deels met tekst en deels puur muzikaal. Luister maar via onderstaande video. De volledige tekst kan je hier mee volgen: Symphony X – The Odyssey.

Paradise Lost van John Milton

satan doréHet Paradijs Verloren is een oorspronkelijk Engelstalig gedicht over de zondeval van de mens, hoe Adam en Eva door de duivel werden verleid en zo het Paradijs moesten verlaten.

Dezelfde Symphony X werd door dit verhaal losjes geïnspireerd tot het maken van het concept album Paradise Lost. En met nummers als Serpent’s Kiss en Paradise Lost en is dit echt een schitterend album.

Om toch een andere groep aan te halen dan Symphony X voor dit episch gedicht, laat ik jullie nog even kennis maken met de groep Demons & Wizards (jawel, dat is hun naam 😉 ) en hun nummer Heaven Denies. Dit nummer wordt uit het standpunt van Satan gezongen, één van de hoofdpersonages uit Milton’s Paradise Lost, en vertelt over zijn val uit de hemel.

Since paradise is lost
I hold a crown
I know your name
But I am just your
Fallen angel of doom

Het nummer kan je beluisteren via onderstaande video en de volledige tekst kan je hier lezen: Demons & Wizards – Heaven Denies


Dat was het voor de epen.
Ik ken nog tal van nummers geïnspireerd door boeken, zowel klassiekers als modernere literatuur. Of liedjes gebaseerd door films, sprookjes, opera’s, mythologie, legenden, etc. Dus nog tal van inspiratie voor meer muziekgerelateerde berichten.

Zoals eerder al gezegd ben ik er me heel hard van bewust dat er niet veel mensen dit graag zullen hebben gelezen. Toch hoop ik dat ik toch een paar heb kunnen overhalen om op de play knop van een video te klikken en dat er met een open geest naar werd geluisterd 🙂

Kennen jullie ook nummers geïnspireerd door bekende verhalen?

Groetjes,
Charlotte