Hij is terug

Het nieuwe seizoen van Doctor Who begint vanavond om 20u20 op BBC 1.
Ik ben heel benieuwd naar de nieuwe reisgenoot en heb toch hoge verwachtingen van dit laatste seizoen van Peter Capaldi.
Nog liefhebbers? 😉

Wat meer over het goudkleurige truitje

In mijn vorige bericht over het goudkleurige truitje en het feit dat ik nu eindelijk onder ogen zag dat het te klein was voor mij, kreeg ik een reactie van Nancy die me aanspoorde om in het vervolg toch wel een proeflapje te breien. Het is misschien geen leuk karwei, maar het loont op het einde wel de moeite.

Nu heb ik dit al aan Nancy gezegd, maar ik wil het hier nog eens herhalen:
Ik had echt wel mijn reken- en telwerk gedaan vooraleer ik aan dit truitje begon. Het is niet dat ik ondoordacht beginnen breien ben, hoor. Als je mij al een beetje kent, dan weet je dat ik zelfs net iets te veel nadenk over zaken 😉

Wat liep er dan fout?

Ewel, ik zal jullie ne keer mijn denkproces proberen uit de doeken te doen op een leesbare en begrijpbare manier 😀

Het patroon dat ik gebruikte voor dit truitje is Safire van Hilary Smith Callis.
Vooraleer ik beslis een patroon te maken, bekijk ik het echt ten gronde op Ravelry en bekijk ik de reeds gemaakte projecten.
De feiten die ik voor het maken bij dit patroon noteerde waren de volgende:

  • Het patroon vroeg om een stekenproef van 21 steken en 26 rijen voor 10 vierkante centimeter
  • Het patroon werd gebreid met een naald van 4,5 mm
  • Op Ravelry las ik bij verschillende mensen dat het truitje vrij groot uitvalt. Er werd meermaals aangeraden om een maat kleiner te breien dan wat je normaal zou doen

Dit waren de drie belangrijkste zaken die ik in mijn gedachten hield, vooraleer ik begon te kijken welke maat ik effectief ging breien en met welke breinaald.
De wol had ik op voorhand al beslist wegens liefde voor de kleur. Ik ging namelijk met Stylecraft Special DK breien, een relatief goedkope acryl die toch redelijk standhoud en waar ik al wat ervaring mee had.

De eerste stap is dan eigenlijk het zelf breien van een proeflapje met de wol die ik wou gebruiken en de naald die in het patroon werd opgegeven.
Ik had echter nog een paar eerder gebreide proeflapjes met Stylecraft Special DK liggen en omdat ik al vrij vertrouwd ben met die wol en mijn ervaring ermee me leerde dat er nauwelijks variatie zit in draaddikte, onafhankelijk van met welke kleur je breide of welk lotnummer je gebruikte, besloot ik dat ik geen nieuwe proeflapjes ging breien, maar de reeds gebreide ging opmeten. Luiheid, en al.

Ik had twee proeflapjes, eentje gebreid met naald 4mm en eentje met naald 5mm. Een proeflapje met naald 4,5mm, de opgegeven naalddikte in het patroon, had ik niet.
De stekenproef bij naald 4mm zat boenk op de gevraagde steekverhouding volgens het patroon. Ik mat meermaals dat ik in dat proeflapje 21 steken had op 31 rijen voor 10 vierkante centimeter. Dat het aantal rijen niet helemaal juist uitkwam was niet zo erg. De lengte van iets aanpassen is vrij eenvoudig. Daarom had ik ook het meeste aandacht in de verhouding aan steken en die was precies zoals gevraagd in het patroon, maar dan gebreid met een naald kleiner.

Gevraagd in patroon Bekomen door mij
10 cm² = 21 steken x 26 rijen 10 cm² = 21 steken x 31 rijen
Met naald 4,5 mm Met naald 4 mm

Ook al zat ik er boenk op met mijn naald van 4mm, mat ik toch nog eens mijn proeflapje gebreid met naald 5mm. Daar mat ik 19 steken en 27 rijen voor 10 vierkante centimeter, toch een vrij groot verschil met het proeflapje met 4mm, en ook al zat er meer rek op het proeflapje gebreid met 5mm, het feit dat de meetlat exact juist mat voor de 4mm en ik de iets densere stof ook mooier vond, hakte voor mij de knoop door: Ik zou breien met 4mm.

Dan volgde nog het feit dat iedereen vond dat het patroon te groot uitviel.
Normaal zou ik voor mezelf een maat Medium nemen, maar hier stonden ook afmetingen voor de buste bij de maten. Een maatje Small was voor een buste van 32 inches en een maatje Medium voor een buste van 36 inches. Mijn afmetingen liggen hier ergens tussen. Het is dan ook een groot verschil tussen 32 en 36 inches, vind ik.
Verder lezen bij de projecten op Ravelry deden me meer en meer neigen naar het maatje Small. Komt nog bij dat ik vind dat dergelijke truitjes eigenlijk schoon moeten aansluiten en niet te veel mogen slobberen en dus beter iets kleiner met wat rek op worden gemaakt. Dus uiteindelijk hakte ik ook hier de knoop door met al die bedenkingen in het achterhoofd: Het werd een maatje Small.

Nu het truitje bijna af is en ik het al een paar keer heb gepast, slaat de twijfel echter weer toe.
Strikt genomen past het truitje me wel. Straffer nog, het zit me eigenlijk als gegoten. Maar het is nu net dat gegotene dat mij doet twijfelen. Het is iets te nauwsluitend, vooral aan de mouwen, naar mijn gevoel. Ik ben nooit fan geweest van al die skinny zaken. Alles die te nauw aansluitend was, zonder stretch komt er bij mij niet in.
Gezien dit een breiwerk is, zit er uiteraard wel wat stretch in, maar niet genoeg naar mijn goesting. En het is nu net het feit dat ik me er niet 100% comfortabel in voel, dat mij doet denken dat ik het nooit ga dragen en dus beter weg geef.

   
   

Voor ik deze foto’s nam, had ik het truitje alleen nog maar gepast over wat ik op dat moment net aan had, wat meestal een T-shirt was. Nu ik het eens op een jurkje zonder mouwen heb gepast, begin ik weer te twijfelen.
De mouwen passen echt wel als een handschoen en ik moet goed trekken om het mooi rond mijn oksels te krijgen. Het is vooral dit dat voor mij wat ongemakkelijk aanvoelt, de mouwen. Maar voor derest past het eigenlijk wel vrij schoon en ik vind het zelfs mooi staan op dat kleedje. Ik ben vooral blij met de lengte.
Dus ja, hier gaan we weer met dat twijfelen. Ge zijt een twijfelmie, of ge zijt het niet 😉 .

Maar bon, ik moet de vraag Wat liep er dan fout? nog beantwoorden.

Een deel van mij zegt dus: “Niks!”
Want het is exact wat ik wilde bereiken: Een kort truitje, met lange mouwen, dat nauw aansluit en mijn taille accentueert en dus mooi valt bij het dragen van jurkjes.

Het andere deel van mij zegt dan weer: “Ge moest toch gewoon met naald 4,5 mm gebreid hebben.” Vooral dan voor wat de mouwen betreft
Ook al was de stekenproef met naald 4 perfect, het breien met een naald van een maat groter ging net iets meer stretch op de stof hebben gestoken. En het is nu net die stretch die het wat comfortabeler ging gemaakt hebben.
Een andere optie was misschien om toch maat Medium te maken bij die naald 4mm, maar ik neig toch eerder naar de 4,5 mm, gezien het echt niet veel scheelt. Ik denk dat de medium dan te veel ging geslobberd hebben.

Jaja, er komt daar toch allemaal veel bij te kijken hé en dat is echt niet goed voor een geboren twijfelaar als mezelf 😉
Nu ik het truitje eigenlijk weer een paar keer aan en uit heb gedaan om foto’s te nemen, heb ik mezelf weer wat moed gegeven om het af te werken. Vooral nu ik toch begin te denken dat ik het misschien toch een keer zou durven dragen buitenshuis. Dus hopelijk is mijn volgend bericht over dit goudkleurige truitje de mededeling dat hij af is, met knopenband en knoopjes en al!

Hoe doen jullie dat, de juiste maat en breinaald kiezen? Twintigduusd keer de regel van drie toepassen of toch gewoon op goed geluk of een berekend risico?

Groetjes,
Charlotte

Gelezen in maart

Ik loop een weekje achter met mijn gelezen boeken voor maart. Ik steek het op het mooie weer en de goesting om in te tuin bezig te zijn 😉 .
Maar hier zijn ze dan, de drie uitgelezen boeken van de maand maart!

Lize Spit – Het smelt

Op een bepaald moment kon je helemaal niet naast dit boek kijken. Overal dook het op en de ene recensie al lovender dan de andere.
Doorgaans heb ik geen goeie ervaring met gehypte boeken. Wat de hoofdmoot goed vindt, gaat soms aan mij voorbij. Maar ik was toch veel te nieuwsgierig en wou Het smelt van Lize Spit ook gelezen hebben.

Wat als je wraak kunt nemen op een heel dorp?
Dertien jaar na een zomer die volledig uit de hand liep, keert Eva terug naar haar geboortedorp met een blok ijs in de kofferbak. Gaandeweg wordt duidelijk dat zij dit keer de plannen bepaalt.

Het boek roept meteen de gebruikelijke grauwe Vlaamsche sfeer op die zo bekend is van tv en andere Vlaamse boeken. Dit is blijkbaar o-zo herkenbaar voor veel Vlamingen, maar voor mij is dit toch niet het Vlaanderen dat ik ken. Misschien komt dit omdat ik niet echt in een dorp ben opgegroeid, maar toch kan ik niet echt geloven dat de kindertijd die in Het smelt wordt beschreven de jeugd van het merendeel van de Vlamingen beschrijft. Serieus man, ben ik dan zo naïef? Het gaat hier om kinderen van elf à twaalf jaar. In mijn ogen zijn dat nog kinderen, dus wat die uitspoken gaat er voor mij toch een tikkeltje over. Toch?

Het verhaal wordt verteld met behulp van een aaneenschakeling van anekdotes en scènes, waarbij geregeld voor- en achteruit in de tijd wordt gesprongen. Op zich is dit wel vlot geschreven, maar kan soms wat schokkerig aanvoelen. Het overschakelen van de ene na de andere scènes zorgde er bij mij voor dat ik er nooit helemaal in kwam. Wanneer ik eindelijk mee was met het gevoel in één scène, werd deze abrupt afgebroken om een nieuwe scène op te bouwen. Zoals gezegd, dit zorgt wel dat het vlot vooruit gaat, maar het hielp niet met het opbouwen van sympathie voor het hoofdpersonage.

De plot zelf vond ik compleet ongeloofwaardig. Toen ik het boek uit had, heb ik mij echt afgevraagd: “Is dit het? Is dit de zogezegde wraak? Serieus?”
Het wat van DE wraak waarvan sprake is op de achterflap, is voor mij zo onzinnig. Wat is het nut van de twee acties waarom het uiteindelijk draait? Als het al lukt, zal niemand ooit begrijpen waarover het gaat. Het ene deel is enorm kinderachtig en kan aan eender wie worden toegeschreven of kan zelfs volledig ongedaan gemaakt worden, want er is genoeg tijd om er voor te zorgen dat enkel de directe betrokkenen er weet van hebben. Het tweede deel van de wraakactie lijkt mij enorm ongeloofwaardig en totaal ondoordacht. Wie gaat het raken, behalve het hoofdpersonage zelf. Misschien was het de bedoeling dat de wraakactie zo nutteloos zou zijn, alhoewel dat niet de indruk is die ik had op basis van de flaptekst. Het is allemaal zo bij het haar gegrepen.

Het waarom van DE wraak wordt uit de doeken gedaan in één langdradige, extreem gruwelijke scène. Ik heb die trouwens niet echt gelezen, alleen diagonaal. WTF zeg!
Ik voelde al van mijlenver afkomen wat de motivatie ging zijn en voor mij was het dus echt, maar dan ook echt, niet nodig om dit op zo’n sensatiebeluste manier in detail te beschrijven. Ruikt een beetje te veel naar sensatiezucht en shock voor de shock. Het droeg voor mij totaal niet bij en allusies gingen al meer dan genoeg geweest zijn. Het is nog vreemder dat net dit zo in detail wordt weergegeven, terwijl al het andere in het boek enkel vaagjes wordt aangehaald en grotendeels aan de invulling van de lezers wordt overgelaten…

In conclusie, ik begrijp het succes van dit boek echt niet. Weerom ben ik niet mee met de hype. Wat zorgt er voor dat precies dit boek zoveel mensen lyrisch maakt? Waarom deze en de honderdduizenden andere choquerende boeken niet?
Dit boek was voor mij boertig, plat, troosteloos met een overmatige drang naar sensatiezucht. Het cliché beeld van het marginale Vlaanderen hebben we nu toch al genoeg gelezen zeker. Schrijf eens iets origineels en minder misselijkmakend. Jammer dat dit dan wel zo resoneert bij de Vlamingen. Ik zal dan wel de uitzondering op de regel zijn.

Erin Morgenstern – The Night Circus ★★★★

Dit boek werd mij aangeraden door Trijnenwijn en het enige waar ik op voort ben gegaan om het boek te kopen en lezen was haar recensie en de eerste inleidende zinnen van het boek zelf, waarvan de atmosfeer mij enorm aantrokken.

Het circus komt zonder waarschuwing. Er gaan geen aankondigingen aan vooraf, geen pamfletjes gepleisterd op lantaarnpalen of reclameborden. Het is er gewoon, wanneer het er gisteren niet was.
Maar achter het rookgordijn dat het circus zijn bezoekers voorhoudt, is er een hevige concurrentie gaande. Een wedstrijd tussen twee jonge illusionisten die al van kinds af werden opgeleid voor dit spel, het podium voor de strijd van hun twee rivaliserende meesters. Maar dan vallen de twee illusionisten voor elkaar en dit veranderd het spel volledig.

De achterflap van dit boek bevat nog veel meer informatie, maar ik las enkel de eerste drie zinnetjes die ik hierboven vertaalde en dat was voor mij genoeg om geïntrigeerd te zijn. Achteraf gezien ben ik zelfs blij dat ik de achterflap niet verder heb gelezen, want dan ging ik een volledig ander boek hebben verwacht en misschien heel teleurgesteld geweest zijn. Wanneer ik de achterflap nu lees, dan is het precies eentje voor een ander boek. Eentje die er wel op lijkt, maar toch volledig anders is. Ja, dit boek bevat een romance en een soort van strijd, maar de flaptekst doet je een actievol duel met een van je voeten zwierende romance verwachten, terwijl het in realiteit allemaal meer ingehouden en smeulend is.

De atmosfeer was wat me in dit boek aantrok en het boek moet het ook helemaal van die atmosfeer hebben.
Ik zag iemand dit boek beschrijven als ballet op papier en dit beschrijft voor mij eigenlijk heel goed het gevoel bij het lezen van dit boek. Het is een boek dat je eerder moet lezen voor de sfeer, de ambiance, de beelden die het oproept, dan voor het verhaal. De scènes worden poëtisch opgebouwd en er schuilt schoonheid voor en na elke punt. Je waant je zo in het circus, je ruikt de karamel in de lucht, voelt het kampvuur gloeien op je wangen en ervaart de magie in elke tent.

Het plot zelf blijft doorheen een groot deel van het boek ontwijkend. Veel van het wat en waarom van de wedstrijd blijft in de schaduw en je komt nauwelijks te weten hoe iemand de wedstrijd kan winnen en wat dit dan te betekenen heeft.
Maar eigenlijk kon mij dat amper iets schelen, omdat de auteur mij zo wist te hypnotiseren met de magie en het mysterieuze van het circus, dat het eigenlijk plot maar een bijkomstigheid was. Dit verbaast me een beetje van mezelf, want normaal ben ik iemand die graag heeft dat alle eindjes mooi aan elkaar worden geknoopt en dat je als lezer ten minste begrijpt waar het nu om draaide.

The Night Circus is een boek dat voorkeur geeft aan beeldspraak in plaats van plot, maar die beeldspraak transporteerde me zo uit mijn eigen wereld, dat ik het moeilijk vond om los te laten en de auteur het gebrek aan uitgewerkt verhaal volledig vergaf.

Neil Gaiman – Stardust ★★★★★

Ik durf mezelf wel een fan van meneer Neil Gaiman te noemen. Ik hou van zijn stijl en zijn bedrevenheid om in de meest alledaagse dingen magie te verwerken. Dat ik zijn sprookje Stardust nog niet las, terwijl ik de film wel al had gezien, vond ik een beetje schaamtelijk van mezelf. Hoog tijd dus om daar een mouw aan te passen.

Aan het begin van het Victoriaanse tijdperk, gaat het leven rustig zijn gangetje in het kleine stadje Wall.
De jonge Tristran Thorn is tot over zijn oren verliefd op de mooie Victoria Forester. Hij belooft haar alles wat hij maar kan bedenken, maar Victoria blijft afstandelijk en koud. Op een avond zien beide jonge mensen een vallende ster en Victoria belooft Tristran wat hij ook maar wenst van haar, als hij haar die ster kan bezorgen. Deze belofte zendt Tristran over de oude stadsmuur, richting Feeënrijk, op een ongelooflijk avontuur.

Ook al is het al jaren geleden dat ik de film zag, werd ik tijdens het lezen toch steeds overspoeld met beelden en ik ben vrij zeker dat het niet alleen herinneringen uit de film waren.
Neil Gaiman heeft een ongelooflijke gave om uiterst beeldend en gedetailleerd te schrijven. Je wordt letterlijk naar zijn wereld getransporteerd en je ziet elke paragraaf zo voor je ogen afspelen.

Stardust is een dun boekje, maar zo ongeloofelijk rijk aan zowel opbouw van atmosfeer als verhaallijn. Een bijzonder mooi, modern en volwassen sprookje dat ik aan iedereen die eens uit zijn saaie leven wil ontsnappen kan aanraden. Een boekje om te koesteren en steeds opnieuw te lezen.


Dit waren de drie van maart. Ook al las ik tijdsgewijs niet zo veel in maart, vind ik dat toch een goed getal. En dan twee op de drie die ik goed vond.
Ik leerde (nogmaals) dat Vlaamse hypes meestal niks voor mij zijn en dat sprookjes altijd hoog scoren bij mij. Tsjah, ik zal in dat opzicht altijd dat kleine meisje blijven zeker? En waarom ook niet, deze wereld kan wel wat magie gebruiken!

Groetjes,
Charlotte